De avonturen van Kwink en Moker - Jordanie op de fiets

Na bijna drie maand vooral op mijn eigen rondfietsen doorheen Nieuw Zeeland, kijk ik wel uit naar een bekend gezicht ... de verwachtingen waren hoog gespannen. Rondreizen met de Kwink (Jeremy) is dan ook een garantie voor een hoop plezier...

Helemaal in de stijl van de talloze londen- en andere weekends ben ik de Kwink dan ook gaan afhalen aan het vliegveld. Het late tijdstip van aankomst, en mijn onzachte ervaring op de fiets van de luchthaven naar centrum Amman geven me het idee dat het best is de bus naar het centrum van Amman te nemen.

Ik heb al de nodige verkenning gedaan in Amman om na het droppen van Kwinks bagage direct door te gaan naar het gezellig restaurant voor een lokale maaltijd, kikkererwten in al zijn mogelijke verwerkingsvormen ... vooraleer sommigen hun neus ophalen. Het eten in Jordanie is over de hele lijn geweldig en begint eigenlijk nooit te vervelen ...

Dit avontuur speelt zich af in Jordanie, en daar zijn we ondertussen beiden aangekomen. Maar om compleet te zijn heet ons nieuwe avontuur: 'Jordanie op de fiets'. Ik heb mijne fiets meegenomen vanuit Nieuw Zeeland, dus dat is in orde. Omwille van praktische redenen (dat is toch wat mij verteld is) heeft de Kwink zijne fiets in Londen gelaten. Misschien hoopte de kwink op een zitje op mijne bagagedrager ... Alleszins we moeten een fiets op de kop zien te tikken. De Kwink vanuit Londen en ik in Amman hebben al wat rondgezocht naar een mogelijkheid om een fiets vast te krijgen in Amman. In een land waar nagenoeg geen fietscultuur heerst is dat een nagenoeg onmogelijke of alleszins dure opdracht. Een fiets huren voor 2 weken kost 10 JD (Jordanian Dinars - 1 JD = 1 EURO) per dag, hetgeen dus 140 JD voor de hele vakantie betekent. Ik heb ondertussen ook gezocht naar een fiets te koop ... Bijna allemaal Chinese makelij en zelfs voor twee weken zou dit een ongelukkige aankoop zijn ... Per toeval vind ik een 'Go Sport' in de Mekka Mall, en daar staan een aantal fietsen die eventueel kunnen dienen.

De dag na aankomst van de Kwink nemen we de taxi naar de 'Go Sport'. Uiteindelijk blijkt de beste keuze voor ons een franse damesfiets te zijn, met 6 versnellingen... Alleszins voor een rondje in de winkel blijken die 6 versnellingen toch al te volstaan. De prijs is echter nog een probleem, 199 JD is voor 2 weken toch wel aan de forse kant. De 'Go Sport' is een westerse winkel en onderhandelen doe je daar net zo min als je dat bij ons in de Delhaize doet (ik heb al ooit gehoord van mensen die ook bij ons over de prijs onderhandelen, maar laten we zeggen dat dat toch eerder de uitzondering is). De Kwink heeft al zijn troeven uitgespeeld, beperkt budget, fietsreis, fiets beschadigd op de vlieger, ... en uiteindelijk rijden we met een gloednieuwe franse damesfiets naar buiten en zijn we 160 JD lichter. De enige vraag is ... gaat deze fiets de 800 km Jordaanse wegen en bergen overleven ... ?

Wat noodzakelijke inkopen (een fietspomp die pas op de ventielen van de nieuwe aankoop, ...), wat rondhangen in Amman, Sischa roken, ... de dag voor het fietsavontuur is snel gevuld.

De eerste dag krijgen we al meteen de eerste uitdaging voorgeschoteld, uit Amman geraken, liefst op de fiets, zonder ongelukken het hectische verkeer trotseren. Dit lukt wonderwel, en daar is de zaterdag (onze zondag) niet vreemd aan ... het is naar Jordaanse normen rustig op de weg. De Kwink onderwerpt zijne velo meteen ook aan een weerstandstest ... is de fiets bestand tegen de beklimmingen? De 6 versnellingen volstaan (net) om Amman uit te geraken. Gelukkig weten we nog niet wat ons te wachten staat. Trouwens de wegen in Jordanie zijn verbazingwekkend goed... het enige zijn de putroosters in de steden, die van de fietser wel enige
 aandacht vragen. Als er al een rooster op de put ligt, dan zijn de openingen parallel met de rijrichting, en zodoende dat een fietswiel en gewoon doorheen zakt... dus opletten geblazen.

Aan de rand van Amman worden we voor de eerste keer in de plaatselijke Harley Davidson shop uitgenodigd voor een thee ... Geeft ons meteen een idee voor een volgend avontuur ... :-)

Onze tocht gaat via de Kings Highway naar het uiterste zuiden van Jordanie, de badstad Aqaba, waarna we terug naar Amman rijden via de Dead Sea Highway ... Deze twee highways zijn de twee vrij rustige noord zuid verbindingen in Jordanie en dus ideaal voor de fiets. De drukke Desert Highway doen we niet met de fiets.

Eenmaal uit Amman rijden we na zo'n 30 km Madaba binnen. Tijd voor lunch. Het terug aanpassen aan het zadel, voor de Kwink de aanpassing aan de zon, ... Madaba is een ideale stop. Levendig stadje, smalle straatjes, zon, lekker eten ... Na een uurtje zijn we terug fris ... We rijden door tot Wadi Mujib. Onze eerste dag wordt na zo'n 85 km afgesloten met een prachtige afdaling bij zonsondergang naar de dam van Wadi Mujib.

Tegen het duister komen we aan bij de dam. Voordat we aan onze zoektocht naar een kampplaats beginnen worden we door een stel vissers uitgenodigd om de avond bij hen door te brengen. We kunnen de tent binnen de omheining van de dam plaatsen. Kampvuur wordt aangestoken, de bedouin die instaat voor de bewaking van de dam maakt thee, ketel met olie op het vuur, visjes in de kokende olie, ... niet veel laten zitten we te genieten van vers gefrituurde vis. Aan het vuur is de vermoeidheid van de eerste dag snel vergeten. Tegen een uur of 9 verlaat iedereen het terrein ... tot onze verbazing vraagt de bedouin ons om een paar uur op de zaak te letten, hij moet er ook even vandoor ...? Aan de smile op zijn gezicht te zien, vermoeden we dat hij van de gelegenheid gebruik gaat maken om nog even aan zijn gezinsuitbreiding te werken... maar dat is geheel onze interpretatie. Alleszins zijn we voor een paar uur uitgeroepen tot bewakers van de Wadi Mujib dam. De kwink heeft als grote verassing een Westvleteren meegebracht ... is er een betere plaats voor een trappist, dat aan een kampvuur in Jordanie?

Na een thee vertrekken we de volgende dag vanuit Wadi Mujib. De afdaling die we gisteren als afsluiting hadden, krijgen we nu als een 11 km lange beklimming voorgeschoteld. Voor de Kwink worden de beperkingen van de 6 versnellingen duidelijk ... in een stijle bocht omhoog moet hij even van de trappers. Voor de rest geraken we zonder problemen uit Wadi Mujib. Halverwege stoppen we even aan de tent Sami voor een special coffee en een thee ...

Vanuit Wadi Mujib rijden we door naar Al Karak. Een stijle beklimming de stad in, naar het kasteel, letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de stad. Het zwoegen bergop wordt in Jordanie gecompenseerd door de talloze aanmoedigingen die je van de mensen krijgt. Een fiets is hier dan ook een even grote rariteit als een roeiboot op de Meir. Met twee grote beklimmingen hebben we het in Karak wel gehad na zo'n 50 km ... Hotelleke zoeken en bezoek aan het kasteel. De Lonely planet maakt gewag van een goed restaurant, met lokale wijn en een enthousiaste chef ... Tijd om dat even te checken ... :-)

 Vanuit Al Karak gaat onze tocht verder richting Dana ... We rijden doorheen het eerste woestijnlandschap op onze tocht op zoek naar twee hotsprings die via wegwijzers en in onze gids aangekondigd worden.
 

Na het gebruikelijke zwoegen komen we aan bij onze eerste belofte voor een hotspring, Burbayta. De woordkeuze is niet toevallig gekozen ... het blijft ook bij een belofte. Wat rest is een vergane glorie die doet herinneren aan een betere toeristische hoogconjunctuur. Mijn grootste vijand ... honger ... komt zelfs om de hoek kijken. Het wordt tijd voor meer dan een belofte. We zwoegen verder naar Afra, zo'n 7 km verder, bergop ... Daar blijkt er wel warm water te zijn. Eerst plunderen we het winkeltje en slaan we zowat alles wat eetbaar is binnen... Als blijkt dat de doorgaande weg geblokkeerd is, en dat we de hele tocht terug moeten om terug op de Kings Highway te komen, maken we gebruik van een aanbod om de fietsten tijdelijk in een bestelwagen te laden en ons naar Tafila te laten rijden ... wordt vervolgd.

We delen de hotpool met de lokale politiebrigade ... een stelletje ongeregeld wat zo lijkt geplukt uit een of andere anti narcotica brigade uit een Amerikaans-mexicaanse film. Wel plezier gegarandeerd. Nadat de kwink zich kenbaar had gemaakt als kinesist kon hij zijn kunnen ook meteen uitproberen op de schouders van de lokale brigade. De attractie was alleszins een stel russen en dan vooral de twee vrouwen die dachten dat ze samen met hun partners in de hotpool konder kruipen. Dat wat zonder de hier geldende normen gerekend. Hilariteit alom.

Tegen 5 uur was het tijd voor onze lift richting Tafila. We hadden het idee om mee te rijden in vertrouwen en daarna een tip te geven. Toen er getankt moest worden bleek dat een verkeerde inschatting. Onze chauffeur wou ons tot Dana rijden en dacht daar 70 JD voor te gaan vragen. Dat was echter zonder ons gerekend. Na een hoop discussie, zijn we akkoord gegaan met 35 JD tot in Dana. Dat was meer dan we dachten te geven, maar we waren ook meteen op onze eindbestemming voor die dag zo'n 30 km verder. Al goed, eind goed. 

In Dana logeren we in een hotelletje voor 15 JD inclusief ontbijt en dinner. Dat bleek een super keuze te zijn. Ik kan me niet uitspreken over de vegetarische maaltijd die de kwink voorgeschoteld kreeg, maar de Kofteschotel die ik aangeboden kreeg was ronduit ... waw... totaal afgestemd op waar mijn lichaam op dat moment om vroeg ... 20 gehaktballen. We waren er bijna zeker van dat de bedoeling was dat de hoteluitbater en zijn familie de rest zou eten nadatwij (ik) genoeg hadden, maar dat was zonder de Moker gerekend. Smaken dat dat deed.

We blijven twee nachten om een wandeling de maken door de vallei van Dana naar Feinan Lodge. We krijgen een tip om het park binnen te geraken zonder ticket van onze hoteluitbaters en gewapend met een fles water en lunchpakket vatten we de tocht aan. Een uur afdalen als start belooft meteen voor het einde van de tocht ... het idee aan een nieuwe portie kofte verzacht elke mogelijke vermoeidheid, de foto's spreken voor zich...

De kastelenbezoeken bevallen ons ... de dag erop fietsen we naar via het kasteel van Ash Shawbak. Ook hier weer een aantal beklimmingen voor we er geraken ... maar wat een verassing. Het is een ware bouwval. Daar waar anderen zich misschien laten afschrikken ... voelen wij ons op ons best. In elk ander land zouden ze dit kasteel ontoegankelijk verklaard hebben voor bezoek, zoniet hier in Jordanie, en gelukkig maar. Wat rest van het kasteel doet een heroische verleden vermoeden van kruisvaarders, avontuur, hete olie, bachanalen, prinsessen, ... dat is toch het idee wat wij ons vormen na een paar dagen in de blakende zon te hebben gefietst... Nu blijft een ruine over vol verassingen voor de ondernemende toeristen. Wij zijn er als enigen op een aantal Jordaniers na, die zo goed en kwaad als mogelijk toch de nodige en geslaagde renovaties uitvoeren. Ze hebben al van bij onze aankomst door dat we niet de strikken zijn voor souvenirs, dus we worden er zelfs niet op aangesproken om iets te kopen. De ruine geeft ons een uitzicht over de omliggende woestijn en bergen, vervallen muren, nog uit gewoonte opstaande muren, half vervallen plafonds, ... Het hoogtepunt figuurlijk, letterlijk een laagtepunt is een geheime tunnel. Onwaarschijnlijk maar waar ... er is een tunnel vanuit het kasteel helemaal tot aan de voet van de berg, 400 min of meer uitgesleten treden stijl naar beneden. Een eerste poging met het licht van de GSM werd gestaakt, nadat we degelijke verlichting uit onze bagage hadden opgediept hebben we de verkenning van de tunnel aangevat. Onmogelijk dat je dat in Europa kan doen zonder risicoanalyse, touwen, beveiliging, ... en nog meer van die onzin. Nu ik moet toegeven op fietsschoenen naar beneden lopen/glijden was wel een hele onderneming. Om uiteindelijk inderdaad beneden aan de voet van de berg uit het kasteel te kunnen ontsnappen. Wel moesten we nog even terug naar boven om ons stalen ros op te pikken.

Op een bepaald moment fietsen we door een bataljon Jordaanse militairen op training. De eerste komt met volle bepakking snel op ons afgelopen ... en doet ons een en ander vermoeden. Als we een tijdje later de rest zien strompelen, dan vragen we ons toch af hoe het mogelijk is dat dit land op gespannen voet leeft met een toch nogal machtig buurland. Blijven trainen zou ik zeggen.

Een falafel/humus/brood maaltijd later zitten we terug op de fiets naar de toeristische trekpleister van Jordanie, Petra. Een verzameling van huizen, tempels, klooster, graftombes, en zoveel meer allemaal uitgehouwen in de rotsen. Als je Jordanie bezoekt kan je niet naast Petra, en terecht, maar dat weten ze ook maar al te goed in Jordanie. De toegangsprijzen verdubbelen bijna jaarlijks en momenteel kost een dagticket 50 JD per persoon. De vertwijfeling is er bij ons en we spelen geruime tijd om via een alternatieve ingang het spektakel te betreden. Uiteindelijk kiezen we er uit gemak toch voor om via de normale toegang het park te betreden. We blijven twee dagen in Petra. De eerste dag verkennen we Petra samen met een andereAmerikaanse hotelgast die we voor het gemak George noemen. De hele stad ligt in een vallei, de toegang ertoe is via een smalle kilomerlange ravijn, die uitmondt met uitzicht op de prachtige 'treasury'.

Wat volgt zijn prachtige uitgehouwen ruimtes in de rotsen, sommigen bij de grond, andere hoog in de berg. Ook hier weer zijn de verschillende gebouwen en ruines vrij te betreden en te beklimmen, voor de ene geweldig voor de andere onbegrijpelijk. Onze onfortuinlijke George slaagt erin om toch even te struikelen en zijn vinger te bezeren. Een onbelangrijk feit, gezien de wonde belachelijk klein is ... maar de aandacht die hij eraan besteedt is gigantisch. Met als grootste vrees of hij nu wel of niet in de Dode Zee kan zwemmen ... Tja, voor troost en medelijden heeft George dan wel de verkeerde reisgenoten uitgekozen. Met ons drieen beeindigen we de eerste dag met een beklimming naar het klooster, uitgehouwen helemaal boven in de rotsen en van daaruit uitzicht biedend over het groot stuk van de omgeving.

Na een dag in Petra in de brandende zon te hebben rond gelopen kiezen de Kwink en ik er eens voor onszelf te laten verwennen in een Turks bad... Stomen en schrobben tot al het vuil terug uit de porien is. Dit voelt echt goed ... De kwink had nog een flesje gin van op de vlieger en tonic was gemakkelijk te vinden. Er was weinig creativiteit voor nodig om beiden samen te nuttigen op het terras van ons hotel.

De tweede dag in Petra proberen we als eersten bij de Traesury te zijn, ... op enkele busladingen andere toeristen na, was het ons bijna gelukt. We wandelen dan ook vrij snel terug uit Petra voor een ontbijt. De dag ervoor hadden we nambelijk al genoten van het ontbijtbuffet van de Movenpick (belachelijk duur hotel aan de ingang van Petra, met een belachelelijk goed ontbijt). Na twee uur ontbijt zijn we klaar voor onze tweede dag. Petra blijkt onmetelijk groot, en achter elke hoek is nog wel iets te ontdekken. Moet geweldig geweest zijn toen hier nog effectieve bewoning was. Naast de gebouwen hadden we ondertussen ook een andere zoektocht gevonden ... schorpioenen. De dag ervoor hadden we onder enkele stenen al een paar minieme exemplaren waargenomen, maar daar hadden we niet voldoende aan. Gezien er onder kleine stenen kleine schorpioenen zitten, leek het ons zinvol om de grote rotsen van Petra eens om te draaien... Geduld wordt beloond.

Ondertussen hadden we de ravijn naar de Traesury al zo'n 5 keer doorlopen. Ondanks erg spectaculair hadden we het nu toch wel een beetje gehad. Er was in de gids sprake van een alternatieve uitgang via een smalle ravijn, die wel wat klimwerk vergt. Via deze alternatieve weg zoeken we ons voor de laatste maal een uitweg uit Petra. Petra is niet voor niets een must in Jordanie.

Na twee dagen Petra wordt het terug tijd voor het serieuze werk... het stalen ros optuigen voor onze laatste dag richting Aqaba. Om een of andere reden heeft de Kwink bij iedereen navraag gedaan of er veel klimwerk in de 130 km naar Aqaba zit. Het antwoord is veelbelovend... Een stijle beklimming en dan bergaf, ik ben sceptisch, maar wil niemands plezier afnemen. De eerste beklimming is alleszins het deel van de voorspelling die waar blijkt te zijn, er volgen dan nog enkele beklimmingen en na een hele tijd zijn we zo al 40-50 km aan het klimmen. Een zandstorm maakt de weerstandstraining voor die dag compleet. Ondertussen zijn we ook al in de echte woestijn belandt, en doet de zon er alles aan om deze dag een een uitputtingsslag om te vormen.

En dan uiteindelijk volgt het landschap ons (de Kwink zijn) humeur, met een zekere vertraging, maar het gaat toch omlaag. Alleen, ook dit blijkt een tegenvaller te zijn... de tegenwind is zo sterk dat we soms in ons kleinste verzet naar beneden moeten fietsen om niet tot stilstand te komen. Het kan in Aqaba maar best dik in orde zijn. Tegen de avond komen we toe in Aqaba ... Jeremy boekt 's avonds nog een duiksessie voor de dag erna. Na deze dag is de avond maar kort.

De Kwink gaat duiken. Ik schrijf een brief bij het ontbijt en verken de stad een beetje om te eindigen met een zwempartij in de Rode Zee. Een olietanker die voor anker lag voor de kust leek me een goed doel om naar toe te zwemmen. Nog maar eens laat ik me vangen door het te minimaal inschatten van afstanden in het water. Het blijkt een hele tocht te zijn naar die tanker, en op de terugweg wordt ik eenmaal verschrikt aangekeken door een lokale schipper die iets roept van 'niet zwemmen' en 'king fish' ...? De politie komt ook voorbij varen en vraagt waar het wel naar toe gaat ... waarschijnlijk heeft de nabijliggende grens van Israel daar iets mee te maken. De rest van de zondag kan als lazy sunday uitgelegd worden, met een Turks bad en pint aan de kust als afsluiting, klaar voor de terugtocht naar Amman.

De tocht terug begint veelbelovend. Niet al te warm, een lichte wind die voor een keer niet ons nadeel speelt en een woestijnvlakte. Het belooft een gemakkelijke terugtocht te worden. Niets is minder waar, wanneer blijkt dat de wind na een eerste 50 km draait ... wind op kop. Wind en zand op kop. We zijn nog eens in een waarschijnlijk milde vorm van zandstorm terecht gekomen. We volgen nu de grens met Israel en op geregelde afstanden passeren we een uitkijkpost van het leger. In een van deze posten worden we zelfs uitgenodigd voor thee. Wanneer de chef even later met de jeep langskomt heerst er even een ongemakkelijke sfeer. Blijkbaar is het toch niet de bedoeling dat de soldaten in dienst een beetje thee zitten te drinken met voorbijfietsende Belgen. Het is de vijand aan de overkant die in het oog gehouden moet worden.

De Dead Sea highway is rustig op een niet aflatende stroom trucks na, die 24/24 zout vanuit de zout vlaktes nabij de dead sea transporteren naar Aqaba. Iedere chauffeur is zeer enthousiast als hij ons ziet en maakt ruim plaats voor ons.

De eerste dag in de woestijn besluiten we onze slaapzak uit te rollen in een verlaten huisje nabij de weg, nadat we eerst ons geluk geprobeerd hadden in een legerkazerne ... waarschijnlijk waren we al gesignaleerd en was er een nieuw order wat zij dat het niet de bedoeling is van kazernes of legerposten om fietsers van thee of onderdak te voorzien... spijtig. Even met de borstel door het huis en we kunnen onze mat uitrollen.

Na verse nescafe de fiets op voor een nieuwe dag door de woestijn richting dode zee. We worden weer eens geplaagd door tegenwind, zandstorm, zelfs regen en koude ... dit alles levert weliswaar erg knappe en dramatische beelden op ...

Mijn fiets heeft het ondertussen zo'n 5000 km uitgehouden ...

Eigenaardig genoeg passeren we hier in de woestijn ook groene weilanden ... ze telen hier in de woestijn zelfs watermeloenen, en lekker ook nog...

Ik wil het niet telkens herhalen, maar ook deze dag eindigt vermoeid ... en uiteindelijk zal blijken dat we hier in Jordanie geen enkele km voor niets krijgen. We zetten onze tent uiteindelijk op aan het strand van de dode zee, weg van elke bewoning. Als onze tent 's nachts verlicht wordt blijkt dat de militairen het strand aan het afscannen zijn met een zoeklicht ... we zitten dan op minder dan 10 km van de Israelische grens. Ze laten ons alleszins in onze tent liggen ...

De volgende dag willen we het op het gemak doen, we hebben nog twee dagen om Amman te bereiken dat nog zo'n 130 km verder ligt. We zitten wel op het diepste punt van de wereld, zo'n 200 meter onder zeeniveau. Na een dikke 10 km langs de kust van de dode zee, vinden we een plaats waar we in de dode zee kunnen zwemmen en belangrijker waarna we een douche kunnen nemen ... om het zout af te spoelen en al het zand wat zich met die zandstormen op ons verzameld heeft ... De zoutconcentratie van de dode zee bedraagt meer dan 30 %. Daardoor is de dichtheid van het water veel hoger dan normaal en kan je letterlijk liggen op het water... een geweldige ervaring. Ik kan er niet genoeg van krijgen.

De tocht zet zich verder en ze rijden naar het Panoramisch uitzicht over de dode zee... inderdaad, klimmen. 6 km 10 % omhoog ... Een musuem en belangrijker een restaurant wachten ons boven op. Een kort bezoek aan het museum om onszelf dan een ijsje te gunnen in het restaurant. Eenmaal we zaten hadden we een dilemma ... of na de ijs verder rijden en slapen in een hotel of een heerlijke maaltijd en slapen in de tent ... bij zo'n belangrijke en moeilijke kwestie blijkt waarom onze vriendschap al meer dan 20 jaar standhoudt. Ons besluit is unaniem... we kiezen voor de maaltijd met .... een pint, om te beginnen.

We fietsen nog welgeteld 1000 meter en zetten ons tent op om de hoek van het restaurant. De rest zien we morgen wel.

Onze laatste fietsdag ... verdomd, zoals al vaker gezegd, de tijd vliegt veel te snel. Nog even klimmen tot Madaba en dan terug naar Amman. Dat was toch alvast mijn idee. Dus de fiets op ... het ontbijt bestond uit koffie en iets wat op rubber lijkt, en wat energierijk zou zijn ... een lokale specialiteit ... Amai, 15 km klimmen ... achter elke bocht een nieuwe beklimming. De Kwink een platte band en erger nog ... ik honger. Mijn humeur bereikt een dieptepunt ... gelukkig weet de Kwink er nog de humor in te brengen. Verdomme, zoals gezegd ... honger is mijn ergste vijand. Uiteindelijk bereiken we echt niets te vroeg Ma'in waar we eindelijk iets te eten kunnen krijgen... Enkele km verder komen we aan in Madaba en daar trakteren we ons op een vers sapje, koffie, nog een broodje ... om dan de laatste km naar Amman aan te vatten.

Het zit erop ... vanaf morgen trek ik terug alleen verder richting Syrie. Jeremy, dikke merci voor uw bezoek. Het was weer eens een genoegen om samen te reizen, te lachen, af te zien, en de wereld te zien. Tot een van de volgende weer, ergens...

Ik kijk ondertussen heel erg uit naar Syrie. Ongeacht wat er in de actualiteit te horen is, hoor ik van iedereen hier dat Syrie een heel aangenaam land is, met super vriendelijke mensen, en prachtige natuur. De verwachtingen zijn nog maar eens hoog gespannen.

Grtz Moker