Aankomst in Joranie

3 dagen geleden aangekomen in Jordanie.

Dit is een compleet andere wereld. Het is even aanpassen ... Geld wisselen, visum betalen, door de emigratie-diens, bagage verzamelen, ... De fiets heeft de reis terug overleefd, toch altijd een beetje bang afwachten. Ondanks de aanduidingen 'Fragile' op de doos komt mijn transportdoos toch altijd vrij beschadigd van de band ... bagagebehandeling of bagagemishandeling? Alleszins de inhoud is intact. Een half uur later is mijn fiets terug gemonteerd en klaar om het Jordaanse verkeer in te duiken richting Amman.

Na ruim 40 uur op de been van Auckland tot Amman gaat de 40 km tot Amman centrum me zwaar vallen. Dus eerst nog een hap eten en wat water bijvullen.

Als ze in NZ zeggen dat ik moest opletten voor de crazy kiwi-drivers ... dan weet ik niet wat ze hier in Jordanie moeten zeggen ... wow, ik heb even heimwee naar de crazy kiwi-drivers. Ik zit dan ook op de highway van de luchthaven naar Amman centrum. Dit is de eerste en laatste keer dat ik deze weg neem. Vanavond ga ik Jeremy aan de luchthaven afhalen met de bus. Ik heb het overleefd, en ben zonder beschadigingen aangekomen in het centrum van Amman, dat is het belangrijkste zeker ...

De jetlag verwerken is het eerste wat me te doen staat als ik ben aangekomen in het Palace hotel in Amman. Palace Hotel klinkt als paleis, maar dat is enkel bedrog ... of beter gezegd ... ik ben heel content met mijn budget hotelletje, maar om van een paleis te spreken ... Er is (meestal) warm water om te douchen, als dat de eigenschap van een paleis is, dan verblijf ik in een paleis.

De tweede dag wandel ik in de stad rond, verkennen ... wat noodzakelijke inkopen doen in de Souk. Durum kebap eten op straat ... amai, dit is duidelijk de regio van kepab ... het origineel is veel beter als hetgeen ze bij ons als kepab verkopen. Genieten. Fruit is ook iets wat hier heerlijk is ... ik ga hier nog genieten van al hetgeen er te eten is. En voor het geld moet je hier geen honger lijden.

Gisteren samen met 3 andere hotelgasten Leo (chinees), Osborne (canadees) en Ooi Liang Chye (Malysier
) een tour rond Amman gemaakt en een bezoek gebracht aan Ajlum Castle, Jerash en Umm Qeis ... Meteen heb ik een idee van het rijke Jordaanse verleden. Romeinse sites, kastelen van de kruisvaarders, ... Ik heb er zin in om dit alles verder te ontdekken de komende weken met de kwink ...

Grtz Moker

Laatste dagen Nieuw Zeeland

Hier dan mijn verslag van de laatste dagen in Nieuw zeeland ...
Ondertussen ben ik een dag hier in Jordanie ... een compleet andere wereld en het is moeilijk om hier het beeld van nieuw zeeland terug op te roepen. Het is opmerkelijk hoeveel er de laatste weken weer gebeurd is ... de steeds veranderende omgeving, sfeer, mensen, ... maken het moeilijk om al het gebeurde terug op te roepen. Ik zou natuurlijk wat sneller de updates kunnen schrijven, maar de tijd en de goesting ontbreekt gewoon soms...

Ik zou vanuit Wellington vertrekken met de trein naar Taihape, om dan vandaar via de oostkust richting Auckland te rijden. Op de ferry naar Wellington heb ik kennisgemaakt met Clive. Clive is een echte Brit in zijn uitstraling en taal en een begenadigd wereldfietser. Hij heeft er al heel wat fietstochten in de wereld opzitten en heeft een boek 'Pedalling To Panama' op zijn naam van een tocht doorheel Mexico en Zuid Amerika ... inspirerend ... :-)
Samen met Clive bij een koffie in een cafe waren we een beetje aan het lachen om de typische back packer die allemaal nogal erg lay back zijn en lang in bed liggen ... en dan een bus of trein missen. Ik kon er niet bij hoe dat nu kan gebeuren ...
Twee dagen later zou ik dus de trein naar Taihape nemen ... overslapen. Nu weet ik dus hoe dat kan gebeuren ,,,
Een nieuw ticket, op tijd in bed, wekker op tijd ingesteld en nog een aantal randvoorwaarden vervuld zodat ik de dag erna wel degelijk op de trein naar Taihape zat. Vooraleer ik op de trein zat was ik al doorweekt ,,, De regen zou die dag ook niet meer ophouden. De trein in Nieuw Zeeland is nog het best te vergelijken met het toeristisch treintje in Bokrijk ,,, de boodschap van de NMBS 'de trein is altijd een beetje reizen' nemen ze hier in NZ wel heel erg letterlijk. Voor de snelheid moet je de trein echt niet nemen ... maar het is wel een ervaring en daar waar de NMBS je vooral een uitzicht biedt over alle mogelijke bouwsels die de Belgen in hun achtertuin optrekken, is het uitzicht in Nieuw Zeeland een pak mooier ... de trein slingert zich doorheen een prachtig landschap, bergen, gorges, viaducten, rivieren, .... Elke vijf voet vertraagt of stopt de trein zelfs om de reiziger de gelegenheid te geven om een foto te nemen. Er heerst dan ook een bijzondere dynamiek onder de treinreizigers die druk bezig zijn met hun camera's ... Voor mij is het vooral een fijne afwisseling om eens afstand af te leggen zonder te trappen ... dus zoals in Belgie droom ik hier ook weg met een boek.


Tegen de middag ben ik in Taihape ... Na een koffie en een sandwich regent het nog altijd ... nog een koffie en een gebak later is het nog steeds van hetzelfde ... ik besluit de nacht in het plaatselijke hotel door te brengen en wat te schrijven, een heet bad, ...


De dag erna richting Hastings of dat is toch de bedoeling ... Van Taihape naar Hastings is zo'n 160 km en onderweg is er nauwlijks bewoning laat staan mogelijkheid om proviand in te slaan. De ochtend is grijs en droog ... tegen de middag is het nog altijd grijs, maar niet langer droog. Tegen half een zeikt het gewoon. Doornat en doorkoud zoek ik onderdak in een schuur bovenop de hooibalen. Ik eet een beetje en wacht een uurtje ... nog altijd regen ... ik slaap een uur ... nog altijd regen ... nog een uur ... Tegen de avond eet ik nog een beetje en drink ik mijn laatste water op. Ik besluit de nacht door te brengen in de schuur. Voor diegenen die in het hooi slapen romantisch vinden, laat me weten wat ik verkeerd gedaan heb ... alleszins het romantische is me helemaal ontgaan.


De volgende dag is het nog altijd grijs en koud maar gelukkig droog ... Het duurt tot de middag eer ik een beetje de koude uit mijn lijf heb gekregen. 's Middags wordt het voordeel van fietsen in NZ me nog eens duidelijk. Op zoek naar water krijg ik van passerende kiwi's koffie, ruim belegde sandwich en cake aangeboden. Gezien ik bijna door mijn voedselvoorraad was heb ik het hun geen twee keer laten vragen of ik iets wilde hebben.


Tegen de avond kom ik in Napier terecht. De afgelopen dagen waren weer eens een serieuze uitdaging ... Bergop, bergaf, koude en regen. Ik zou het gezeten hebben.


Napier werd in 1931 praktisch volledig van de kaart geveegd door een aardbeving. Ze hebben in Nieuw Zeeland al wel wat ervaring opgebouwd met aardbevingen, ze waren niet aan hun proefstuk toe toen Christchurch laatst grondig vernield werd. Napier werd helemaal terug opgebouwd in 'Art Deco'-stijl, sommige kunstkenners spreken eerder van 'Walt Disney'-stijl ... In elk geval is het resultaat een mooi kuststadje. De moeite voor een bezoek.


Na de ochtend in Napier te hebben doorgebracht terug de fiets op richting Wairoa. De zon is er terug en zal ne tot de laatste dag in Nieuw Zeeland niet meer verlaten. De komende dagen rijdt ik steeds onder een heerlijke zon langsheen de oostkust ... dus regelmatig zie ik de kust, spring ik het water om even af te koelen, picnic op het strand, ... zalig. Ook worden de komende dagen langheen de oostkust gekenmerkt door heel veel bergop en in dezelfde mate bergaf ... Dus trage beklimmingen, met als topper 15 km gestaag klimmen om dat de gewonnen potentiele energie (voor de fysici onder ons) gedurende een 5 km lange afdaling om te zetten in kinetische energie ... Voor de niet fysici betekent dat gewoon 5 km keihard naar beneden gaan, campervans achter mij latend. Fijn om te beseffen dat de verkeersborden met de geadviseerde snelheid voor de bochten ineens ook voor mij van toepassingen worden. .-)


Stikop eindigt mijn dag in Wairoa tegen 19 uur ... Tent opzetten, eten en op de slaapmat. De dag erop begin ik met een zwempartij in het gemeentlelijk zwembad, voor de afwisseling ... en dan gaat de tocht verder naar Gisborne. 


Na een heerlijk ontbijt in een Italiaans zaakje in Gisborne terug de fiets op verder richting oostkaap. De laatste 4 dagen waren heftig op de fiets en dat laat zich voelen in de benen ... na een 80-tal km heb ik het wel gehad. Ik besluit een tip te volgen en te overnachten in Anaura Bay ... Uiteindelijk toch nog 90 km op de teller en een extra beklimming verder kom ik aan in Anaura Bay ... en prachtige afgelegen baai met een gezellige camping. De avond deel ik met een Engels koppel dat al 7 jaar in Nieuw Zeeland woont. De wijn die daarbij gedronken wordt zou zich de dag erna laten voelen.


Ruatoria mijn volgende stop is de Maori stad van Nieuw Zeeland. Tot voor 20 jaar moest je daar als blanke best niet komen ... De stad heeft nog altijd iets van een Western stad ... verlaten straten ... achterdochtige sfeer ... de kerel die op zijn banjo speelt 'there is a stanger coming ...' ontbreekt nog net. Ik besluit te overnachten in het plaatselijke hotel. Ook hier pure Western stijl. De hotelhouder moet ik wakker schudden om in te checken. Ik ben de enige gast. En het interieur is proper, maar dateert van de jaren stillekes ... De felle zon geeft het geheel nog wel iets warms ... als het hier nog zou regenen en koud zou zijn, dan was het troostelozen plaatje compleet.


De volgende dagen volg ik verder de kust naar de oostkaap en vandaar verder naar het noorden. Dit is echt Maori land. Elk dorpje heeft zijn Marae, ontmoetingscentrum voor de Maori. Deze Marae zijn altijd versierd met prachtige houtsculpturen ... de kust, zee en zon is altijd aanwezig. Dus een regelmatige duik in de oceaan zorgt ervoor dat ik niet oververhit geraak van het bergop fietsen ... Het is hier ook dat de zee onrustig is als gevolg van de tsunami in Japan. Het zeeniveau schommelt een dikke halve meter in een cyclus van 10 minuten, zeer ongewoon en een veel snellere cyclus dan de normale getijdenzwerking.


Ik fiets verder naar Tauranga en verblijf aan Mount Manganui een paar dagen om te genieten van de goudgele stranden, hot water pools, looptraining over het strand, ... de laatste dagen in Nieuw Zeeland.
Tijd om nog afscheid te nemen van een aantal Kiwi's en dan uiteindelijk definitief afreizen naar Auckland.


Nieuw Zeeland zit er voor mij op. Met pijn in het hart neem ik afscheid van een prachtig land, super aangename mensen, ... Een land waar het fijn leven is. Ik neem een pak intense herinneringen met me mee naar het midden oosten, herinneringen die niemand nog ooit van me af kan nemen. Op dit moment heb ik nog geen zicht op de toekomst, maar ik ga hier zeer waarschijnlijk nog eens terug komen.


Op naar Jordanie nu ... samen met Jeremy twee weken doorheen het midden oosten. De avonturen van de kwink en de moker in Jordanie. Amai, kijk ernaar uit.


grtz


Moker

De must van het zuidereiland - de westkust

Sorry voor diegenen die dachten dat ze een verkeerde blog aan het lezen waren ... het was enkel een gastronomisch intermezzo ... het gaat nog altijd over een fietstocht door nieuw zeeland.
Mijn gedacht van 2011 was dat ik een jaar zou doen waar ik zin in heb en het belangrijkste dat ik zou genieten van elk moment ... dus soms dien ik ook iets te eten. En niet alleen pasta ... :-), vandaar mijn gastronomisch intermezzo.

Nu het gastronomisch tussendoortje, en ik vermoed dan vooral het drankgedeelte zou me de komende dagen nog parten spelen.

Als je naar nieuw zeeland gaat moet je zeker het zuider eiland doen, en als je op het zuidereiland bent moet je zeker de westkust doen was me altijd gezegd. Ik wil daar wel een kanttekening bij maken: ik heb al van elke kilometer genoten hier in NZ en ook van die stukken waarvan me gezegd werd dat ik ze beter kon skippen, want te saai, ...

Het vertrek in Alexandra was met gemengde gevoelens. Ik heb me de afgelopen 9 dagen uitstekend geamuseerd, maar ik het kriebelt al evenveel om terug op de fiets te kruipen. Zodoende, eerst de regen afgewacht om dan richting Wanaka te fietsen. De benen nog stijf van het werk op de wijngaard, de fiets op voor een ambitieuze 135 km. Je kan van Alexandra naar Wanaka via een gemakkelijke route of via een mooie route ... onder het moto: 'live is beuatifull' koos ik natuurlijk voor de 'Scenic Alpine route' ... Het Alpiene staat voor diegenen die niet helemaal mee zijn voor nog bergachtiger dan gewoon bergzachtig. Dus eerst richting Queenstown onder een grijze hemel ... desalnietemin een mooie tocht ...

Voorbij Cromwell laat ik Queenstown links liggen om de Alpiene route te nemen naar Wanaka. De weg klimt onmiddellijk, maar het gaat goed ... eenmaal boven gaat de weg over in een aantal vlakke kilometers en ik dacht dat ik het al gehad had en dat ik seffens wel bij het oudste hotel van NZ zou aankomen in Cardrona ... wow dat was even te optimistisch. De zwaarste beklimming moest nog komen, ondertussen was het ook goed gaan regenen en het was ronduit koud. Het was een strijd om tot boven te komen en de enige troost die ik had was dat ik een tweetal medefietsers achter me kon laten ... :-) Boven gekomen vond ik wolken, regen, koude, een eenzame boom, een uitzicht van 20 meter en een monument dat er me attent op maakte dat ik zopas de hoogste pas van NZ bereikt had ...

En nu omlaag ... :-) ... of ... :-( ... constant in de remmen wegens te nat om voluit te gaan, toch nog tegen een dikke 60 km/h ... na een afdaling van zo'n 20 minuten waren handen en voeten bevroren en was ik helemaal onderkoeld. De aankomst in Cardrona was dan ook heel welkom.

Een open haard ... wow ... daar ben ik zo dicht mogelijk tegen aan gekropen in een zetel. Een warme kop latte, en een lamsschotel besteld ... tijdje later kwamen de australische en duitse fietser me vergezellen aan de haard ... Hier was het ook dat ik het nieuws hoorde van de aardbeving in Christchurch ... en dat ik de vele sms'jes ontving van jullie, waarvoor dank.
Een dik uur later was ik terug op temperatuur en klaar voor de laatste 25 km naar Wanaka, waar ik zou kunnen verblijven bij Rachel, de dochter van Raymond en Marie bij wie ik in Macraes was blijven slapen. Een comfortabele zetel en een warm deken waren welkom na een koude en slopende dag. Het gespreksonderwerp met Rachel en haar flatgenoten was natuurlijk het gebeuren in Christchurch ... nog tot laat heeft de televisie opgestaan met de schokkende beelden van een stad in puin, een stad waar ik 14 dagen eerder een super weekend had gehad ... toch even slikken.

De volgende dag vroeg op ... ontbijt in Wanaka en wachten tot het weer wat was opgeklaard ... En dan op weg naar Haast ... aan de Westkust ... eindelijk. Dit zou volgens velen een schitterende tocht worden. Ik kan dit zondermeer bevestigen. De weg vertrekt langs Lake Hawea om nadien verder te gaan langheen Lake Wanaka. Biede meren zijn juist niet in contact met elkaar ... daar waar beiden elkaar bijna raken kan je beide meren zien, en vaststellen dat er een niveauverschil tussen beiden is van 60 meter. Langsheen de hele weg komen watervallen naar beneden, heb je een uitzicht over het prachtig blauwe water. en kijk je op tegen geweldige bergmassieven. Als fietser geniet je constant van het geluid van neervallend water, vogels en insecten ... en een frisse buitenlucht ... wow! Elke 500 meter kon ik wel stoppen om een foto te nemen, dat heb ik dan in het begin ook gedaan totdat ik merkte dat ik dan niet vooruit kwam :-) ... Verdere uitleg heeft niet veel zin, en ik zou al snel al mijn superlatieven opgebruikt hebben, dus laat de foto's voor zich spreken: ...

Nee, we zijn niet terug in een of ander gastronomisch programma terecht gekomen ... alleen, om die bergen over te komen verzet ik ook een berg eten ... toen ik die middag alles zo bij elkaar op tafel zag liggen was ik zelf ook een beetje verbaasd ... ik kan alleen zeggen dat het smaakte ... :-)

Dit was het begin van de westkust en ... ja het is super, en prachtig, en vol afwisseling, ... en alle mogelijke superlatieven zijn van toepassing ... Maar als fietser is het niet allemaal zo geweldig. Het regent er vaak, het is er koud, ik ben ervan gespaard gebleven maar het waait ook vaak (waaien in NZ betekent storm in Europa) ... dat laatste met de vorige twee weerelementen maakt het voor de fietser heel erg guur. Het gaat nogal op en neer, nu dat zie ik eerder als een uitdaging, dus daarover hoor je me niet klagen ... wel over het laatste minpunt van de westkust ... 'sandflies' ... wie deze insecten al eens gezien heeft en vooral gevoeld weet dat de wereld niet door een of andere 'God' geschapen kan zijn, maar dat het ontwikkeling is van vele miljoenen jaren van trial en errors in complexe genetische codes ... en een van de errors heeft zich ontwikkeld tot de sandfly ... dus aan alle goddienstfanatici ... kom een keer naar de westkust van NZ en daarna beseffen jullie dat Darwin het bij het rechte eind had ... :-)
De sandfly dus ... als je na weer een paar hellingen omhoog denkt dat je rust verdient hebt, dan duurt het welgeteld 1 minuut dat je van het stilstaan kan genieten, alvorens je levend wordt opgevreten door die verdomde sandflies ... en als je denkt dat je dan het ergste gehad hebt, wacht dan totdat je 's avonds in je tent of wat dan ook ligt ... dan begint het jeuken pas echt ... om ZOT van te worden.

Ja, ik heb te weinig tijd doorgebracht aan de westkust, maar ik heb verdacht veel goed weer gehad aan de westkust, en de aanwezigheid van de sandflies was niet van die aard dat ik hier weken zou willen vertoeven. Ik hou van hard labeur op de fiets, maar ik wil ook af en toe genieten van een rustmoment zonder te worden opgegeten ... en ... ik heb de zon nodig om te kunnen leven, ik heb warmte nodig ... :-)

De Westkust is nog niet gedaan voor mij ... gelukkig :-)
Ik ga vanuit Haast verder naar de Glaciers .... Fox en Franz Josef ... Een uniek fenomeen in NZ ... Het hooggebergte ligt zo dicht bij de kust zodat de gletjers tot in het regenwoud komen en bijna tot in de oceaan ... een spectaculair zicht ...

Ik wil Ilse nog even zien voordat ze richting haar eiland gaat. Dus ik ben genoodzaakt om in Franz Josef de bus te nemen richgting Nelson ... Het stadje Franz Josef is een koude douche ... na weer een week op de fiets ... genieten van de natuur, rust, inspanning ... terecht komen in een artificieel, enkel voor het toerisme bestemde verzameling van lelijke bars, hotels en backpackers ... ppffff
Ik was dus al niet in een al te goede stemming en dan lok je ook alleen maar meer negatieve reacties op ...
Ik dacht eens gebruik te maken van een tip die ik onderweg gekregen had van een medefietsreiziger (hij was indertijd onder de indruk dat ik alles al met de fiets gedaan had, hij gebruikte vaak het openbaar vervoer als het wat moeilijk werd ... zie later ...). De jeugdherbergen hebben een speciale korting voor fietsers ... Dus ik naar de jeugdherberg van Franz Josef. Het motto eerlijk duurt het langst is bij hen niet van toepassing. Ik had twee dagen geleden de kaap van 3000 km op de fiets overschreden, dus op de vraag of ik alles met de fiets deed kon ik gerust antwoorden: 'tot nu toe wel' ... 'tot nu toe?' ... 'tja, ik ben genoodzaakt om morgen de bus tot nelson de nemen om tijden in Wellington de zijn' ... 'dus je doet niet alles met de fiets' .... 'euhm?' ... 'dus de speciale korting is niet voor u van toepassing' ... Verdomme, wat een muggenzifster was me dat ... op dat moment wou ik al niet meer in een jeugdherberg blijven. Ik heb me dan ook niet de moeite genomen om ook maar een woord met dat mens te wisselen en heb mijn tent opgeslagen vlak naast de jeugdherberg ... Gelukkig zou ik morgen de bus nemen, weg uit Franz Josef ...

De busreis verloopt voor een groot stuk langs de route die ik in het begin van mijn reis door NZ met de auto heb gedaan ... oei nog eens niet met de fiets ... :-) ... op weg naar de trailrun ... Vermeldenswaardig zijn wel de spectaculaire rotsformaties rond Paparoa. Resultaat van wind- en watererosie langs de kustlijn ...

Juist voor Franz Josef stond een mooi kerkje, helemaal verscholen in het groen. De moeite om eens een kijkje te nemen. Een mooi houten gebouwtje ... kijk ook even naar de laatste foto ... ik ben er zeker van dat het onschuldig is, maar ik vermoed dat als we dit zien in Belgie, dat het de dag erna in alle kranten staat ... met de onthulling van een nieuw schandaal ... :-)

Terug in Nelson blijf ik slapen in Backpackers Palace ... prachtig verblijf in een oud houten gebouw. De dag erna vroeg op ... om te wachten totdat het opklaarde. Tegen 8h30 toch de fiets op om 20 km verder en de volgende 40 km zeiknat de worden. De derde keer Nelsen-Picton was zonder meer ook de natste. De laatste 30 km langsheen de kustlijn waren wel in de zon en was weeral een schitterende tocht.

De ferry naar Wellington zat volledig vol, er kon zelfs geen man met fiets meer bij ... als gevolg van mensen die van of terug naar Chrstchurch komen of gaan. Dus een verplichte extra nacht in Picton, alvorens ik mijn nichtje nog even zou kunnen zien.

De avond in Wellington ga ik samen met Ilse en haar vriend John naar de Belgische bar :-) .... 'Leuven' genaamd ... Die avond is kan je twee porties mosselen voor de prijs van een krijgen :-) ... woehoe

Geloof het of niet ... die nacht moet ik dringend naar de WC ... mijn maag vertelt me dat ik iets verkeerds gegeten heb ... ik weet niet of ik hier iets achter moet zoeken ... :-) Is dit een teken?
Alleszins ... Ilse is de dag erna met de helicopter vertrokken naar haar eiland. Ik hou me bezig met mijn blog te schrijven, onderhoud van de fiets ... en de stad tijdens de avond te verkennen ... mmmhhhh ... laten we zeggen dat ik er nog altijd honderduit van geniet :-) ... en dat een gek idee nog altijd niet zijn aantrekkingskracht verloren heeft ... midden in de nacht - xxxxx zwemmen in het stadspark :-)
Ik kan me hier in Wellington nog wel een dagske bezig houden denk ik ... ik ga nu naar de winkel, want ik ben verantwoordelijk voor het nagerecht vanavond ...

De Moker