De must van het zuidereiland - de westkust

Sorry voor diegenen die dachten dat ze een verkeerde blog aan het lezen waren ... het was enkel een gastronomisch intermezzo ... het gaat nog altijd over een fietstocht door nieuw zeeland.
Mijn gedacht van 2011 was dat ik een jaar zou doen waar ik zin in heb en het belangrijkste dat ik zou genieten van elk moment ... dus soms dien ik ook iets te eten. En niet alleen pasta ... :-), vandaar mijn gastronomisch intermezzo.

Nu het gastronomisch tussendoortje, en ik vermoed dan vooral het drankgedeelte zou me de komende dagen nog parten spelen.

Als je naar nieuw zeeland gaat moet je zeker het zuider eiland doen, en als je op het zuidereiland bent moet je zeker de westkust doen was me altijd gezegd. Ik wil daar wel een kanttekening bij maken: ik heb al van elke kilometer genoten hier in NZ en ook van die stukken waarvan me gezegd werd dat ik ze beter kon skippen, want te saai, ...

Het vertrek in Alexandra was met gemengde gevoelens. Ik heb me de afgelopen 9 dagen uitstekend geamuseerd, maar ik het kriebelt al evenveel om terug op de fiets te kruipen. Zodoende, eerst de regen afgewacht om dan richting Wanaka te fietsen. De benen nog stijf van het werk op de wijngaard, de fiets op voor een ambitieuze 135 km. Je kan van Alexandra naar Wanaka via een gemakkelijke route of via een mooie route ... onder het moto: 'live is beuatifull' koos ik natuurlijk voor de 'Scenic Alpine route' ... Het Alpiene staat voor diegenen die niet helemaal mee zijn voor nog bergachtiger dan gewoon bergzachtig. Dus eerst richting Queenstown onder een grijze hemel ... desalnietemin een mooie tocht ...

Voorbij Cromwell laat ik Queenstown links liggen om de Alpiene route te nemen naar Wanaka. De weg klimt onmiddellijk, maar het gaat goed ... eenmaal boven gaat de weg over in een aantal vlakke kilometers en ik dacht dat ik het al gehad had en dat ik seffens wel bij het oudste hotel van NZ zou aankomen in Cardrona ... wow dat was even te optimistisch. De zwaarste beklimming moest nog komen, ondertussen was het ook goed gaan regenen en het was ronduit koud. Het was een strijd om tot boven te komen en de enige troost die ik had was dat ik een tweetal medefietsers achter me kon laten ... :-) Boven gekomen vond ik wolken, regen, koude, een eenzame boom, een uitzicht van 20 meter en een monument dat er me attent op maakte dat ik zopas de hoogste pas van NZ bereikt had ...

En nu omlaag ... :-) ... of ... :-( ... constant in de remmen wegens te nat om voluit te gaan, toch nog tegen een dikke 60 km/h ... na een afdaling van zo'n 20 minuten waren handen en voeten bevroren en was ik helemaal onderkoeld. De aankomst in Cardrona was dan ook heel welkom.

Een open haard ... wow ... daar ben ik zo dicht mogelijk tegen aan gekropen in een zetel. Een warme kop latte, en een lamsschotel besteld ... tijdje later kwamen de australische en duitse fietser me vergezellen aan de haard ... Hier was het ook dat ik het nieuws hoorde van de aardbeving in Christchurch ... en dat ik de vele sms'jes ontving van jullie, waarvoor dank.
Een dik uur later was ik terug op temperatuur en klaar voor de laatste 25 km naar Wanaka, waar ik zou kunnen verblijven bij Rachel, de dochter van Raymond en Marie bij wie ik in Macraes was blijven slapen. Een comfortabele zetel en een warm deken waren welkom na een koude en slopende dag. Het gespreksonderwerp met Rachel en haar flatgenoten was natuurlijk het gebeuren in Christchurch ... nog tot laat heeft de televisie opgestaan met de schokkende beelden van een stad in puin, een stad waar ik 14 dagen eerder een super weekend had gehad ... toch even slikken.

De volgende dag vroeg op ... ontbijt in Wanaka en wachten tot het weer wat was opgeklaard ... En dan op weg naar Haast ... aan de Westkust ... eindelijk. Dit zou volgens velen een schitterende tocht worden. Ik kan dit zondermeer bevestigen. De weg vertrekt langs Lake Hawea om nadien verder te gaan langheen Lake Wanaka. Biede meren zijn juist niet in contact met elkaar ... daar waar beiden elkaar bijna raken kan je beide meren zien, en vaststellen dat er een niveauverschil tussen beiden is van 60 meter. Langsheen de hele weg komen watervallen naar beneden, heb je een uitzicht over het prachtig blauwe water. en kijk je op tegen geweldige bergmassieven. Als fietser geniet je constant van het geluid van neervallend water, vogels en insecten ... en een frisse buitenlucht ... wow! Elke 500 meter kon ik wel stoppen om een foto te nemen, dat heb ik dan in het begin ook gedaan totdat ik merkte dat ik dan niet vooruit kwam :-) ... Verdere uitleg heeft niet veel zin, en ik zou al snel al mijn superlatieven opgebruikt hebben, dus laat de foto's voor zich spreken: ...

Nee, we zijn niet terug in een of ander gastronomisch programma terecht gekomen ... alleen, om die bergen over te komen verzet ik ook een berg eten ... toen ik die middag alles zo bij elkaar op tafel zag liggen was ik zelf ook een beetje verbaasd ... ik kan alleen zeggen dat het smaakte ... :-)

Dit was het begin van de westkust en ... ja het is super, en prachtig, en vol afwisseling, ... en alle mogelijke superlatieven zijn van toepassing ... Maar als fietser is het niet allemaal zo geweldig. Het regent er vaak, het is er koud, ik ben ervan gespaard gebleven maar het waait ook vaak (waaien in NZ betekent storm in Europa) ... dat laatste met de vorige twee weerelementen maakt het voor de fietser heel erg guur. Het gaat nogal op en neer, nu dat zie ik eerder als een uitdaging, dus daarover hoor je me niet klagen ... wel over het laatste minpunt van de westkust ... 'sandflies' ... wie deze insecten al eens gezien heeft en vooral gevoeld weet dat de wereld niet door een of andere 'God' geschapen kan zijn, maar dat het ontwikkeling is van vele miljoenen jaren van trial en errors in complexe genetische codes ... en een van de errors heeft zich ontwikkeld tot de sandfly ... dus aan alle goddienstfanatici ... kom een keer naar de westkust van NZ en daarna beseffen jullie dat Darwin het bij het rechte eind had ... :-)
De sandfly dus ... als je na weer een paar hellingen omhoog denkt dat je rust verdient hebt, dan duurt het welgeteld 1 minuut dat je van het stilstaan kan genieten, alvorens je levend wordt opgevreten door die verdomde sandflies ... en als je denkt dat je dan het ergste gehad hebt, wacht dan totdat je 's avonds in je tent of wat dan ook ligt ... dan begint het jeuken pas echt ... om ZOT van te worden.

Ja, ik heb te weinig tijd doorgebracht aan de westkust, maar ik heb verdacht veel goed weer gehad aan de westkust, en de aanwezigheid van de sandflies was niet van die aard dat ik hier weken zou willen vertoeven. Ik hou van hard labeur op de fiets, maar ik wil ook af en toe genieten van een rustmoment zonder te worden opgegeten ... en ... ik heb de zon nodig om te kunnen leven, ik heb warmte nodig ... :-)

De Westkust is nog niet gedaan voor mij ... gelukkig :-)
Ik ga vanuit Haast verder naar de Glaciers .... Fox en Franz Josef ... Een uniek fenomeen in NZ ... Het hooggebergte ligt zo dicht bij de kust zodat de gletjers tot in het regenwoud komen en bijna tot in de oceaan ... een spectaculair zicht ...

Ik wil Ilse nog even zien voordat ze richting haar eiland gaat. Dus ik ben genoodzaakt om in Franz Josef de bus te nemen richgting Nelson ... Het stadje Franz Josef is een koude douche ... na weer een week op de fiets ... genieten van de natuur, rust, inspanning ... terecht komen in een artificieel, enkel voor het toerisme bestemde verzameling van lelijke bars, hotels en backpackers ... ppffff
Ik was dus al niet in een al te goede stemming en dan lok je ook alleen maar meer negatieve reacties op ...
Ik dacht eens gebruik te maken van een tip die ik onderweg gekregen had van een medefietsreiziger (hij was indertijd onder de indruk dat ik alles al met de fiets gedaan had, hij gebruikte vaak het openbaar vervoer als het wat moeilijk werd ... zie later ...). De jeugdherbergen hebben een speciale korting voor fietsers ... Dus ik naar de jeugdherberg van Franz Josef. Het motto eerlijk duurt het langst is bij hen niet van toepassing. Ik had twee dagen geleden de kaap van 3000 km op de fiets overschreden, dus op de vraag of ik alles met de fiets deed kon ik gerust antwoorden: 'tot nu toe wel' ... 'tot nu toe?' ... 'tja, ik ben genoodzaakt om morgen de bus tot nelson de nemen om tijden in Wellington de zijn' ... 'dus je doet niet alles met de fiets' .... 'euhm?' ... 'dus de speciale korting is niet voor u van toepassing' ... Verdomme, wat een muggenzifster was me dat ... op dat moment wou ik al niet meer in een jeugdherberg blijven. Ik heb me dan ook niet de moeite genomen om ook maar een woord met dat mens te wisselen en heb mijn tent opgeslagen vlak naast de jeugdherberg ... Gelukkig zou ik morgen de bus nemen, weg uit Franz Josef ...

De busreis verloopt voor een groot stuk langs de route die ik in het begin van mijn reis door NZ met de auto heb gedaan ... oei nog eens niet met de fiets ... :-) ... op weg naar de trailrun ... Vermeldenswaardig zijn wel de spectaculaire rotsformaties rond Paparoa. Resultaat van wind- en watererosie langs de kustlijn ...

Juist voor Franz Josef stond een mooi kerkje, helemaal verscholen in het groen. De moeite om eens een kijkje te nemen. Een mooi houten gebouwtje ... kijk ook even naar de laatste foto ... ik ben er zeker van dat het onschuldig is, maar ik vermoed dat als we dit zien in Belgie, dat het de dag erna in alle kranten staat ... met de onthulling van een nieuw schandaal ... :-)

Terug in Nelson blijf ik slapen in Backpackers Palace ... prachtig verblijf in een oud houten gebouw. De dag erna vroeg op ... om te wachten totdat het opklaarde. Tegen 8h30 toch de fiets op om 20 km verder en de volgende 40 km zeiknat de worden. De derde keer Nelsen-Picton was zonder meer ook de natste. De laatste 30 km langsheen de kustlijn waren wel in de zon en was weeral een schitterende tocht.

De ferry naar Wellington zat volledig vol, er kon zelfs geen man met fiets meer bij ... als gevolg van mensen die van of terug naar Chrstchurch komen of gaan. Dus een verplichte extra nacht in Picton, alvorens ik mijn nichtje nog even zou kunnen zien.

De avond in Wellington ga ik samen met Ilse en haar vriend John naar de Belgische bar :-) .... 'Leuven' genaamd ... Die avond is kan je twee porties mosselen voor de prijs van een krijgen :-) ... woehoe

Geloof het of niet ... die nacht moet ik dringend naar de WC ... mijn maag vertelt me dat ik iets verkeerds gegeten heb ... ik weet niet of ik hier iets achter moet zoeken ... :-) Is dit een teken?
Alleszins ... Ilse is de dag erna met de helicopter vertrokken naar haar eiland. Ik hou me bezig met mijn blog te schrijven, onderhoud van de fiets ... en de stad tijdens de avond te verkennen ... mmmhhhh ... laten we zeggen dat ik er nog altijd honderduit van geniet :-) ... en dat een gek idee nog altijd niet zijn aantrekkingskracht verloren heeft ... midden in de nacht - xxxxx zwemmen in het stadspark :-)
Ik kan me hier in Wellington nog wel een dagske bezig houden denk ik ... ik ga nu naar de winkel, want ik ben verantwoordelijk voor het nagerecht vanavond ...

De Moker