Als de hoogtepunten van mijn fietsreis de mensen zijn die ik mag ontmoeten, dan zijn de dieptepunten meteen ook de momenten van afscheid nemen. Elke keer opnieuw fijne mensen ontmoeten waarvan je ook elke keer opnieuw afscheid moet nemen omdat de tocht verder gaat richting Belgie. Dus ook zo voor Jordanie.
Ik heb het geluk gehad Najah te mogen ontmoeten in Jordanie. We waren beiden iemand aan het opwachten aan de luchthaven in Amman. Zij haar moeder en ik de kwink. We waren beiden dus in een goede stemming.
Soms kom je mensen tegen en bij het eerste oogcontact zie je dat je elkaar iets te vertellen hebt, dit was ook zo'n moment. Alleen in het midden oosten een vrouw aanspreken is niet zo evident. Zij was daar met haar familie en op een bepaald moment voelde ik me zodanig geviseerd dat ik toch de stap heb gezet om een gesprek aan te knopen. Najah is een gescheiden moeder van 3 kindjes en geeft les aan de unief van Irbid, wat meteen opvalt is haar lach en optimisme. Haar moeder en de Kwink komen eraan ... we besluiten toch contact te houden. Misschien tot na ons fietsavontuur.
Op de terugweg naar Amman nodig ik haar uit voor een avond uit met ons drieen, maar dat past haar jammer genoeg niet. De dag dat de kwink vertrekt zien we elkaar 's avonds in down town Amman. Ondertussen is dat stadsdeel al bijna mijn thuis en zij was er nog nooit geweest. Dus ik kon meteen voor gids spelen, van een wereld op zijn kop gesproken, Wanneer je plezier hebt vliegt de tijd, ook nu. Wannner ze me uitnodigt voor een huisbereide mansaf laat ik dat natuurlijk niet liggen. Eten en dan nog in aangenaam gezelschap ... mijn zwakke kanten he. Ik leer van haar ook een beetje meer over het leven in het midden oosten. En ik zie en voel ook meteen haar frustraties en angsten als vrouw in het midden oosten. Onnodig te zeggen dat dat me raakt. Ik was wel als eens kritisch in gesprekken met mannen over de situatie van de vrouw in hun cultuur. Zij konden dan allemaal nogal erg relativeren. Is vanuit hun standpunt gemakkelijk praten. Ik voel me op een bepaald moment zelfs een beetje schuldig als ik over mijn ervaringen spreek... mijn fietsreis, vrijheid, drijven op de dode zee, ... allemaal dingen waar je als vrouw in het midden oosten alleen maar van kan dromen. Ik moet op dat moment terugdenken aan een discussie die ik met mijn zusje ooit heb gehad over dit onderwerp. Discussies bij de familie Schildermans kunnen hevig zijn en dit was er zo een ... ik denk dat ik Nele toch gelijk moet geven, misschien wat laat, maar het komt dan toch.
De mansaf smaakt zalig ... het eten met de handen lukt me nog niet zo goed, gelukkig bestaan hier geen foto's van .... spijtiger is dat er geen foto's bestaan van het buikdansen waarop ik vergast werd door Najah en haar nichttje. Na het eten Sisha roken en dansen. De middag kon niet beter eindigen.
De dag erna zou ik naar de grens vertrekken. Najah voorziet me van een heel deel proviand voor mijn reis door Syrie. Ze heeft het er totaal niet op. de hele situatie in Syrie is op dat moment ook nogal hevig, maar daar wil ik niet van horen, Ik heb ook nog een fietsreis te volbrengen. Najah staat erop om me 's morgens naar de grens te brengen. Zij rijdt elke morgen naar Irbid voor haar werk en de kinderen gaan daar naar school. Ik protesteer niet, graag zelfs ... uitstel van een pijnlijk afscheid.
Die morgen wordt ik aan mijn hotel opgehaald. Fiets en bagage in de auto. geen moeite teveel om me toch mee naar Irbid te nemen. In België wordt je beboet als je een boterham achter het stuur eet, Najah slaagt erin een heel ontbijt klaar te maken achter het stuur, met soms toch wel hilarische momenten, een autorit niet voor mensen met een zwak hart.
Afscheid aan de grens voor de eerste keer. maar zoals al geweten ... niet voor de laatste keer. Ik rij de grens met Jordanië over in de gietende regen. Aan de eerste controlepost van Syrië wordt ik uitgenodigd om even binnen te komen zitten. Ik zit tussen de machinegeweren op een bed en rook Sisha met de grenswachters ... situatie in Syrië is natuurlijk veilig, geen vuiltje aan de lucht ... dat is toch het verhaal wat ik van hen te horen krijg. De media liegen is het vervolg van hun verhaal. Toen de regen wat minder was en ik mijn aanmeldde bij de 3de en laatste controlepost was mijn verbazing dan ook heel groot dat ik het land niet in mocht omwille van mijn eigen veiligheid. Er moet toch iets serieus gebeurd zijn tussen controlepost 1 en 3.
Eigenlijk vond ik het zelfs niet erg om even terug naar Jordanië te moeten. In afwachting van mijn lift terug naar Amman check ik alternatieve mogelijkheden om van Jordanië naar Turkije te komen, die zijn er niet echt. Ik wacht nog altijd op een beloofde bevestiging vanuit Israël voor een ferry naar Turkije. De bevestiging van het Syrisch ministerie voor Toerisme dat ik het land wel in mocht kwam veel sneller.
Het is fijn om verwelkomd te worden door Najah en haar kinderen: Zain, Aboud en Hamoude. Ik toon hun de Rainbowstreet in Amman. De oudste straat in Amman die prachtig gerenoveerd is en nu zo'n beetje de trendy buurt van Amman bepaalt.
Ik blijf nog twee dagen in Amman ... trainen op de piste van Amman, afscheid van Saad, nog een glas Freshness in het cafe van RSCN (the Royal Society of the Conservation of nature) samen met Najah ... Ik begin me thuis te voelen in Amman.
Nog eens een verhuis van fiets en bagage naar de grens met Syrië. Nu valt het afscheid nog zwaarder. Ik ben blij dat ik Najah heb leren kennen. Ik heb veel van haar kunnen leren, vooral haar optimisme en haar vermogen om de dingen te kunnen relativeren bewonder ik en daarenboven is ze ook nog een knappe verschijning.
Deze keer is de overgang van de grens meer formeel, geen sisha en wilde verhalen van grenswachters ... maar het is wel een succes. Ik ben in Syrie aangekomen. Ik hou nog contact met Najah. Twee dagen na ons afscheid heeft ze een zwaar verkeersaccident. Slippartij als gevolg van olie op de weg. Auto een aantal keer over de kop. Ik weet in Syrie van het accident af, maar krijg maar heel af en toe nieuws door. Mijn hele tijd in Syrie maak ik me meer zorgen over haar toestand, dan over de toestand in Syrië. Dat maakt dat ik me in Syrië voor de eerste keer ook machteloos en eenzaam gevoeld heb, Moker is Rafke een paar keer tegengekomen in de Syrische woestijn. Momenteel is Najah nog altijd herstellende. Ze komt er wel boven op, maar het zal tijd kosten. Ik overweeg om haar vanuit Turkije een bezoek te brengen, dat is het minste wat ik kan doen en ze kan elke steun gebruiken om er terug bovenop te komen. Ik wens haar alleszins het allerbeste toe.
Moker
Ik heb het geluk gehad Najah te mogen ontmoeten in Jordanie. We waren beiden iemand aan het opwachten aan de luchthaven in Amman. Zij haar moeder en ik de kwink. We waren beiden dus in een goede stemming.
Soms kom je mensen tegen en bij het eerste oogcontact zie je dat je elkaar iets te vertellen hebt, dit was ook zo'n moment. Alleen in het midden oosten een vrouw aanspreken is niet zo evident. Zij was daar met haar familie en op een bepaald moment voelde ik me zodanig geviseerd dat ik toch de stap heb gezet om een gesprek aan te knopen. Najah is een gescheiden moeder van 3 kindjes en geeft les aan de unief van Irbid, wat meteen opvalt is haar lach en optimisme. Haar moeder en de Kwink komen eraan ... we besluiten toch contact te houden. Misschien tot na ons fietsavontuur.
Op de terugweg naar Amman nodig ik haar uit voor een avond uit met ons drieen, maar dat past haar jammer genoeg niet. De dag dat de kwink vertrekt zien we elkaar 's avonds in down town Amman. Ondertussen is dat stadsdeel al bijna mijn thuis en zij was er nog nooit geweest. Dus ik kon meteen voor gids spelen, van een wereld op zijn kop gesproken, Wanneer je plezier hebt vliegt de tijd, ook nu. Wannner ze me uitnodigt voor een huisbereide mansaf laat ik dat natuurlijk niet liggen. Eten en dan nog in aangenaam gezelschap ... mijn zwakke kanten he. Ik leer van haar ook een beetje meer over het leven in het midden oosten. En ik zie en voel ook meteen haar frustraties en angsten als vrouw in het midden oosten. Onnodig te zeggen dat dat me raakt. Ik was wel als eens kritisch in gesprekken met mannen over de situatie van de vrouw in hun cultuur. Zij konden dan allemaal nogal erg relativeren. Is vanuit hun standpunt gemakkelijk praten. Ik voel me op een bepaald moment zelfs een beetje schuldig als ik over mijn ervaringen spreek... mijn fietsreis, vrijheid, drijven op de dode zee, ... allemaal dingen waar je als vrouw in het midden oosten alleen maar van kan dromen. Ik moet op dat moment terugdenken aan een discussie die ik met mijn zusje ooit heb gehad over dit onderwerp. Discussies bij de familie Schildermans kunnen hevig zijn en dit was er zo een ... ik denk dat ik Nele toch gelijk moet geven, misschien wat laat, maar het komt dan toch.
De mansaf smaakt zalig ... het eten met de handen lukt me nog niet zo goed, gelukkig bestaan hier geen foto's van .... spijtiger is dat er geen foto's bestaan van het buikdansen waarop ik vergast werd door Najah en haar nichttje. Na het eten Sisha roken en dansen. De middag kon niet beter eindigen.
De dag erna zou ik naar de grens vertrekken. Najah voorziet me van een heel deel proviand voor mijn reis door Syrie. Ze heeft het er totaal niet op. de hele situatie in Syrie is op dat moment ook nogal hevig, maar daar wil ik niet van horen, Ik heb ook nog een fietsreis te volbrengen. Najah staat erop om me 's morgens naar de grens te brengen. Zij rijdt elke morgen naar Irbid voor haar werk en de kinderen gaan daar naar school. Ik protesteer niet, graag zelfs ... uitstel van een pijnlijk afscheid.
Die morgen wordt ik aan mijn hotel opgehaald. Fiets en bagage in de auto. geen moeite teveel om me toch mee naar Irbid te nemen. In België wordt je beboet als je een boterham achter het stuur eet, Najah slaagt erin een heel ontbijt klaar te maken achter het stuur, met soms toch wel hilarische momenten, een autorit niet voor mensen met een zwak hart.
Afscheid aan de grens voor de eerste keer. maar zoals al geweten ... niet voor de laatste keer. Ik rij de grens met Jordanië over in de gietende regen. Aan de eerste controlepost van Syrië wordt ik uitgenodigd om even binnen te komen zitten. Ik zit tussen de machinegeweren op een bed en rook Sisha met de grenswachters ... situatie in Syrië is natuurlijk veilig, geen vuiltje aan de lucht ... dat is toch het verhaal wat ik van hen te horen krijg. De media liegen is het vervolg van hun verhaal. Toen de regen wat minder was en ik mijn aanmeldde bij de 3de en laatste controlepost was mijn verbazing dan ook heel groot dat ik het land niet in mocht omwille van mijn eigen veiligheid. Er moet toch iets serieus gebeurd zijn tussen controlepost 1 en 3.
Eigenlijk vond ik het zelfs niet erg om even terug naar Jordanië te moeten. In afwachting van mijn lift terug naar Amman check ik alternatieve mogelijkheden om van Jordanië naar Turkije te komen, die zijn er niet echt. Ik wacht nog altijd op een beloofde bevestiging vanuit Israël voor een ferry naar Turkije. De bevestiging van het Syrisch ministerie voor Toerisme dat ik het land wel in mocht kwam veel sneller.
Het is fijn om verwelkomd te worden door Najah en haar kinderen: Zain, Aboud en Hamoude. Ik toon hun de Rainbowstreet in Amman. De oudste straat in Amman die prachtig gerenoveerd is en nu zo'n beetje de trendy buurt van Amman bepaalt.
Ik blijf nog twee dagen in Amman ... trainen op de piste van Amman, afscheid van Saad, nog een glas Freshness in het cafe van RSCN (the Royal Society of the Conservation of nature) samen met Najah ... Ik begin me thuis te voelen in Amman.
Nog eens een verhuis van fiets en bagage naar de grens met Syrië. Nu valt het afscheid nog zwaarder. Ik ben blij dat ik Najah heb leren kennen. Ik heb veel van haar kunnen leren, vooral haar optimisme en haar vermogen om de dingen te kunnen relativeren bewonder ik en daarenboven is ze ook nog een knappe verschijning.
Deze keer is de overgang van de grens meer formeel, geen sisha en wilde verhalen van grenswachters ... maar het is wel een succes. Ik ben in Syrie aangekomen. Ik hou nog contact met Najah. Twee dagen na ons afscheid heeft ze een zwaar verkeersaccident. Slippartij als gevolg van olie op de weg. Auto een aantal keer over de kop. Ik weet in Syrie van het accident af, maar krijg maar heel af en toe nieuws door. Mijn hele tijd in Syrie maak ik me meer zorgen over haar toestand, dan over de toestand in Syrië. Dat maakt dat ik me in Syrië voor de eerste keer ook machteloos en eenzaam gevoeld heb, Moker is Rafke een paar keer tegengekomen in de Syrische woestijn. Momenteel is Najah nog altijd herstellende. Ze komt er wel boven op, maar het zal tijd kosten. Ik overweeg om haar vanuit Turkije een bezoek te brengen, dat is het minste wat ik kan doen en ze kan elke steun gebruiken om er terug bovenop te komen. Ik wens haar alleszins het allerbeste toe.
Moker
Geen opmerkingen:
Een reactie posten