Farewell Jordan - Farewell Najah - Welcome Syria (English version)

Farewell Jordan - farewell Najah


(Pictures you can find in my picassa album and in the dutch version)

If the highlights of my cycling trip are the people I may meet, then the lows are the moments of saying goodbye. Every time that you meet great people there always comes a moment the I have to say goodbye as the tour goes towards Belgium. So  this is also true for Jordan.

I have been fortunate to meet Najah in Jordan. We were both waiting for someone at the airport in Amman. She waiting for her mother and I for the Kwink. We were both in a good mood.

Sometimes you meet people and you know immediatly you would like each other. This was such a moment. Only in the middle east, speaking to a woman is not so evident. She was there with her family and at one point they are all staring at me and gossiping ... I was clearly the subject ... Ppfff, habbits in the Middle East ... it  better to talk to her. Najah is a divorced mother of three children and teaches at the university of Irbid, which is immediately noticeable is her smile and optimism. Her mother and Kwink are arriving ... we decide to stay in touch. Maybe after my bicycle adventure in Jordan.

On the way to Amman, I invite her for an evening out with three of us, but unfortunately it does not fit for her. The day that Kwink leaves I meet her at the evening in downtown Amman. Meanwhile, it is almost my home town and she had never been there. So I was able to guide her  the world upside down, if you're having fun time flies, even now. She invites me for a homemade mansaf, something I can not resist. Food and in good company ... here are my weaknesses. I learn from her a little more about life in the Middle East. And I also immediately see and feel her frustrations and fears as a woman in the middle east. Needless to say, that moves me. I had already few conversations with men and was always critical at this point, role of the women in their culture. For the men it was always easy to explain it to me ... of course ...  It is easy to talk from their standpoint. Talking to Najah I feel at some point even a little guilty when I'm very enthousiastic about my experiences ... my cycling trip, freedom, float on the Dead Sea, ... all things that she as a woman in the Middle East can only dream of. I must then remember a discussion I've ever had with my sister on this subject. Discussions within the family Schildermans can be severe and it was such one ... Nele I think you were right at that time, maybe a little late, but now I can say that you were right.

The mansaf tastes delicious ... eating with the hands it is not a real succes, fortunately, there are no pictures of it .... more regrettable is that there are also no pictures of the belly dancing that Najah and her cousin do for me. Sisha smoking after dinner and dancing. The afternoon could not finish better.

The next day I would go to the border. Najah provides me with a whole load of supplies for my journey through Syria. She worries. the whole situation in Syria at that time is  also rather violent, but I do not want to hear it, I have a bicycle trip to accomplish. Najah insists that she bringt me the next morning to the border. She goes every morning to Irbid for her work and the children go to school there. I don't protest, not even like ... postponement of a painful farewell.

That morning they pick me up at my hotel. Bike and luggage in the car. No effort too much to bring me to the border. In Belgium, you are fined if you eat a sandwich behind while driving, Najah manages it to prepare a whole breakfast behind the wheel, and sometimes it gives hilarious moments, it's a car ride not for people suffering their haert.

Farewell at the border for the first time. but as already known ... not for the last time. I drive on the Jordanian border in the pouring rain. At the first checkpoint of Syria I'm invited to sit in the building. I sit down on a bed, between the machine guns and smoke Sisha with the border guards ... situation in Syria is of course safe, not a cloud in the sky ... that's the story they tell me. The media don't tell the truth is the continuation of their story. When the rain  stops, I continu to the third and final checkpoint before I'll be in Syria. I don't have to tell how great was my surprise when I am told that I could not go into Syria because of my own safety. There must be something serious happened between checkpoint 1 and 3.

Actually I do not even mind having to go back to Jordan. Waiting for my ride back to Amman I check if there are other possibilities to go from Jordan to Turkey, there are not real ones. I am still waiting on a promised confirmation from Israel for a ferry to Turkey. The confirmation of the Syrian Ministry of Tourism that there is no problem to enter the country is much faster.

It's nice to be welcomed by Najah and her children: Zain, and Aboud Hamoud. I show them the Rainbow Street in Amman. The oldest street in Amman which is beautifully renovated and now pretty much defines the trendy neighborhood of Amman.

I'll stay two more days in Amman ... training on the sportfields of Amman , saying farewell to Saad, a glass of Freshness in the cafe RSCN (Royal Society of the Conservation of Nature) with Najah ... I begin to feel at home in Amman.

Another move of a bike and luggage to the border with Syria. But now saying goodbye is even much harder. I'm glad I got to know Najah. I have a lot to learn from her. I admire  especially her optimism and her ability to put things into perspective and in addition she is also a beautiful appearance.

This time the transition of the border is more formally, no sisha and wild tales of border guards ... but it is a success. I arrived in Syria. I still keep in touch with Najah. Two days after my departure, she has a heavy traffic accident. Slipping of the car as a result of oil on the road. Car a few times over the head. I know of the accident in Syria, but only very occasionally get news. My whole time in Syria, I am more concerned about her condition, then about the situation in Syria. That makes that in Syria for the first time during my trave I felt powerless and alone, Moker meets Rafke a few times in the Syrian desert. Najah is currently still recovering. She will recover, that is for sure, but it will take time. I consider to  visit her from Turkey, that's the least I can do and she can use any support. I wish her all the very best.

Moker (sledgehammer)

Syria

Syria was probably the country which I would like to see the most of all the countries on my travel precisely because the contrast between the reputation the country has always had and what you hear from eyewitnesses about the country ... In that respect, the 'status' of Syria is very similar to that of Iran, indeed even one of the countries high on my list! The reputation is that of a Muslim state, embroiled in deep conflict with Israel ... much more remains to be known, but this is enough for most to put the country in the box 'to avoid' . If you speak people who have been, you always hear  two things: an overwhelming hospitality and a rich historical past.

The moment I have visited Syria is perhaps a historical moment, given the current events that afflict the country. Despite these events, I have yet to experience the famous Syrian hospitality. And also I can confirm that the country has a priceless collection of historic buildings and entire cities. Damascus alone is worth a visit to Syria.

 The reputation of the country. The country is at war with Israel, that is absolutely true. In any case a cold war. The whole question of the Middle East is obviously very complicated, but you can not deny that some 60 years ago, an area with a surface equal to 2 / 3 that of Belgium was occupied by a new state and the indigenous population is asked to leave, freedom of choice was not much there. It is obvious that the immediate neighbors Syria and Jordan are the countries who encounter most problems with this new situation. Jordan has over the years willy nilly adapted at the new situation, Syria has not yet done. So it is true that Syria still lives on hostile terms with Israel, but it actually has no direct concequenties for life in Syria.

Syria a Muslim State. It's not quite right. It is obviously a predominantly Muslim country, but there is freedom of religion and a significant minority of Christians are living in Syria in harmony with the Islamists. There is a Christian district in Damascus. Once in the Christion district, it's completely different with the rest of the city. Costumes of the women, churches instead of mosques. Even in small villages in the countryside you see the occasional church. So yes, the religion is predominantly Islamic, but the state is not ruled by religion. And yes, religion is much more important in Syria, more generally, in the Middle East than with us, but this is not just for Muslims but also Christians. To our current standards, it all seems a bit exaggerated.

What makes it so that Syria is in the news? I have tried to find out as far as possible during my 10 days in the country. It's too short to know the whole truth, but at least I have some impressions. It is not always so simple if only that I do not speak Arabic. But I have learned a few things. Syria is ruled by President Bashar al-Assad, as you travel through the country you can not miss his photos.


And even on pictures of him he looks like not friendly. It's promising. Every seven years there are presidential elections, but the last time there was surprisingly no rival. The Syrian army is actually a joke when you compare it with the powerful neighbor Israel. If you are as a country at war live with your neighbor than I would make sure that your military system  keep pace with that of the enemy. This is clearly not the case and gives me the feeling that the army is there above all to keep its own people under control. What is very good in Syria and also in Jordan is the intelligence service. The intelligence services in these countries are among the best in the world in terms of information gathering, this is obviously at the expense of some privacy. Moreover, Syria retains an extensive network of police forces. There would have been 7 different secret police forces. These are of course no official data, so don't blame me when it where 5 or 9 but what I experienced it myself is that everyone, usually not in uniform can ask for your passport. And uniform or not it was me quickly clear that they were all armed ... I always asked simply whether they were police when they asked my passport and then they had to confirm. The entire state system is made to keep the population under control, added to that, the economy is heavily corrupt. You can create your own business, as long as you're not big, there is no problem, but if you come in the wake of the 'big' players, political friends of the top, you will encounter every possible opponent until you get back in your line. The president and his followers are Alawite, a minority in Syria. In order to ensure its control over the people, there is also the "emergency law". Supposedly because of terrorist threats, the police can arrest and detend everyone without any form of process. There would exist many underground prisons in Syria, where people are imprisoned and tortured. The cause, or one of the causes of the current unrest is the arrest of a dozen young people (teenagers). As a result of the earlier events in Egypt, they called for freedom in the street of Deraa. The kids were arrested early this year and immediately imprisoned. Under pressure from the population they are released but rarara ... They had lost their fingernails. I do not know what the rest what was done with them, but it may not have been nice. Since then, the bomb in Syria began to burst. Typically in this region is that the people come together on Friday for Friday prayers, like our (previous) Sunday service. Then there is a sermon, and after that, when the people are all together,  the protest against the government and the call for freedom are the most obvious. The recent speeches of the president didn't have much of result, the trust has long been harmed, he completely lost his authority. I  have only seen a few protests here and there and some burning tires.

I have them for my own safety also avoided. What I really have experienced is the huge presence of police and army. At the most crazy and unexpected moments you are asked where you are going or you are said that you better move on. The army has installed barricades on every road sometimes clearly visible, sometimes completely camouflaged, so that you only see them when you passed them, an entire battalion lying hidden in the shoulder. All with machine guns at the ready, bayonet on the rifle, snipers in the shoulders and on the roofs ... quite impressive when you pass on your bike. It is the first time I've really felt an aversion to the military. Syria's army is therefore only against its own people, and I do not understand that as a major power they do not revolt against the leadership. If they continue in this way, these men will be hated enormously by there own people in the future?? I can not say I've had any unsafe feeling during my trip, but I had a constant feeling of unease over me, it just felt not comfortable. The feeling of freedom is a tremendous luxury we have in Europe. I can not do anything else than wishing the people in Syria every success in their struggle for more freedom and civil rights. If there is a people that it deserves, then they will.

After my second attempt I drive into Syria via the motorway. Cycling on the hard shoulder is permitted and is a good road, were it not that it is just more fun with the bike onsmaller roads. I turn off the first exit towards Deal, where I will follow the old route to Damascus. I do not have Syrian money either, so what remained first is changing Jordanian Dinar for Syrian pounds. In Deal, the first one I met helped me immediately further. A little later I'm in the shop of Koutieba, drink a cola and explain what my plans are. It's Thursday afternoon and Koutieba rather not like me to be in Damascus on Friday morning. By the way we come to the conclusion that I have not seen Bosra, not far from him and that is a must. We soon share a common frustration  ... not speaking the others language . I intend that I am going to learn Arabic. Promises ... Meanwhile, Ameen joined us,  an English teacher, that makes the conversation a lot easier, also Koutieba's father joined us in the shop. My schedule for that day is made. Koetieba, Ameen and I leave with the car to Bosra to visit the old site .... No way I pay something as a guest. Jordan and Syria, two neighbors, but once you cross the border you feel that you are entering a different country ... if it was only by the absolute absence of motorcycles in Jordan and the abundance of them in Syria. It also immediately makes the streets much more exuberant. The old site of Bosra is great and in an unimaginable good state.

After our trip one hour of sleep in the cool living room of Koutieba's home on the cushions, typically in a square along the walls, on the carpet. What a luxery such an afternoon nap. If I learn anything this year it is enjoying the quiet moments I get. Freshen up and then I am given the choice, another walk before dinner or a trip on the motor with Koutieba through  Deal ... hahaha, choice is quickly made. A little later I'm sitting on the backseat of the motorcycle and cruising through Deal. Personally, I would speed much faster, but as a passenger I can find nothing wrong in Koutieba's quiet ride. Another striking difference with Jordan is the street life. In Jordan, I got used to almost empty streets at night, or just people who were going from one to another place. Not so in Syria. Here, life is much more on the streets. People sitting around fires to grill meat, drink tea together, sitting in front of their houses just to gossip, ... it gives a more vivid and exuberant street than I  was used to until now.
Back home there is a typical Syrian meal. Humus, foul, babaganousch, fresh salads, yogurt and bread. And a glass of Ayran to complete. The food in the Middle East is quite different from our food, but definitely recommended. When they asked me at dinner what would be great business that could score in Europe, I answer that a good restaurant with typical and good food from this region could be a hit in Europe where people are always looking for a unique and excellent restaurant. What we know in Europe are the kebab and shawarma restaurants, but believe me, what you will eat here is a thousand times better than what we are accustomed.
Another idea that I had, and probably others with me, is that Syria is one big desert. False,  when I was driving through Deraa, indeed the region quite recently in the news, I'm surprised by  the green spaces, filled with grain, fruit and vegetables. Also the northern region around the Euphrates, I'll later discover, is a green oasis. The grain in Syria appears to be of an exceptional quality and apparently, some Italian pasta can only be made with flour from Syrian. It is sometimes a crazy sight if you pass on the bike these big machines for grain cutting parked in the middle of the desert, often you pass a little further a green landscape.

Koutieba the evening is filled with talking, with the help of Ameen it is possible to talk about more than just about:  "where I come from", "where I go", "whether I'm married" and "no, how is that possible?", "How old I have already got", "33 years, and still not married? " .... after a while you start to doubt yourself ... And there is much more to tell when people from 2 different cultures meet. There are many more questions than just the first encounter questions ... time flies that evening.

The next day, Friday, and perhaps a decisive day for Syria. The entire weekend is also a key moment. Friday is the day anyway where people gather at the mosque, so this would again give a violent situation. Also Sunday is an important day, Syria celebrates than its independence from France. I hear that this weekend could be a turning point, the situation can calm down and the Syrians will find a peaceful solution or the country expires in a bloody civil war. The family wants me not to leave in the morning for Damascus. It is better to wait until around noon and hear how the situation develops before I crawl on the bike. I wisely follow their counsel. I love adventure, but I'm not looking for problems

By noon, the country still seems quiet. People are ready for the noon prayer at 13 PM, but no mass movement, I get on the bike ... towards Damascus a little 100 km.

Not immediately, but after a while it is very clear ... I drive over an almost empty road to Damascus, through green fields, olive groves, nearly empty villages, barren stretches of sand and always the snowy hills of Lebanon in my view. As a cyclist an empty road would be a relief, but now it feels weird ... the only constant on the road to Damascus, the military checkpoints. Tanks, snipers, barricades, machine guns with bayonet, ... I see it all on my road to Damascus. At 14 PM, passing a few villages, I see on a parallel road a few parades and burning tires in the distance ... The moment of truth?

I arrive in Damascus, and here it is quiet, like an ordinary Friday (compare with our Sunday). Arriving in Damascus is very nice. It feels like a mix of Paris and Berlin. The broad avenues of Berlin and the cozy atmosphere of some neighborhoods in Paris. Yellow taxis, all of those old French bikes, trees along the avenues. This city is in no way comparable to Amman in Jordan. This is a city with which you immediately fall in love. And I'm still in the suburbs ... wait until I see the true center.

I ride further into the center and see in front of me pickup with three Westerners in the back of the truck. At a crossroads, I ask them for a good and not too expensive hotel, but their answer disappears in the accelerating traffic.

A few intersections later, near the acces of the gigantic indoor souk of Damascus, I see them again. They are waiting for me and ask me if I like to drink a beer with them. Is this a question. I've just met Manu, Steffi and Jesse. Manu and Steffi, a Swiss couple, living in a house in the old city of Damascus. I walk with them to their home through the covered souk, and the narrow alleys ... This city is one of the oldest cities, with the longest continuous Occupancy in the world ... and it's exactly that atmosphere that lives here. When I enter their house, I can only say 'wow' ... forget all the expensive villas and lofts ... these houses are just wonderful (but also expensive). Damascus is in that way a strange city, food costs nearly next to nothing but the houses are really expensive, caused by the immigration of rich Iraqees after the last Iraq war. A little later I am on top of their roof and look out over the old city of Damascus with the old Mosque as an eye catcher. A Syrian beer makes the picture complete.

"You can sleep here with us" ... "Yes, would be a pleasure" ... "We can make a room free for you" ... "No need, I do not want to bother, I'll sleep on the roof '... And so happened that the rooftop garden is my exclusive bedroom for the next three nights. Now I understand what  people mean when they say that I'm a lucky bastard.

Unfortunately, I got sick that night. The food can not be the reason, I haven't eaten anything special the day before, the combination of effort, sun, and a fez beers. I suspected it already for some time and it is always been reconfirmed, I just can not support any beer anymore  ... Damn ... not good for a Belgian guy.

Most of the first day I spend in bed, in the afternoon I explore the city a little bit. Jeremy and  Maarten maintain our 'London-Weekend'-tradition. Unfortunately I can not be there this time, there are sacrifices to make ... But we succeed in a skype reunion. The quality of the line is weak and I feel also weak, but it is still great fun to hear the two comrades, next time I am back in, men.

A day later and feeling better again, I explore the city by bike. Damascus is situated at the foot of a mountain, and that invites to climb up the hill. Through the narrow streets in the suburbs I find my way up. These suburbs are not to compare of suburbs of other large cities, where you sometimes do not really feel comfortable. Its not in Damascus ... narrow streets, cobblestones, craft shops and friendly, helpful people. The higher I go, the steeper the narrow roads and finally I have to get off the bike because it is really impossible to cycle up anymore and a bit further I'm carrying my bike upstairs. Once up, I have a beautiful view over the city ... it's not the top of the mountain, who in Syria has the ultimate overview, exactly ... the army. The top of the mountain is military domain and  inaccessible for normal people.

I'm going down via the road that brings me via the north to downtown Damascus. I'm  looking for a Syrian SIM card. My Jordanian number does not work anymore, my account balance reached zero. Two days ago I heared from Najah that she was involved in an heavy car accident, and since then I have not heard from her, I am worried. As a foreigner getting a  Syrian SIM card is not so evident, and later I also discovered that once a SIM card, using the phone is not always obvious. The Syrian government shuts down the phone traffic any moment they like. My search is successful, but it will take some time before I hear any news from Najah. I continue to explore the town, visit the Azm Palace, walk through the Souk and the surrounding streets ...

In the evening the three of us eat in the center. We walk through the old city, alongside the river that crosses the city, to the Christian district for an aperitif and a Sisha. Here you can sit on the terrace and order a beer or a glass of wine, I stuck on cola at the moment. On the way we are approached by two local beauties to ask them whether we like to be on a picture with them ... That this should happen to me. I ask Steffi and Manu if this happens regulary, it's for them also the first time.

The food was again a hit. Today is Sunday. The president has kept his speech. The reactions seems to be neutral. There are meetings have been held in Douma and there is a procession toward Damascus. The security forces remain calm and for the change they didn't fire on the demonstrators. The feared escalation of violence remains, at least for that weekend off. Would it be possible that the situation in Syria calmes down? Manu and I visit a Hammam so that I can get on the bike again next day, scrubbed clean.

I will drive from Damascus direction Douma. I'm not chosing the difficult cities, I try to avoid the motorway, that is why I pass Douma. And actually I want to avoid the most violently city in the country, namely Homs. From Douma I go direction Quaranteyn and further through Deir Mar Mussa, a monastery in the mountains. At the last moment before I left Damascus, I got this tip from Steffi. It would certainly be worth a visit.

The landscape is changing. The region of Douma is a dirty, dusty industrial region, along the road are all steel and concrete workshops. Dust and exhaust determine the air quality here. Once I get passed Douma, I'm in the desert. Heat, drought and dust ... All day I drive through a sandy plain on which there is the whole time a dust mist.

It is here that I sit dozn, tired and exhausted, at an abandoned shed. Recover a little bit and eat a piece of fruit. Not 5 minutes later, a motorcycle stops next to me ... whence comes it so suddenly ...? I think it is just a curious passer-by ... and tired as I am, this is not what I'm waiting for at this moment. He asks me where I go and tells me which way I have to go. Tired and not in the mood for a conversation I let him understand that I know the way and just want to rest ... he answers that I could better leave. My mind is not getting any better, and I'm thinking about a clear response which would let him feel that I am not in the mood to be ordered, when he turns his back and I see his gun in his belt. The notorious security service. At this moment I realise that here in this country they always keep an eye on you, even if you think you're alone on the road in the desert ... I don't think anymore about refusing him and follow the advice of my 'friend' and get back on the bike ... Up towards Deir Mar Mussa.

The monastery is in the mountains, and my fears are confirmed. The last kilometers are uphill ... these are slow and endless kilometers. Eventually I reach my destination and there is an endless stairs, carved into the rocks, to the monastery waiting for me. I lock the bike at the foot of the hill. I cannot else than carrying the bags upstairs ... I maybe travel compact,  when I have to carry everything at once, it's damned heavy and the stairs make it even worse. Each curve in the stone steps is a goal to reach and where I take a break. When I'm halfway through and I get offered help, my pride has disappeared so far that I don't think anymore about refusing the assistance. I am secretly pleased when I see one of my two helpers carrying only one of my four bags and struggling to get upstairs.

The monastery at the top is a nice reward for the pilgrimage to get there. I get a bed in a cave. Because it is quiet I have the whole room just for me. A fresh shower washes off the sweat, dirt and tiredness. I'm ready to explore this building. Through a door in the rocks, no more than one meter high, I can get in the monastery itself. Here I find a church, a library in the rocks, and a courtyard with a splendid view over the valley. Higher up is second monastery on which I have a beautiful view, but to which guests have no access.

The stay in the monastery is free of charge, but a free financial contribution or help in the the monastry is highly appreciated. I decide take the dish wash on my account. I would also like helping with the still ongoing building process, but fot that I will return and then for a slightly longer time. At 19 PM there is a reflective service, during which texts are read from the Bible and songs are sung. The atmosphere is cozy and warm. The language is Arabic, but it is indeed a Christian monastery, for us almost a Contradiction in terms, here this is the most normal thing in the world. The service lasts for 2 hours and for me, as a tired cyclist the perfect opportunity to relax. I do not believe, but I take this opportunity to light a candle  for Najah, under the motto "if it doesn't help, anyway it wouldn't hurt". Earlier today I got her sister at the phone and heard she is in a bad state and is sleeping all day. So she can use all the help.

After the food is served and we eat all together and I learn to know the people who live in and visit this monastry. A strange mix of all different people. A few young students in Arabic language, an English lady of middle age, a Venezuelan trying to find his luck in the Middle East, Rama a young woman from Damascus that spend a lot of her time here, a French diplomat who now and then comes to this place to find rest and peace ... I find it all pretty, but I have also to say that with my sober look at faith and religion, I miss the feeling to fully live and feel this way of live. For me it's something too floaty and exaggerated. Time for the night ... Meanwhile very tired I am glad I can go to my cave. As soon as I hit the pillow I'm gone for a long and quiet night ... The morning like I planned I do the dishes, just help to prepare for lunch and than leave on the bike to my next monastery.

Indeed, my next monastery. Hilda, the English lady who stayed also in Deir March Mussa, told me that a little further, towards Palmyra there is another monastry what is also worth a visit. The monastery of Deir Mar Elian  is situated next to the town of Al Quarytayn. Since I am left a bit late today it will be a slightly shorter day, but still cycling in the desert is already challenging enough. The road ahead is endless, it's cloudy and that makes the day much more bearable than the day before. If you assume the day will be easy, prepare you for the opposite. Like today. I almost thought I arrived when I decided to stay for a while with a family that makes tiles.

When I asked them the way to a nearby restaurant, there is no way that I would go to a restaurant, I'll eat with them and then I can go further to the monastery. The concept of hunger is clearly different for them as for me, it lasts and lasts before there is any food, and I can now eat the cushions. I let them know that I'am really leaving now. I'm tired and hungry, not a condition that has to last for too long otherwise my mind get confused, I have had the experience already what this situation does with my mood, it's best to avoid. A few minutes later there is food on the table. Bread, olives, cheese and stuffed eggplant. Nice, but one important lesson I learned. If you're hungry, find a restaurant. You have your food faster and you can order a genteel meat dish. Despite my vegetarian past, after one day cycling I can not fill my stomach with a few olives, a piece of bread and some vegetables. Then at least one sheep or a chicken has to be grilled. Remember that my stomach is get used to a dish of 20 meatballs. Meanwhile, it begins to get dark and I am still looking for my monastery. In my hurry I drive kilometers too far, and the fatigue hits me hard. Eventually, a truck drive past, with a family inside. The father shows me the way, and I should hold myself to the truck until we get there, to the great amusement of the rest of the family. By the time we get there I can also tell them what I do as a Belgian in Syria at this time and then even on a bike. I arrive at the monastry together with Father Jacques and Jens and feel welcome immediately. Jacaues and John speak French and English and I'm delighted that ze can chat that evening in a common language.

After a refreshing night I leave early in the morning towards Palmyra. I will ride all day through the desert. I drive first to Qasr Al Hair Al Gharbi a remnant of an old desert castle. In the middle of the desert, close to a well an some grass I find the remains of the once immense edifice.

I encounter four Syrians who've just eaten their lunch. When I tell them I go through the desert Tiyas, they declare me crazy and I see them thinking I had a stroke of the Sun.

I eat my lunch in the shade of a building in the green, surrounded by the sandy and stony plains. Cool down a little bit an half an hour of recovery before hitting the road again. The electrical wires will be my guide through the this desert for the coming 20 km.

First I follow a dirt track and the electrical wires, but after a few kilometers there remain only the electrical wires and I cross every now and then a dirt track.
Ninety minutes later I see in the distance a flock of sheep on some sparse grass and a little further away two bedouin tents. I'll ask them the way, to have a confirmation that I'm still following the right direction. A cyclist in the desert ... it is clear that they do not see it every day passing by. Of course I have to sit in the tent and I get tea, dates and yogurt offered.

The conversation is difficult. The men are busy with cleaning mushrooms and filling a big pot with them. Indeed mushrooms in the desert, I had never expected. And it looks damn good. The expectation is that I stay for the lunch, but this time I refuse, I really need my time, I want to be tonight in Palmyra.

I continue my trip the pylons and not much later the town looms Tiyas and I can follow the tarred road further towards Palmyra. Late in the afternoon and I still have at least 60 km to go. I ride under a scorching sun throughout a large sandbox with here and there a village and supprisingly enough, here and there a green field.

If 150 km is on my counter I stand on the hill, ready to descend to Palmyra. There is clearly a lack of tourists in the town that lives on tourism. They come up the hill to offer me  a stay. A cheap night in a bedoin tent is my choice. I stay at 100 meters from the historic site. After rinsing of the sand and dirt I eat a great Mansaf. I'm ready for the night.

The next day I walk around the Roman site. Another huge collection of old buildings, remnants of pillars, an amphitheater, temples, ancient Roman roads, ... it's just unbelievable what you find in this region from ancient times.

After one day I have enough of Palmyra. I want to move on and  back on the bike. My time in Syria is limited, visa for 15 days and the messages I'm receiving here and there are not so encouraging.

My second morning in the bedoïn tent I am woken by the rain. Rain in the desert ... I set my departure until after the rain. Another day through the desert. It may sound boring, but the desert has something special, it is an amazing landscape and I can enjoy it. I also enjoy the moments I just sit on the bike, music in my ears, and pedalling ... And so I go hours and hours, today against the wind ... It's a struggle. The weather remains dark and unpredictable throughout the day. When I am in the last town for that day, As Sukhnah, I get the council not to travel at night because of armed groups which could be active at night ... An hour later in the middle of the desert, there is a fierce wind and the first big drops begin to fall. It is 18 PM and I decide right away to set up my tent. By the time I've actually unpacked my tent, the rain is pouring and there's a fierce storm raised. I need all my outdoor experience to put up my tent properly. Moments later I'm sitting in my tent, covered with mud, waiting  when the rain stops. I ain't seen nothing yet. It clears up and I use this occasion to properly secure the tent and preparing food. After dinner and have cleaned up everything I crawl into my sleeping bag. An hour or so later I wake up from light flashes. First I think that it is caused by the movement of my outer tent, but when I look outside I see the sky above me is still  completely open, but further away it is all pitch black and I see one lightning bolt after another come down. I am not on my ease. A half hour later the sky above me also changed into black ... and now the lightnings come closer very fast. A tent in a desert plain, I do not believe that it is the best choice is to seek protection against these lightnings. It is currently still very dry. I decide that the best to do is leaving my tent and I lay down into a ditch a little further, to avoid to be the highest point in the landscape. When it starts to rain again I choose for my tent. I lie awake another hour scared and hoping that each successive lightning is also just around the tent ... I wonder where those armed groups are when you need them ... Eventually stops the storm, or am I so tired ... I do not know what was first ... in any case I fall asleep and when I shortly wake up a few hours later everything is quiet again. The next morning I get up under a blazing sun. The desert, it can be fascinating.

Back on the bike towards Rusafa, yet another ruin in the desert and the end of this day trip. This day is nice ... I enjoy the bike, fighting the wind ... iPod and pedalling. When I am almost in Rusafa a group of tea-drinking men invites me for tea, and soon I have also an invitation for the night. The previous night still fresh in memory, I doubt not too long for this second invitation. I leave the panniers at my hosts house and continue a few kilometers on the bike  to the ruin of Rusafa. Another impressive building. Particularly striking are the vast underground cellars that were used previously as a water reservoirs for the people of the fortified city.

Back to my family I get offered a bucket of water water to wash myself in the living room. Quick cleaning the floor afterwards and the bathroom ik switched again into a living room. The whole family is together, this time also the wife and daughters. That's the first time  in Syria that men and woman are sitting together. Normally everything is quite strictly separated. The conversation does not go as easy, again because of that damn language barrier, the girls speak a little English, but that's really a little bit. And my knowledge of Arabic is in recent weeks also only little increased. If later in the evening the time is there for taking some pictures, then suddenly the paternal protectionism of his wife and daughters comes back. Photos are taken only from men. Well ... the daughters clearly prefer otherwise, and so I am ... but the host decides ... Time flies, and soon it's time to sleep.

Approaching the border with Turkey. I drive today to Qalat Jabar, the remains of an old ruined fortress that lies on the banks of the Euphrates. I drive by Ath Thawrah, a pleasant town where I do want to stay overnight. At the entrance of the city a gang of youths accompagnies me with their bikes and loud horns. At least I don't have to ask for space on the road. They bring me to the only hotel in the city, but that appears to be full. It is noon and the owner offers me a meal, then at least I didn't drove not for nothing to his hotel.

After lunch I cross the Euphrates via the enormous dam. The water of the Euphrates is stopped repeatedly by dams in Turkey and Syria, the water is  used for irrigation and at the same time the decay is used to generate electricity. The dam is a strategic element and is therefore heavily guarded. You can drive over, but stopping to take pictures is prohibited. Here I get a phonecall from my parents. Wow, that means that there is something really happening. My parents are not of the kind who want to hear me every day ... I am told that the situation in Syria is deteriorating day by day. And the opinion of foreign affairs has changed from "Syria can be visited, but caution is advised" to "unnecessary travels to Syria are strongly discouraged" ... and all of the 30 compatriots who are still in Syria are advised to leave the country while there are still commercial flights ... A side note, there are at least 31 Belgians, because I was not registered at foreign affairs ... But the message is clear. I decide at that moment, that my detour through Aleppo will be cancelled and I the next two days I go straight to the border at Jarabulus.

After this phone call I jump back on the bike, heading towards my stop for the day, namely Qalat Jabar. I take a short break at the banks of the Euphrates for a quick dip in cold water and then climb to the castle. I have some Syrian pounds to spend, so after a visit to the castle, a cool shower, washing clothes, I eat a huge piece of grilled fish with chips and a beer.

After breakfast I continue towards Jarabulus and Turkey. Now I drive roughly along the eastern bank of the Euphrates to the north. I follow the direction of Jarniyah through the fields and bend down towards Manbij. I am looking for a tent site on the banks of the Euphrates, but this is not so easy. Everywhere live people and there is hardly free piece of land. Finally I sit down somewhere. I decide first to prepare my meal and if I am still not driven away I'll put up my tent. My pasta was not cooked or a passing guy invited me to his home. First he going home alone to announce my arrival. When he comes back he has extra long pants with him. I tell him that it may be a little bit chilly, but that I'm used to it, so no need for long pants. It was however necessary to protect the sensitive eyes of the ladies. Come on, pants on and a real roof for the night. The discussion was really difficult here, my Arabic was clearly better than their English and that says a lot ... I go to bed early.

In I get another phone call from my parents, it is really serious, ... I confirm that I am ready to go, it reassures them. Personally I don't feel unsafe at any moment, northern Syria is still quiet and free from demonstrations. I drive in record time to Manbij, eat my last Syrian Shoarma and drive further to Jarabulus. This last piece I am accompanied by two young guys on a motorcycle. I go as fast as possible, and feel just like a cyclist in the tour of Syria.

I reach the border in the early afternoon. Soon a reassuring phone call home that I am at the border and will cross in a fez moment. I can do my companions a favor with my Syrian SIM card on which are still a few Syrian pounds. I don't need it anymore, so why not ...

I cross the Syrian border without any problems, after paying the normal fee. Syria and also Jordan ask a fee for leaving the country ... any reason is good to generate revenue huh ... When I arrive at the Turkish border, I am told that I couldn't enter the country because they can not give me a visa. Coincidentally, they don't have at the border of Jarabulus the necessary stamps ... Discussing does not help, I have go back to Syria. Crossing a border in this region is clearly not easy ... we are spoiled in Europe. There is nothing else to do ... back ... again a stamp to be allowed into Syria. Luckily I had a reentry visa for Syria, that allows me to enter the country several times originally with the intention to go via Lebanon, otherwise I may need to buy a new visa. The guard of Syria has been kind to me and calls a taxi.

Of course it takes all time and hours after I've arrived at the border, I'm finally in a taxi to Azaz in Syria. My phone does not work anymore, and I think it's better not to worry anyone unnecessarily, there is actually nothing wrong. The taxi driver knows the way to Azaz as well as I, ... so not ...  He has clearly miss calculated the agreed price. It's an nice guy and I decide to give him an extra tip for the trip. In Azaz we find in hotel after some effort, it is getting dark now. I get the hotel owner also convinced to give me room, it is unclear to me why he was not so likely to give me a room, but anyway ... half an hour later I'm in my room. I go to bed fast to get up early to leave towards the border. Of course the fee for leaving the country has to be paid again ...  Through a minefield to the Turkish border post ... paying for the visa in Turkey ... At the end in the morning of the 27th of April I am the first who cross the border with Turkey, and this is also the Syrian part of my bikejourney.

Moker (sledgehammer)

Syrië

Syrië was misschien wel het land waar ik het meest naar uitgekeken had. Misschien juist omdat het contrast tussen de reputatie die het land altijd al heeft gehad en hetgeen wat je over het land hoort van ooggetuigen enorm is ... in dat opzicht is de 'status' van Syrië erg vergelijkbaar met die van Iran, inderdaad ook nog één van de landen hoog op mijn verlanglijstje! De reputatie is er een van een moslimstaat, in diep conflict verwikkeld met Israël ... veel meer is er niet van geweten, maar dit is voor de meesten al voldoende om het land in het vak 'te mijden' in te delen. Als je mensen spreekt die er al geweest zijn dan komen gegarandeerd twee dingen altijd terug: een overweldigende gastvrijheid en een rijk historische verleden.

Het moment dat ik Syrie bezocht heb is misschien wel een historisch moment, gezien de actuele gebeurtenissen die het land teisteren. Ondanks die gebeurtenissen heb ik alsnog de geroemde Syrische gastvrijheid mogen ervaren. En tevens kan ik bevestigen dat het land een onschatbare verzameling heeft aan historische gebouwen en hele steden. Alleen al Damascus is een bezoek aan Syrië waard.

Dan even naar de reputatie van het land. Dat het land op voet van oorlog leeft met Israël is zonder meer waar. Alleszins een koude oorlog. De hele kwestie van het Midden Oosten is natuurlijk erg ingewikkeld, maar je kan er niet omheen dat zo'n 60 jaar geleden een gebied met een oppervlakte gelijk aan 2/3 die van België is beslag is genomen door een nieuwe staat en de oorspronkelijke bevolking is mogen vertrekken, van vrije keuze was er niet zoveel sprake. Het spreekt voor zich dat de directe buurlanden namelijk Syrie en Jordanie het hier het moeilijkst mee hebben. Jordanie heeft zich in de loop van de jaren willens nillens neergelegd bij de situatie, Syrie heeft dat nog niet gedaan. Dus het klopt dat Syrie nog op vijandige voet met Israel leeft, maar dit heeft eigenlijk geen directe concequenties voor het leven in Syrie.

Syrie een Moslimstaat. Dit klopt niet helemaal. Het is uiteraard een overwegend islamitische land, maar er is vrijheid van godsdienst en er leeft een aanzienlijke minderheid Christenen in Syrië in harmonie met de Islamieten. Er is een Christelijke wijk in Damascus, en je merkt duidelijk dat je in een ander stadsdeel zit. Klederdracht van de vrouwen, kerken in plaats van moskeeën. En ook in kleine dorpjes op het platte land zie je af en toe een kerk. Dus ja het geloof is overwegend islamitisch, maar de staat wordt niet geregeerd door de godsdienst. En ja, religie is veel belangrijker in Syrie, meer algemeen het Midden Oosten, dan bij ons, maar dat geldt niet alleen voor de Moslims maar ook voor de Christenen. Naar onze huidige normen lijkt het allemaal een beetje overdreven.

Wat maakt dat Syrië nu zo in de actualiteit is? Daar heb ik tijdens mijn 10 dagen in het land zoveel mogelijk over te weten proberen te komen. Het is natuurlijk niet altijd zo eenvoudig al was het maar dat ik geen Arabisch spreek. Maar ik heb toch één en ander geleerd. Syrië wordt geregeerd door de president Bashar al-Assad, als je door het land reist kan je niet langs zijn foto's heen kijken.

En zelfs op de foto's van hem ziet de man er niet vriendelijk uit, dat belooft. Om de zeven jaar zijn er presidentsverkiezingen, maar de laatste keer was er verrassend genoeg geen tegenkandidaat. Het Syrische leger is eigenlijk een lachertje als je het vergelijkt met de machtige buur Israël. Als je als land op voet van oorlog leeft met je buur dan zou ik ervoor zorgen dat je militaire systeem toch ongeveer gelijke tred houdt met de vijand. Dat is duidelijk niet het geval, maar mij het gevoel geeft dat het leger er vooral is om de eigen bevolking onder de knoet te houden. Wat wel heel goed is in Syrië, trouwens ook in Jordanië is de inlichtingendienst. De inlichtingendiensten in deze landen behoren tot de absolute wereldtop wat betreft het vergaren van informatie, dit gaat natuurlijk ten koste van wat privacy. Daarenboven heeft Syrië dan ook nog een uitgebreid netwerk aan politiediensten. Er zouden 7 verschillende geheime politiediensten zijn. Wat er ook van dat cijfer waar is, het is mij ook alleszins duidelijk geworden dat iedereen, meestal niet in kostuum je paspoort kan vragen. En kostuum hebben we niet aan, maar het werd me wel al snel duidelijk dat ze wel gewapend waren ... Ik vroeg altijd domweg of ze politie waren als ze mijn paspoort vroegen en dan bevestigden ze dat ook. Het hele staatssysteem is er op gemaakt om de bevolking onder de knoet te houden, daarbij komt nog dat de economie zwaar corrupt is. Je kan je eigen zaak oprichten, zolang je niet de groot wordt is er geen probleem, als je echter in het vaarwater komt van de 'grote' spelers, politieke vrienden van de top, dan ondervind je alle mogelijke tegenstand totdat je terug in de pas loopt. De president en zijn volgelingen zijn Alawieten, een minderheid in Syrië. Om zich zeker te stellen van zijn controle op het volk is er ook nog de "emergency law". Zogezegd omwille van terreurdreiging kan de politie iedereen zonder enige vorm van proces oppakken en opsluiten. Er zouden talloze ondergrondse gevangenissen in Syrië bestaan, waar mensen opgesloten en gefolterd worden. De of één van de aanleidingen van de huidige onlusten is de arrestatie van een tiental jongeren (tieners), die naar aanleiding van de eerdere gebeurtenissen in Egypte op straat waren gekomen en hadden geroepen om vrijheid. De jongeren werden begin dit jaar onverwijld opgepakt en opgesloten. Onder druk van de bevolking zijn ze wel terug vrijgelaten, maar rarara ... ze waren hun vingernagels kwijt. Ik wil niet weten wat er voor de rest nog met hun gebeurd is, maar fraai kan het niet geweest zijn. Sinds toen is de bom in Syrië beginnen te barsten. Typisch in het deze regio is dat de bevolking samenkomt op vrijdag voor het vrijdaggebed, te vergelijken met onze (vroegere) zondagsdienst. Dan wordt er ook een preek gehouden, en het is dan dat de bevolking samen is en de straat optrekt om het aftreden van de president en vrijheid te eisen. De recente toespraken van de president zijn een druppel op een hete plaat, het vertrouwen is al zolang geschaad, dat hij zijn autoriteit volledig kwijt is. Zelf heb ik van ver een paar protesten gezien en hier en daar wat brandende autobanden, maar voor de rest heb ik niet veel van de onrusten gemerkt.

Ik heb deze dan voor mijn eigen veiligheid ook wel gemeden. Wat ik wel heb ervaren is de ontzettende aanwezigheid van politie en leger. Op de meest gekke en onverwachte momenten wordt je naar je pas gevraagd of wordt je gevraagd waar je naartoe gaat, of dat je beter ophoepelt. Het leger heeft barricades over de zeg geïnstalleerd, soms heel duidelijk, soms ook helemaal gecamoufleerd, waarbij je pas na passage een heel bataljon verscholen in de berm ziet liggen. Allemaal met de machinegeweren in aanslag, bajonet op het geweer, sluipschutters in de bermen en op de daken ... best indrukwekkend als je voorbij gefietst komt. Het is de eerste keer dat ik een afkeer heb gevoeld van het leger. Het leger van Syrië is er dan ook enkel en alleen tegen de eigen bevolking, en ik begrijp niet dat zo een grote macht niet in opstand komt tegen de leiders. Als ze op deze manier verder gaan zullen die mannen in de toekomst toch uitgespuwd worden door de eigen bevolking??? Ik kan niet zeggen dat ik echt last heb gehad van de toestand tijdens mijn reis, maar ik heb wel constant een gevoel van onbehagen over me gehad, het voelde gewoon niet comfortabel aan. Het gevoel van vrijheid is een ontzettende luxe die we in Europa hebben, heb ik nu zelf kunnen vaststellen, en ik kan dan ook niet anders dan de mensen in Syrië alle succes toe te wensen in hun strijd naar meer vrijheid. Als er een volk is dat het verdient, dan zijn zij het wel.

Na mijn tweede poging rijdt ik Syrië binnen via de autosnelweg. Fietsen op de pechstrook is toegestaan en is een prima weg, maar het is met de fiets gewoon plezanter om de kleinere wegen te volgen. De eerste afrit sla ik af richting Dael, vanwaar ik dan de oude route naar Damascus volg. Ik heb nog geen Syrisch geld op zak, dus eerst wat overbleven Jordane Dinar wisselen voor Syrische ponden. In Dael spreek in enkele mannen aan en meteen wordt ik verdergeholpen. Even later zit ik in het winkeltje van Koutieba van een cola te drinken en uit te leggen waar mijn reis naar toe gaat. Het is donderdag middag en Koutieba ziet me liever niet op vrijdag in Damascus. Trouwens we komen tot de vaststelling dat ik Bosra nog niet gezien heb, niet ver van bij hem en dat is een absolute must. We delen al snel een gemeenschappelijke frustratie ... dat we elkaars taal niet spreken. Ik neem me voor dat ik Arabisch ga leren. Belofte maakt schuld ... Ondertussen is Ameen er ook komen bijzitten en leraar Engels, dat maakt de conversatie al een pak gemakkelijker, en Koutieba's vader. Mijn planning voor die dag wordt gemaakt. Koetieba, Ameen en ik vertrekken met de auto naar Bosra om een bezoek te brengen aan de oude site .... Geen sprake van dat ik als gast iets betaal. Jordanie en Syrie zijn twee buurlanden, maar van zodra je de grens oversteekt voel je dat je een ander land binnenkomt ... als was het maar door de absolute afwezigheid van brommers in Jordanie en de overvloed aan al of niet (wel meer al dan niet) gemotoriseerde tweewielers in Syrie. Het maakt het straatbeeld ook meteen veel uitbundiger. De oude site van Bosra is geweldig knap en in een onvoorstelbare goede staat.

Na onze uitstap een uurtje slapen in de koele living van Koutieba's huis op de kussens, die typisch in een vierkant langs de muren op het tapijt liggen. Zalig zo'n middagdutje. Als ik iets leer in dit jaar is het toch genieten van de momenten rust die ik krijg. Even opfrissen en dan wordt ik voor de keuze gesteld, nog een wandeling voor het eten of een tocht achterop de moto doorheen Dael ... hahaha, keuze is snel gemaakt. Even later zit ik achter bij mijn gastheer achter op de motor en cruisen we door Dael. Persoonlijk zou ik iets harder aan de gaskraan draaien, maar als passagier kan ik me prima vinden in Koutieba's rustige rijstijl. Nog een opvallend verschil met Jordanië is het leven op straat. In Jordanië was ik gewend geraakt aan bijna lege straten tijdens de nacht, of enkel mensen die onderweg waren, niet zo in Syrië. Hier speelt het leven zich veel meer af op straat. De mensen zitten rond vuurtjes vlees te grillen, drinken samen thee, zitten gewoon voor hun huis te roddelen, ... het geeft een veel levendiger en uitbundiger straatbeeld dan dat ik tot nu toe gewend was.
Terug thuis wordt een typische Syrische maaltijd opgediend. Humus, foul, babaganousch, verse salade, yoghurt en brood. En een glas Ayran erbij. Het eten in het Midden Oosten is geheel verschillend met ons eten, maar zeker een aanrader. Op de vraag die ik tijdens het eten krijg wat zakelijk gezien zou scoren in Europa, antwoord ik dan ook dat een goed restaurant met typische en goede gerechten vanuit deze regio een voltreffer zou kunnen zijn in Europa waar mensen toch altijd op zoek zijn naar een uniek en voortreffelijk restaurant. Hetgeen wij kennen in Europa zijn de kebap en shoarma zaken, maar geloof me, hetgeen je hier te eten krijgt is duizend keer beter dat wat we gewend zijn.

Nog een idee wat ik, en waarschijnlijk anderen met mij, van Syrië had is dat het één grote woestijn is. Fout, wanneer is Syrië binnenrijdt via Deraa, inderdaad de regio die de laatste tijd nogal in het nieuws is, wordt ik verrast door groene vlaktes, vol met graan, groenten en fruit. Ook de noordelijke regio rond de Eufraat zal ik later ontdekken is één groene oase. Het graan in Syrië schijnt van een uitzonderlijk kwaliteit te zijn en blijkbaar kunnen bepaalde Italiaanse pasta's enkel met Syrische bloem gemaakt worden. Het is soms wel een gek zicht als je op de fiets voorbij een dorsmaaier rijdt die in het midden van de woestijn geparkeerd staat, dikwijls rijdt je iets verder dan weer voorbij een groen graanlandschap.

De avond bij Koutieba wordt gevuld met gesprekken, dankzij de hulp van Ameen is het mogelijk te babbelen over meer dan enkel vanwaar ik kom, waar ik naar toe ga, of ik getrouwd ben, 'nee, hoe is dat mogelijk?', hoe oud ik dan wel al ben, '33 jaar, en nog niet getrouwd?', om de duur begin je te twijfelen aan jezelf... En er valt natuurlijk veel meer te vertellen als mensen vanuit geheel verschillende culturen elkaar ontmoeten. Er zijn veel meer vragen dan die eerste kennismakingsvragen ...De avond vliegt dan ook voorbij.

De dag erna, vrijdag, en misschien wel een beslissende dag voor Syrië. Het heel weekend is trouwens een sleutelmoment. Vrijdag is sowieso de dag waarbij de mensen verzamelen aan de moskee, dus dit zou weer eens een heftige situatie kunnen geven. Ook wordt zondag in Syrië de onafhankelijkheid van Frankrijk gevierd, nog een dag die eventueel wel eens spannend kan worden. Ik verneem dat dit weekend wel eens een scharniermoment kan zijn, kan de situatie nog ten goede gekeerd worden of vervalt het land in een bloedige burgeroorlog. De familie van Koutieba wil me alleszins 's morgens niet laten vertrekken richting Damascus. Het is beter even wachten tot tegen de middag en te horen hoe de situatie evolueert alvorens ik op de fiets kruip. Ik volg wijselijk hun raad op. Ik hou van avontuur, maar je moet de problemen ook niet opzoeken.
Tegen de middag lijkt het land nog altijd rustig. Mensen maken zich klaar voor het middaggebed om 13 uur, maar er zijn geen grote massaverplaatsingen, ik kruip de fiets op ... richting Damascus, zo'n kleine 100 km noorderlijker.

Het valt me niet direct op, maar na een tijdje is het wel heel duidelijk ... ik rijdt over een nagenoeg doodse weg richting Damascus, doorheen groene velden, olijfboomgaarden, bijna lege dorpen, dorre zandstroken en met steeds de besneeuwde heuveltoppen van Libanon in mijn gezichtsveld. Als fietser is een lege baan een verademing, maar dit voelt toch raar ... de enige constante op de weg naar damascus zijn de militaire wegsperringen. Tanks, sluipschutters, barricades, machinegeweren met bajonet, ... ik zie het allemaal op mijn weg naar Damascus. Als ik tegen 14 uur door een paar dorpjes rij, zie ik op een paralelle weg aan de mijne een paar optochten en in de verte brandende autobanden ... het moment van de waarheid?

Ik kom in Damascus aan, en hier is het rustig, zoals een gewone vrijdag (vergelijk met onze zondag). Damascus binnenrijden is een plezier. Het voelt aan als een mengeling van Parijs en Berlijn. De brede lanen van Berlijn en de gezellige sfeer van sommige wijken in Parijs. Gele taxi's, overal van die oude franse fietsen, bomen langs de dreven. Deze stad is op geen enkele manier te vergelijken met Amman in Jordanië. Dit is een stad waar je onmiddellijk verliefd op wordt. En ik ben nog maar in de buitenwijken ... wacht tot ik het echte centrum zie.

Ik rijd verder het centrum in en zie voor mij een pick-up rijden met 3 westerlingen in de laadbak. Aan een kruispunt vraag ik hen een adres voor een goed en niet al te duur hotelletje, ik ben echter niet snel genoeg om het antwoord nog te verstaan in het optrekkende verkeer.

Een paar kruispunten verder, nabij de gigantische overdekte souk van Damascus zie ik hen terug. Ze staan me op te wachten en vragen me of ik zin heb om bij hen een pint te komen dringen. Is dit een vraag. Ik heb zonet kennis gemaakt met Manu, Steffi en Jesse. Manu en Steffi, een Zwitsers koppel, leven in een huis midden in het oude stadsgedeelte van Damascus. Ik loop mee naar hun huis doorheen de overdekte souk, en de smalle steegjes ... dit is de oudste stad stad ter wereld waar al het langst ononderbroken bewonig is geweest, wat een sfeer leeft hier. Als ik hun huis binnentreedt, kan ik alleen maar 'WOW' zeggen ... vergeet alle dure villa's en lofts ... deze huizen zijn gewoon prachtig. Even later sta ik boven op hun dakterras en kijk ik uit over het oude stadsgedeelte van Damascus met de oude Moskee als blikvanger. Die pint daarbij maakt het compleet.

'Je kan hier bij ons blijven slapen' ... 'Ja, heel graag' ... 'We kunnen een kamer vrij maken' ... 'Niet nodig, ik wil niet tot last zijn, ik slaap wel op het dakterras' ... En zo wordt dit dakterras voor de komende 3 nachten mijn exclusieve slaapkamer. Nu begrijp ik wat men bedoelt met de uitdrukking: 'met zijn gat in de boter vallen'.

Jammer genoeg wordt ik die nacht ziek. Het eten kan het niet zijn, ik heb de dag ervoor niets bijzonders gegegeten, combinatie van de inspanning, zon, en de paar pinten. Ik heb het vermoeden al een tijdje en het wordt altijd opnieuw bevestigd, ik kan precies niet meer zo goed tegen bier... Verdomme.

De eerste dag Damascus breng ik vooral liggend door en in de namiddag verken ik even de stad. Maarten en Jérémy houden traditiegewijs een Londenweekend, ik kan er jammer genoeg niet bij zijn deze keer, er dienen offers gebracht te worden ... Wel slagen we erin een skypereunie te houden. De kwaliteit van de lijn is niet alles en ik voel me als een schotelvod, maar het doet toch deugd de beide kameraden te horen, volgende keer ben ik er terug bij mannen.

Een dag later en al terug meer op mijn effen, verken ik de stad per fiets. Damascus ligt aan de voet van een berg, en dat nodigt natuurlijk uit om tot boven te rijden. Via de smalle straatjes in de buitenwijken zoek ik mijn weg naar boven. Deze buitenwijken doen in niets denken aan buitenwijken van andere grote steden, waar je je soms niet erg op je gemak voelt. Niet daarvan in Damascus... smalle steegjes, kasseien, gezellige winkeltjes en vriendelijke, behulpzame mensen. Hoe hoger ik kom, hoe stijler ze de wegeltjes hebben gemaakt en uiteindelijk moet ik afstappen wegens echt onmogelijk stijl en nog iets verder via een trap naar boven. Eenmaal boven heb ik een mooi uitzicht over de stad ... helemaal boven is dat niet want wie heeft er in Syrië het ultieme overzicht ... het leger. De top van de berg is militair domein en ontoegankelijk.

Naar beneden ga ik via de weg die me via het noorden terug in het centrum van Damascus brengt. Ik ga op zoek naar een Syrische SIM-kaart. Mijn Jordaans nummer doet het niet meer, ik ben door mijn budget. Ik heb eergisteren van Najah vernomen dat ze een accident heeft gehad met de auto, en sindsdien heb ik niets meer van haar gehoord, ben bezorgd. Als buitenlander een SIM-kaart vastkrijgen in Syrië is niet zo evident, en later blijkt ook dat eenmaal een SIM-kaart een telefoonverbinding ook niet altijd evident is. Telefoonverkeer wordt te pas en te onpas afgesloten. Mijn zoektocht slaagt, maar het zal nog even duren eer ik nieuws hoor. Ik verken ook verder de stad, bezoek het Azm paleis, loop door de Souk en de omliggende straten ...

's Avonds gaan we met ons drieën eten in het centrum. We wandelen via het oude stadsgedeelte, lans de rivier die de stad doorkruist naar het Christelijke stadsgedeelte voor een aperitief en een Sisha. Hier kan je op het terras een pint of een glas wijn drinken, ik pas er even voor. Onderweg worden we door twee lokale schonen aangesproken met de vraag of we met hen op de foto willen ... Dat me dat mag overkomen. Op mijn vraag of dat de gewoonte is, antwoorden Manu en Steffi me dat dit toch wel de eerste keer is dat hen dat overkomt.

Het eten was nog maar eens een voltreffer. Het is vandaag zondag. De president heeft zijn toespraak gehouden. De reacties zijn blijkbaar lauw positief. Er zijn samenkomsten geweest in Douma en er is sprake van een optocht richting Damascus. De veiligheidsdiensten blijven op de vlakte en er wordt voor de verandering niet op de betogers gevuurd. De gevreesde geweld escalatie blijft, tenminste voor dat weekend, uit. Zou het toch kunnen dat de situatie wordt ontmijnd? Manu en ik bezoeken nog een Hamman en zodoende kan ik de dag erna weer proper geschrobd de fiets op.

Ik rijdt van Damascus richting Douma. Ik kies niet bewust de moeilijke steden uit, ik probeer de autostrade te vermijden, vandaar Douma. En eigenlijk wil ik de ergste broeihaard in het land, namelijk Homs vermijden. Richting Douma via Quaranteyn richting Deir Mas Mussa, een klooster in de bergen. Op de valreep voor mijn vertrek uit Damascus heb ik van Steffi deze tip nog gekregen. Het zou zeker een bezoek waard zijn.

Het landschap verandert hier ook. De regio van Douma is een vuile, stoffige industriële regio, met langs de weg allemaal staal- en betonwerkplaatsen. Stof en uitlaatgassen bepalen de luchtkwaliteit hier. Eenmaal hiet voorbij kom ik in de woestijn. Warmte, droogte en stof ... De hele dag rijd ik door een zandvlakte waarover de hele tijd een stofnevel hangt.

Hier is het dat ik op een bepaald moment moe en uitgeput tegen een verlaten schuurtje ga zitten. Even op adem komen en een stuk fruit eten. Geen 5 minuten later staat er een motorfiets naast me ... vanwaar komt die zo ineens...? Ik denk even dat het een nieuwsgierige voorbijganger is ... en geprikkeld door de vermoeidheid heb ik daar nu even echt geen zin in. Hij vraagt waar ik naartoe ga en zegt me welke richting ik uitmoet. Als ik geef te verstaan dat ik de weg wel weet en gewoon even wil rusten, laat hij me verstaan dat ik beter kan vertrekken. Mijn gemoed wordt er niet beter op, maar mijn reactie blijft uit als mijn onverwachte gast zich omdraait en ik zijn revolver in zijn broeksriem zie zitten. De beruchte veiligheidsdienst. Op dit moment wordt me duidelijk dat je hier in dit land inderdaad contstant in de gaten gehouden wordt. Ook als je denkt dat je alleen op de baan bent midden in de woestijn ... ik volg de raad van mijne 'vriend' maar op en stap terug op de fiets ... richting Deir Mar Mussa.

Het klooster lag in de bergen, en mijn vrees wordt bevestigd. De laatste kilometers zijn bergop ... het zijn trage en eindeloze kilometers. Uiteindelijk mijn bestemming bereikt, wacht me een eindeloze trap uitgehouwen in de rotsen tot bij het klooster. De fiets kan ik beneden op slot doen. De tassen mee naar boven ... ik reis misschien wel compact, als je alles in een keer moet oppakken is het loodzwaar. De trappen omhoog maken het er niet beter op. Elke bocht in de stenen trap wordt een doel om te bereiken en even uit te blazen, als ik halverwege ben en ik krijg hulp aangeboden is mijn trots al helemaal verdwenen om die hulp te weigeren. Het doet me stiekem wel genoegen als ik één van mijn twee helpers zie sukkelen om een kwart van mijn bagage naar boven te brengen.

Het klooster boven in een mooie beloning voor de pelgrimstocht om er te geraken. Ik krijg een slaapplaats in een grot aangewezen. Omdat het rustig is heb ik de ruimte geheel en alleen voor mij. Een frisse douche spoelt het zweet, vuil en de vermoeidheid van me af. Ik ben klaar om dit bouwwerk te verkennen. Via een deur in de rotsblokken van hooguit een meter hoog kom ik in het klooster zelf. Hier vind ik een kerkje, een bibliotheek in de rotsen, en een binnenplaats die overzicht geeft over de vallei. Hogerop is een tweede klooster waarop ik een prachtig zicht heb, maar waar de gasten geen toegang toe hebben.

Het verblijf in het klooster is tegen een vrije bijdrage die financieel of uit arbeid kan bestaan. Ik besluit de afwas voor mijn rekening te nemen. Ik zou hier ook wel graag aan de bouw willen helpen, maar daar kom ik voor terug en dan voor een iets langere tijd. Om zeven uur is er een bezinnende dienst waarin teksten uit de bijbel worden gelezen en waar wordt gezongen. De sfeer is gemoedelijk en warm. De voertaal is Arabisch, maar het is wel degelijk een Christelijk klooster, voor ons bijna een contradiction in terminis, hier de normaalste zaak van de wereld. De dienst duurt 2 uur en voor mij als vermoeide fietser de ideale gelegenheid om tot rust te komen. Geloven doe ik niet, maar ik maak van de gelegenheid wel gebruik om even een kaarsje te branden voor Najah, onder het motto 'baadt het niet , dan schaadt het niet'. Ik heb vandaag haar zus aan de lijn gehad en gehoord dat ze er erg aan toe is en ganse dagen ligt te slapen. Dus ze kan wel alle hulp gebruiken.

Na de dienst wordt er gezamenlijk gegeten en kan ik kennis maken met de mensen die hier wonen, leven en op bezoek zijn. Een vreemd allegaartje van allemaal verschillende mensen. Een paar jonge studenten Arabisch, een Engelse dame van middelbare leeftijd, een Venezuelaan die in het Midden Oosten zijn geluk komt beproeven, Rama een jonge vrouw uit Damascus die hier veel van haar tijd doorbrengt, een Franse diplomaat die hier zo nu en dan tot 'rust' komt ... ik vindt het allemaal wel knap, maar ik moet toch ook wel zeggen dat mijn, naar eigen mening, nuchtere kijk op geloof en religie me in de weg staat om dit gelovige leven helemaal te beleven. Het is me allemaal iets te zweverig en te overdreven. Tijd voor de nacht ... ondertussen stikop ben ik blij dat ik naar mijn grot kan gaan. Van zodra ik het kussen raak ben ik weg voor een lange en rustige nacht ... De ochtend doe ik zoals voorgenomen de afwas, help ik nog even met de voorbereiding voor het middageten en vertrek op de fiets naar mijn volgende klooster.

Inderdaad mijn volgende klooster. Ik heb van Hilda, de Londense dame die ook in Deir Mar Mussa verbleef te horen gekregen dat iets verder, richting Palmyra nog een klooster ligt dat ook wel een bezoek waard is. Het klooster in kwestie Deir Mar Elian ligt bij het stadje Al Quarytayn. Aangezien ik toch wat laat vertrokken ben vandaag zal het een iets kortere dag worden, op zich zal de woestijn al uitdagend genoeg zijn. De weg is eindeloos rechtdoor, het is licht bewolkt en dat maakt de dag veel dragelijker dan de dag ervoor. Als je ervan uitgaat dat de dag wel zal meevallen en niet al te zwaar zal worden, maak dan uw borst al maar nat. Zo ook deze. Ik dacht dat ik er bijna was en blijf even hangen bij een familie die tegels maakt.

Als ik hen de weg vraag naar een dichtbijzijnd restaurantje is er geen sprake van dat ik naar een restaurant ga, ik eet met hen mee en dan mag ik door naar het klooster. Het begrip honger is voor hen duidelijk verschillend als voor mij, het blijft maar duren en duren, en ik kan ondertussen de kussens wel opeten. Ik geef aan dat ik nu echt wel ga gaan. Ik ben vermoeid en heb honger, geen toestand die te lang moet duren anders raakt mijn gemoed in de war, daar heb ik ondertussen wel al ervaring mee. Even later komt er toch eten op tafel. Brood, olijven, kaas en gevulde aubergines. Lekker, maar een belangrijke les die ik geleerd heb. Als je honger hebt, zoek dan zelf een restaurant. Je hebt sneller je eten en je kan een deftige vleesschotel bestellen. Mijn vegetarisch verleden ten spijt, maar na een dag fietsen kan ik mijn maag niet vullen met een paar olijven, een stuk brood en was groenten. Dan moet er minstens een schaap of een kieken aan geloven. Herinner u dat mijn maag zich heeft ingesteld op een portie van 20 köfteballekes. Ondertussen begint het te schemeren en moet ik nog op zoek naar mijn klooster. In al mijn overmoed rijd ik kilometers te ver, en de vermoeidheid slaat keihard toe. Uiteindelijk komt er een vrachtwagentje voorbij gereden, met een hele familie erin. De vader wijst me de weg, en ik mag me aan het raampje vasthouden tot we er zijn, tot grote hilariteit van de rest van de familie. Tegen dat we er zijn heb ik ook kunnen vertellen wat ik als Belg in Syrië doe op dit moment en dan nog wel met de fiets. Ik kom samen met vader Jacques en Jens toe aan het klooster en voel me meteen welkom. Jacaues en Jans spreken Frans en Engels en het doet deugd om de avond nog eens te kunnen babbelen na een dag alleen fietsen en een klein twee uur bij mijn tegelvrienden gezeten te hebben.

Na terug een verkwikkende nacht vertrek ik vandaag vroeg richting Palmyra. Ik zal de hele dag doorheen de woestijn rijden. Ik rijdt eerst tot aan Qasr Al Hair Al Gharbi een overblijfsel van een vroeger woestijnkasteel. Midden in de woestijn, bij een bron waar het wat groen is vindt ik de overblijfselen van het ooit immense bouwwerk.

Ik stoot er op 4 Syriërs die er juist hun picnic ophebben. Als ik hen vertel dat ik doorheen de woestijn naar ... ga rijden, verklaren ze me zot en zie ik hen denken dat ik een slag van de zon gehad heb en dat geen hulp meer kan baten.

Ik eet mijn luncht op in de schaduw van een gebouwtje in het groen, omringd door een onmetelijke zand- en steenvlakte. Even op adem komen en afkoelen om dat de piste te volgen langsheen de elektriciteitsdraden.

Na een aantal km blijven er nog enkel de elektriciteitsdraden over en kruis ik zo nu en dan nog eens een piste.
Anderhalf uur later zie ik in de verte een groep schapen op wat schaars gras staan en iets verder staan 2 bedouinententen. Even de weg vragen bij de mannen. Een fietser in de woestijn, ... het is duidelijk dat we dat niet elke dag zien voorbijkomen. Ze komen me met de motor tegemoet gereden. Natuurlijk moet ik even in de tent plaatsnemen en krijg ik thee, dadels en yoghurt aangeboden.

De conversatie gaat moeizaam. De mannen zijn volop een hele pot paddestoelen aan het klaar stoven. Inderdaad paddestoelen in de woestijn, had ik absoluut niet verwacht. En het ziet er verdomd goed uit. De verwachting is dat ik blijf om te eten, maar deze keer hou ik voet bij stuk, ik heb mijn tijd echt nodig, wil ik vanavond in Palmyra zijn.

Ik zet mijn tocht verder langsheen de pilonen en niet veel later doemt het stadje Tiyas op en kan ik de terug de weg volgen richting Palmyra. Het is al een heel eind in de namiddag en ik heb nog een dikke 60 km te gaan. Ik vervolg mijn weg onder een schroeiende zon doorheen één grote zandbak met hier en daar een dorpje en sterk genoeg ook hier een daar een groen veld.

Als er  150 km op mijn teller staat sta ik boven op de heuvel, klaar om af te dalen naar Palmyra. Er is duidelijk een gebrek aan toeristen in het stadje wat leeft van het toerisme. Ze komen me al een slaapplaats aanbieden nog voor ik het stadje binnen rijdt. Een goedkope nacht in een bedoinen tent wordt mijn keuze. Ik verblijf op 100 meter van de historische site. Na het zand van mij afgespoeld te hebben speel ik een heerlijke Mansaf binnen. Ik ben klaar voor de nacht.

De dag erop wandel ik rond op de Romeinse site. Weer een enorme verzameling van oude gebouwen, restanten van pilaren, een amphitheater, tempels, oude Romeinse wegen, ... het is gewoon onvoorstelbaar wat er in deze regio nog te vinden is vanuit de oudheid.

Na één dag Palmyra heb ik er genoeg van. Ik wil verder en terug de fiets op. De tijd die ik in Syrië heb is beperkt door mijn visum en de berichten die ik hier een daar opvang zijn toch niet zo bemoedigend, dus ik maak best voort.

Mijn tweede morgen in de bedoïnentent wordt ik gewekt door de regen. Regen in de woestijn... Ik stel mijn vertrek uit tot na de regen. Terug een dag door de woestijn. Het kan saai klinken, maar de woestijn heeft toch iets bijzonders, het is een verassend landschap en ik kan er wel van genieten. Ik geniet ook van de momenten dat ik alleen op de fiets zit, muziek in mijn oren, en trappen ... En zo ga ik uren door, vandaag tegen de wind in... Het is zwoegen. Het weer blijft donker en onvoorspelbaar de hele dag. Als ik het laatste stadje van die dag, As Sukhnah, voorbijrijdt krijg ik de raad om toch best niet 's nachts te reizen omdat er gewapende groepen zouden rondreizen ... Een uur verder, midden in de woestijn, steekt er een felle wind op en beginnen de eerste dikke druppels te vallen. Het is 6 uur en ik besluit maar meteen mijn tent ook op te zetten. Tegen dat ik effectief mijn tent uitgepakt hebt, regent het dat het giet en er is een felle storm opgestoken. Ik heb al mijn outdoorervaring nodig om nu mijn tent toch op een bevredigende manier opgezet te krijgen.  Even later zit ik in mijn tent, onder de modder, het einde van de bui af te wachten. Dit blijkt nog maar het begin te zijn. Het klaart even op en ik maak daarvan gebruik om de tent goed vast te zetten en eten klaar te maken. Gegeten, en alles opgeruimd is het bijna donker en ik kruip in mijn slaapzak. Een uur verder wordt ik wakker van lichtflitsen. Ik denk even dat het komt van het wapperen van mijn tent, maar als ik buiten kijk zie ik dat de hemel boven mij welliswaar helemaal open is, maar verderop is deze pikzwart en zie ik de ene bliksemschicht na de andere naar beneden komen. Ik ben er niet gerust op. Een half uur later is de hemel boven mijn ook veranderd in inktzwart ... en nu schieten de bliksemflisten ook langs mijn tent heen. Een tent in een woestijnvlakte, ik geloof niet dat dat de beste keuze is om bescherming te zoeken tegen het onweer. Het is op dit moment nog kurkdroog. Ik besluit dat het best is om mijn tent, een punt in het landschap even te verlaten, en ik ga in een greppel liggen iets verder, alles om me te verbergen in het landschap. Als het begint te regenen kies ik terug voor mijn tent. Ik lig nog ruim een uur bang wakker en hopend dat elke volgende bliksem ook net langs de tent gaat ... Ik vraag me af waar die gewapende groepen zijn als je we nodig hebt, ik zou er wat voor over gehad hebben om nu uit mijn tent gelicht te worden en meegevoerd met de één of andere groepering ... Uiteindelijk stopt het noodweer, of ben ik zo moe ... ik weet het niet wat eerst was ... alleszins val ik in slaap en als ik een paar uur later nog even wakker wordt is alles terug rustig. De volgende morgen sta ik op onder een stralende zon. De woestijn, het kan boeiend zijn.

Terug op de fiets richting Rusafa, weeral een ruïne in de woestijn en het einde van deze dagtrip. Deze dag verloopt rustig ... genieten op de fiets, vechten tegen de wind ... ipod op en stoempen. Als ik bijna bij Rusafa ben wordt ik door een groep theedrinkende mannen uitgenodigd voor thee, en even later heb ik ook een uitnodiging voor een slaapplaats. De vorige nacht nog fris in het geheugen, twijfel ik niet lang om ook op deze tweede uitnodiging in te gaan. Ik laat de fietstassen achter in mijn slaapplaats voor de nacht en fiets verder tot de ruïne, nog maar eens een indrukwekkend bouwwerk. Vooral in het oog springend, zijn de immense ondergrondse kelders die vroeger als wateropslag werden gebruikt voor de bevolking van de versterkte stad.

Terug bij mijn gastgezin krijg ik een tijl warm water aangeboden en kan ik me wassen in de living. Even erna wordt de aftrekker erover gehaald en de vloer is terug proper. De hele familie zit bij elkaar, deze keer ook de vrouw en de dochters. Dat is de eerste keer dat het me overkomt in Syrië. Normaal verloopt alles nogal strikt gescheiden. Het gesprek verloopt niet zo eenvoudig, alweer omwille van die verdomde taalbarrière, de dochters spreken een beetje Engels, maar dat is echt wel een beetje. Toen ik hun ingevulde schoolboeken zag, dacht ik dat hun Engels van een hoog niveau moest zijn, maar de praktische kennis van het Engels is erg mager. En mijn kennis van het Arabisch is de afgelopen weken ook maar heel stilletjes toegenomen. Als er later op de avond foto's genomen worden, dan komt ineens toch weer het vaderlijke protectionisme over vrouw en dochters bovendrijven. Foto's worden er enkel genomen van de mannen. Tja ... de dochters dachten er duidelijk liever anders over, net als ik ... maar de gastheer beslist hé ... De avond vliegt alleszins weer voorbij.

De grens met Turkije nadert. Ik rij vandaag naar Qalaat Jabar, terug een ruïne van een oude versterkte vesting, die aan de oever van de Eufraat ligt. Ik rij door Ath Thawrah, een gezellig stadje waar ik wel wil blijven overnachten. Ik wordt bij het binnenrijden van de stad vergezeld door een bende jongeren die me met hun fietsen en luid claxonerend volgen. Ik moet alleszins niet om plaats vragen op de weg. Ik wordt wegwijs gemaakt naar het enige hotel van de stad, maar dat blijkt volzet te zijn. Het is middag en de eigenaar biedt me wel een maaltijd aan, dan ben ik toch niet voor niets naar het hotel gereden.

Na de middag steek ik de Eufraat over via een megalomane dam. Het water van de Eufraat wordt in Turkije en Syrië meermaals opgehouden met dammen, om het water te gebruiken voor irrigatie en tezelfdertijd wordt het ontstane verval gebruikt om elektriciteit op te wekken. De dam is een strategisch element en wordt dan ook zwaar bewaakt. Je kan er over rijden, maar stoppen om foto's te maken is verboden. Hier is het ook dat ik telefoon krijg van mijn ouders. Oei, dat betekent dat er stront aan de knikker is. Mijn ouders zijn niet van het principe dat ze me elke dag even willen horen ... Ik krijg te horen dat de situatie in Syrië dag bij dag verslechtert. En het advies van buitenlandse zaken is gewijzigd van 'Syrië kan bezocht worden, maar voorzichtigheid is geboden' naar 'onnodige reizen naar Syrië worden ten stelligste afgeraden' ... En alle 30 landgenoten die nog in Syrië zijn wordt aangeraden het land te verlaten nu er nog commerciële vluchten zijn ... Een kanttekening, er zijn nog minstens 31 Belgen, want ik stond niet geregistreerd bij buitenlandse zaken ... Maar de boodschap is duidelijk. Ik beslis op dat moment dan ook dat ik mijn omweg via Aleppo laat voor wat het is en dat ik de komende 2 dagen rechtstreeks naar de grens bij Jarabulus fiets.

Na dit telefoongesprek spring ik terug de fiets op, richting mijn stop voor de dag, namelijk Qalat Jabar. Ik stop nog even aan de oever van de Eufraat voor een snelle duik in het koude water en dan klim ik naar de burcht. Ik heb nog wat Syrische ponden te spenderen, dus na een bezoek aan de burcht, een frisse douche, wassen van de kleren, eet ik een stevig stuk gegrilde vis met frietjes en een frisse pint.

Ontbijt achter de kiezen en verder richting Jarabulus en Turkije. Ik rij nu ruwweg langs de oostelijke oever van de Eufraat naar het noorden. Ik volg het de richting van Jarniyah doorheen de velden, en buig dan af richting Manbij. Ik zoek een slaapplaats voor de nacht aan de oevers van de Eufraat, maar dat blijkt niet zo eenvoudig. Overal wonen mensen of is het land bewerkt. Uiteindelijk me toch maar ergens gezet. Eerst even koken en als ik dan nog niet zou zijn weggejaagd dan zet ik mijn tent op. Mijn macaroni was nog niet gaar of een passerende kerel nodigde me bij zijn thuis uit. Hij ging even het thuisfront op de hoogte brengen. Toen hij terugkwam had hij een lange broek bij. Ik snapte het niet goed en zei dat het weliswaar koud was, maar dat ik wel wat kon hebben. Het bleek echter nodig om de gevoelige ogen van de dames niet te schaden. Allez, broek aan en een echt dak voor de nacht. Het gesprek verliep hier echt wel moeilijk, mijn Arabisch was duidelijk beter dan hun Engels en dat zegt veel ... Die nacht vroeg in bed gekropen.

De laatste dag, of dat was toch de bedoeling, in Syrië. 's Morgens krijg ik nog eens telefoon van mijn ouders, het is echt wel serieus, dat kan niet anders ... Ik bevestig dat ik vertrekkensklaar sta, dat stelt hen gerust. Ikzelf merk eigenlijk niets van een gespannen situtatie, het noorden van Syrië is dan ook rustig. Ik rijd in recordtijd naar Manbij, eet er mijn laatste Syrische Shoarma en rijdt verder naar Jarabulus. Dit laatste stuk wordt ik vergezeld door twee jonge gasten op een motor, die als een volgwagen achter mij aanrijden. Ik geef alles wat ik kan geven om het tempo zo hoog mogelijk te houden, en voel me even als een renner is de tour van Syrië.

Ik bereik de grens in de vroege namiddag. Nog even een geruststellend telefoontje naar huis dat ik bij de grens ben en deze zo dadelijk ga oversteken. Ik kan mijn metgezellen een plezier doen met mijn Syrische SIM-kaart waar nog wat geld opstaat en die ik seffens toch niet meer kan gebruiken.
Ik geraak zonder problemen uit Syrië, na het betalen van de normale taks. Syrië en ook Jordanië vragen een taks om het land te verlaten ... alles is goed om inkomsten te genereren he ... Alleen als ik voor de Turkse grenspost sta, krijg ik te horen dat ik het land niet in mag, omdat ze me geen visum kunnen geven. Toevallig hebben ze aan de grensovergang van Jarabulus niet de nodige zegels ... Discusiëren helpt niet, ik kan terug naar Syrië. Een grens oversteken, we kennen dat in Europa niet meer, maar in deze regio is dat duidelijk geen sinecure. Er zit niets anders op ... terug ... Terug een stempel om Syrië binnen te mogen. Gelukkig had ik een visum dat toelaat dat ik het land verschillende keren na elkaar binnen mag, indertijd met de bedoeling om via Libanon te gaan, anders had ik terug een visum mogen kopen. De grenswacht van Syrië is zo vriendelijk om me een taxi te bellen.

Uren nadat ik bij de grens ben aangekomen, zit ik uiteindelijk in een taxi richting Azaz in Syrië. Mijn telefoon doet het niet meer, en ik bedenk dat het beter is om niemand onnodig ongerust te maken, er is tenslotte niets aan de hand. De taxichauffeur kent de weg naar Azaz net zo goed als ik, niet dus ... hij heeft zich duidelijk misrekent in de afgesproken prijs. Het is een opperbeste kerel en ik besluit hem een extra fooi te geven voor de moeite. In Azaz vinden we na wat moeite een hotelletje, het  is indertussen als donker. Ik krijg de hoteleigenaar ook nog overtuigd om me een kamer te geven, waar hij niet echt scheutig op is, de reden daartoe is me onbekend. Ik kruip dadelijk onder de lakens om de volgende dag vroeg richting grens te kunnen vertrekken. Natuurlijk terug de taks betalen om het land uit te mogen ... Via een mijnenveld naar de Turkse grenspost om dan betalen om Turkije binnen te mogen ... Alleszins de ochtend van de 27 ste april rijdt ik als eerste de grens met Turkije over, en dit is dan ook meteen het einde het Syrische stuk van mijn fietstocht.

Moker