Hier dan mijn verslag van de laatste dagen in Nieuw zeeland ...
Ondertussen ben ik een dag hier in Jordanie ... een compleet andere wereld en het is moeilijk om hier het beeld van nieuw zeeland terug op te roepen. Het is opmerkelijk hoeveel er de laatste weken weer gebeurd is ... de steeds veranderende omgeving, sfeer, mensen, ... maken het moeilijk om al het gebeurde terug op te roepen. Ik zou natuurlijk wat sneller de updates kunnen schrijven, maar de tijd en de goesting ontbreekt gewoon soms...
Ik zou vanuit Wellington vertrekken met de trein naar Taihape, om dan vandaar via de oostkust richting Auckland te rijden. Op de ferry naar Wellington heb ik kennisgemaakt met Clive. Clive is een echte Brit in zijn uitstraling en taal en een begenadigd wereldfietser. Hij heeft er al heel wat fietstochten in de wereld opzitten en heeft een boek 'Pedalling To Panama' op zijn naam van een tocht doorheel Mexico en Zuid Amerika ... inspirerend ... :-)
Samen met Clive bij een koffie in een cafe waren we een beetje aan het lachen om de typische back packer die allemaal nogal erg lay back zijn en lang in bed liggen ... en dan een bus of trein missen. Ik kon er niet bij hoe dat nu kan gebeuren ...
Twee dagen later zou ik dus de trein naar Taihape nemen ... overslapen. Nu weet ik dus hoe dat kan gebeuren ,,,
Een nieuw ticket, op tijd in bed, wekker op tijd ingesteld en nog een aantal randvoorwaarden vervuld zodat ik de dag erna wel degelijk op de trein naar Taihape zat. Vooraleer ik op de trein zat was ik al doorweekt ,,, De regen zou die dag ook niet meer ophouden. De trein in Nieuw Zeeland is nog het best te vergelijken met het toeristisch treintje in Bokrijk ,,, de boodschap van de NMBS 'de trein is altijd een beetje reizen' nemen ze hier in NZ wel heel erg letterlijk. Voor de snelheid moet je de trein echt niet nemen ... maar het is wel een ervaring en daar waar de NMBS je vooral een uitzicht biedt over alle mogelijke bouwsels die de Belgen in hun achtertuin optrekken, is het uitzicht in Nieuw Zeeland een pak mooier ... de trein slingert zich doorheen een prachtig landschap, bergen, gorges, viaducten, rivieren, .... Elke vijf voet vertraagt of stopt de trein zelfs om de reiziger de gelegenheid te geven om een foto te nemen. Er heerst dan ook een bijzondere dynamiek onder de treinreizigers die druk bezig zijn met hun camera's ... Voor mij is het vooral een fijne afwisseling om eens afstand af te leggen zonder te trappen ... dus zoals in Belgie droom ik hier ook weg met een boek.
Tegen de middag ben ik in Taihape ... Na een koffie en een sandwich regent het nog altijd ... nog een koffie en een gebak later is het nog steeds van hetzelfde ... ik besluit de nacht in het plaatselijke hotel door te brengen en wat te schrijven, een heet bad, ...
De dag erna richting Hastings of dat is toch de bedoeling ... Van Taihape naar Hastings is zo'n 160 km en onderweg is er nauwlijks bewoning laat staan mogelijkheid om proviand in te slaan. De ochtend is grijs en droog ... tegen de middag is het nog altijd grijs, maar niet langer droog. Tegen half een zeikt het gewoon. Doornat en doorkoud zoek ik onderdak in een schuur bovenop de hooibalen. Ik eet een beetje en wacht een uurtje ... nog altijd regen ... ik slaap een uur ... nog altijd regen ... nog een uur ... Tegen de avond eet ik nog een beetje en drink ik mijn laatste water op. Ik besluit de nacht door te brengen in de schuur. Voor diegenen die in het hooi slapen romantisch vinden, laat me weten wat ik verkeerd gedaan heb ... alleszins het romantische is me helemaal ontgaan.
De volgende dag is het nog altijd grijs en koud maar gelukkig droog ... Het duurt tot de middag eer ik een beetje de koude uit mijn lijf heb gekregen. 's Middags wordt het voordeel van fietsen in NZ me nog eens duidelijk. Op zoek naar water krijg ik van passerende kiwi's koffie, ruim belegde sandwich en cake aangeboden. Gezien ik bijna door mijn voedselvoorraad was heb ik het hun geen twee keer laten vragen of ik iets wilde hebben.
Tegen de avond kom ik in Napier terecht. De afgelopen dagen waren weer eens een serieuze uitdaging ... Bergop, bergaf, koude en regen. Ik zou het gezeten hebben.
Napier werd in 1931 praktisch volledig van de kaart geveegd door een aardbeving. Ze hebben in Nieuw Zeeland al wel wat ervaring opgebouwd met aardbevingen, ze waren niet aan hun proefstuk toe toen Christchurch laatst grondig vernield werd. Napier werd helemaal terug opgebouwd in 'Art Deco'-stijl, sommige kunstkenners spreken eerder van 'Walt Disney'-stijl ... In elk geval is het resultaat een mooi kuststadje. De moeite voor een bezoek.
Na de ochtend in Napier te hebben doorgebracht terug de fiets op richting Wairoa. De zon is er terug en zal ne tot de laatste dag in Nieuw Zeeland niet meer verlaten. De komende dagen rijdt ik steeds onder een heerlijke zon langsheen de oostkust ... dus regelmatig zie ik de kust, spring ik het water om even af te koelen, picnic op het strand, ... zalig. Ook worden de komende dagen langheen de oostkust gekenmerkt door heel veel bergop en in dezelfde mate bergaf ... Dus trage beklimmingen, met als topper 15 km gestaag klimmen om dat de gewonnen potentiele energie (voor de fysici onder ons) gedurende een 5 km lange afdaling om te zetten in kinetische energie ... Voor de niet fysici betekent dat gewoon 5 km keihard naar beneden gaan, campervans achter mij latend. Fijn om te beseffen dat de verkeersborden met de geadviseerde snelheid voor de bochten ineens ook voor mij van toepassingen worden. .-)
Stikop eindigt mijn dag in Wairoa tegen 19 uur ... Tent opzetten, eten en op de slaapmat. De dag erop begin ik met een zwempartij in het gemeentlelijk zwembad, voor de afwisseling ... en dan gaat de tocht verder naar Gisborne.
Na een heerlijk ontbijt in een Italiaans zaakje in Gisborne terug de fiets op verder richting oostkaap. De laatste 4 dagen waren heftig op de fiets en dat laat zich voelen in de benen ... na een 80-tal km heb ik het wel gehad. Ik besluit een tip te volgen en te overnachten in Anaura Bay ... Uiteindelijk toch nog 90 km op de teller en een extra beklimming verder kom ik aan in Anaura Bay ... en prachtige afgelegen baai met een gezellige camping. De avond deel ik met een Engels koppel dat al 7 jaar in Nieuw Zeeland woont. De wijn die daarbij gedronken wordt zou zich de dag erna laten voelen.
Ruatoria mijn volgende stop is de Maori stad van Nieuw Zeeland. Tot voor 20 jaar moest je daar als blanke best niet komen ... De stad heeft nog altijd iets van een Western stad ... verlaten straten ... achterdochtige sfeer ... de kerel die op zijn banjo speelt 'there is a stanger coming ...' ontbreekt nog net. Ik besluit te overnachten in het plaatselijke hotel. Ook hier pure Western stijl. De hotelhouder moet ik wakker schudden om in te checken. Ik ben de enige gast. En het interieur is proper, maar dateert van de jaren stillekes ... De felle zon geeft het geheel nog wel iets warms ... als het hier nog zou regenen en koud zou zijn, dan was het troostelozen plaatje compleet.
De volgende dagen volg ik verder de kust naar de oostkaap en vandaar verder naar het noorden. Dit is echt Maori land. Elk dorpje heeft zijn Marae, ontmoetingscentrum voor de Maori. Deze Marae zijn altijd versierd met prachtige houtsculpturen ... de kust, zee en zon is altijd aanwezig. Dus een regelmatige duik in de oceaan zorgt ervoor dat ik niet oververhit geraak van het bergop fietsen ... Het is hier ook dat de zee onrustig is als gevolg van de tsunami in Japan. Het zeeniveau schommelt een dikke halve meter in een cyclus van 10 minuten, zeer ongewoon en een veel snellere cyclus dan de normale getijdenzwerking.
Ik fiets verder naar Tauranga en verblijf aan Mount Manganui een paar dagen om te genieten van de goudgele stranden, hot water pools, looptraining over het strand, ... de laatste dagen in Nieuw Zeeland.
Tijd om nog afscheid te nemen van een aantal Kiwi's en dan uiteindelijk definitief afreizen naar Auckland.
Nieuw Zeeland zit er voor mij op. Met pijn in het hart neem ik afscheid van een prachtig land, super aangename mensen, ... Een land waar het fijn leven is. Ik neem een pak intense herinneringen met me mee naar het midden oosten, herinneringen die niemand nog ooit van me af kan nemen. Op dit moment heb ik nog geen zicht op de toekomst, maar ik ga hier zeer waarschijnlijk nog eens terug komen.
Op naar Jordanie nu ... samen met Jeremy twee weken doorheen het midden oosten. De avonturen van de kwink en de moker in Jordanie. Amai, kijk ernaar uit.
grtz
Moker
Ondertussen ben ik een dag hier in Jordanie ... een compleet andere wereld en het is moeilijk om hier het beeld van nieuw zeeland terug op te roepen. Het is opmerkelijk hoeveel er de laatste weken weer gebeurd is ... de steeds veranderende omgeving, sfeer, mensen, ... maken het moeilijk om al het gebeurde terug op te roepen. Ik zou natuurlijk wat sneller de updates kunnen schrijven, maar de tijd en de goesting ontbreekt gewoon soms...
Ik zou vanuit Wellington vertrekken met de trein naar Taihape, om dan vandaar via de oostkust richting Auckland te rijden. Op de ferry naar Wellington heb ik kennisgemaakt met Clive. Clive is een echte Brit in zijn uitstraling en taal en een begenadigd wereldfietser. Hij heeft er al heel wat fietstochten in de wereld opzitten en heeft een boek 'Pedalling To Panama' op zijn naam van een tocht doorheel Mexico en Zuid Amerika ... inspirerend ... :-)
Samen met Clive bij een koffie in een cafe waren we een beetje aan het lachen om de typische back packer die allemaal nogal erg lay back zijn en lang in bed liggen ... en dan een bus of trein missen. Ik kon er niet bij hoe dat nu kan gebeuren ...
Twee dagen later zou ik dus de trein naar Taihape nemen ... overslapen. Nu weet ik dus hoe dat kan gebeuren ,,,
Een nieuw ticket, op tijd in bed, wekker op tijd ingesteld en nog een aantal randvoorwaarden vervuld zodat ik de dag erna wel degelijk op de trein naar Taihape zat. Vooraleer ik op de trein zat was ik al doorweekt ,,, De regen zou die dag ook niet meer ophouden. De trein in Nieuw Zeeland is nog het best te vergelijken met het toeristisch treintje in Bokrijk ,,, de boodschap van de NMBS 'de trein is altijd een beetje reizen' nemen ze hier in NZ wel heel erg letterlijk. Voor de snelheid moet je de trein echt niet nemen ... maar het is wel een ervaring en daar waar de NMBS je vooral een uitzicht biedt over alle mogelijke bouwsels die de Belgen in hun achtertuin optrekken, is het uitzicht in Nieuw Zeeland een pak mooier ... de trein slingert zich doorheen een prachtig landschap, bergen, gorges, viaducten, rivieren, .... Elke vijf voet vertraagt of stopt de trein zelfs om de reiziger de gelegenheid te geven om een foto te nemen. Er heerst dan ook een bijzondere dynamiek onder de treinreizigers die druk bezig zijn met hun camera's ... Voor mij is het vooral een fijne afwisseling om eens afstand af te leggen zonder te trappen ... dus zoals in Belgie droom ik hier ook weg met een boek.
Tegen de middag ben ik in Taihape ... Na een koffie en een sandwich regent het nog altijd ... nog een koffie en een gebak later is het nog steeds van hetzelfde ... ik besluit de nacht in het plaatselijke hotel door te brengen en wat te schrijven, een heet bad, ...
De dag erna richting Hastings of dat is toch de bedoeling ... Van Taihape naar Hastings is zo'n 160 km en onderweg is er nauwlijks bewoning laat staan mogelijkheid om proviand in te slaan. De ochtend is grijs en droog ... tegen de middag is het nog altijd grijs, maar niet langer droog. Tegen half een zeikt het gewoon. Doornat en doorkoud zoek ik onderdak in een schuur bovenop de hooibalen. Ik eet een beetje en wacht een uurtje ... nog altijd regen ... ik slaap een uur ... nog altijd regen ... nog een uur ... Tegen de avond eet ik nog een beetje en drink ik mijn laatste water op. Ik besluit de nacht door te brengen in de schuur. Voor diegenen die in het hooi slapen romantisch vinden, laat me weten wat ik verkeerd gedaan heb ... alleszins het romantische is me helemaal ontgaan.
De volgende dag is het nog altijd grijs en koud maar gelukkig droog ... Het duurt tot de middag eer ik een beetje de koude uit mijn lijf heb gekregen. 's Middags wordt het voordeel van fietsen in NZ me nog eens duidelijk. Op zoek naar water krijg ik van passerende kiwi's koffie, ruim belegde sandwich en cake aangeboden. Gezien ik bijna door mijn voedselvoorraad was heb ik het hun geen twee keer laten vragen of ik iets wilde hebben.
Tegen de avond kom ik in Napier terecht. De afgelopen dagen waren weer eens een serieuze uitdaging ... Bergop, bergaf, koude en regen. Ik zou het gezeten hebben.
Napier werd in 1931 praktisch volledig van de kaart geveegd door een aardbeving. Ze hebben in Nieuw Zeeland al wel wat ervaring opgebouwd met aardbevingen, ze waren niet aan hun proefstuk toe toen Christchurch laatst grondig vernield werd. Napier werd helemaal terug opgebouwd in 'Art Deco'-stijl, sommige kunstkenners spreken eerder van 'Walt Disney'-stijl ... In elk geval is het resultaat een mooi kuststadje. De moeite voor een bezoek.
Na de ochtend in Napier te hebben doorgebracht terug de fiets op richting Wairoa. De zon is er terug en zal ne tot de laatste dag in Nieuw Zeeland niet meer verlaten. De komende dagen rijdt ik steeds onder een heerlijke zon langsheen de oostkust ... dus regelmatig zie ik de kust, spring ik het water om even af te koelen, picnic op het strand, ... zalig. Ook worden de komende dagen langheen de oostkust gekenmerkt door heel veel bergop en in dezelfde mate bergaf ... Dus trage beklimmingen, met als topper 15 km gestaag klimmen om dat de gewonnen potentiele energie (voor de fysici onder ons) gedurende een 5 km lange afdaling om te zetten in kinetische energie ... Voor de niet fysici betekent dat gewoon 5 km keihard naar beneden gaan, campervans achter mij latend. Fijn om te beseffen dat de verkeersborden met de geadviseerde snelheid voor de bochten ineens ook voor mij van toepassingen worden. .-)
Stikop eindigt mijn dag in Wairoa tegen 19 uur ... Tent opzetten, eten en op de slaapmat. De dag erop begin ik met een zwempartij in het gemeentlelijk zwembad, voor de afwisseling ... en dan gaat de tocht verder naar Gisborne.
Na een heerlijk ontbijt in een Italiaans zaakje in Gisborne terug de fiets op verder richting oostkaap. De laatste 4 dagen waren heftig op de fiets en dat laat zich voelen in de benen ... na een 80-tal km heb ik het wel gehad. Ik besluit een tip te volgen en te overnachten in Anaura Bay ... Uiteindelijk toch nog 90 km op de teller en een extra beklimming verder kom ik aan in Anaura Bay ... en prachtige afgelegen baai met een gezellige camping. De avond deel ik met een Engels koppel dat al 7 jaar in Nieuw Zeeland woont. De wijn die daarbij gedronken wordt zou zich de dag erna laten voelen.
Ruatoria mijn volgende stop is de Maori stad van Nieuw Zeeland. Tot voor 20 jaar moest je daar als blanke best niet komen ... De stad heeft nog altijd iets van een Western stad ... verlaten straten ... achterdochtige sfeer ... de kerel die op zijn banjo speelt 'there is a stanger coming ...' ontbreekt nog net. Ik besluit te overnachten in het plaatselijke hotel. Ook hier pure Western stijl. De hotelhouder moet ik wakker schudden om in te checken. Ik ben de enige gast. En het interieur is proper, maar dateert van de jaren stillekes ... De felle zon geeft het geheel nog wel iets warms ... als het hier nog zou regenen en koud zou zijn, dan was het troostelozen plaatje compleet.
De volgende dagen volg ik verder de kust naar de oostkaap en vandaar verder naar het noorden. Dit is echt Maori land. Elk dorpje heeft zijn Marae, ontmoetingscentrum voor de Maori. Deze Marae zijn altijd versierd met prachtige houtsculpturen ... de kust, zee en zon is altijd aanwezig. Dus een regelmatige duik in de oceaan zorgt ervoor dat ik niet oververhit geraak van het bergop fietsen ... Het is hier ook dat de zee onrustig is als gevolg van de tsunami in Japan. Het zeeniveau schommelt een dikke halve meter in een cyclus van 10 minuten, zeer ongewoon en een veel snellere cyclus dan de normale getijdenzwerking.
Ik fiets verder naar Tauranga en verblijf aan Mount Manganui een paar dagen om te genieten van de goudgele stranden, hot water pools, looptraining over het strand, ... de laatste dagen in Nieuw Zeeland.
Tijd om nog afscheid te nemen van een aantal Kiwi's en dan uiteindelijk definitief afreizen naar Auckland.
Nieuw Zeeland zit er voor mij op. Met pijn in het hart neem ik afscheid van een prachtig land, super aangename mensen, ... Een land waar het fijn leven is. Ik neem een pak intense herinneringen met me mee naar het midden oosten, herinneringen die niemand nog ooit van me af kan nemen. Op dit moment heb ik nog geen zicht op de toekomst, maar ik ga hier zeer waarschijnlijk nog eens terug komen.
Op naar Jordanie nu ... samen met Jeremy twee weken doorheen het midden oosten. De avonturen van de kwink en de moker in Jordanie. Amai, kijk ernaar uit.
grtz
Moker
Geen opmerkingen:
Een reactie posten