Turkije - van zuid naar noord en dan van oost naar west

Na de juiste grensovergang van tussen Syrië en Turkije gekozen te hebben rijd ik Turkije binnen. Het eerste wat opvalt en telkens opnieuw bevestigd wordt, zijn de goede wegen en de enorme infrastructuur werken die worden uitgevoerd om dit wegennetwerk nog verder uit te breiden. Sommigen zullen het niet graag horen, maar vanuit het Midden Oosten rijd je echt Europa binnen, eenmaal in Turkije ... infrastructuur, supermarkten, moderne tanksstations, auto's, ... De wegen zijn zelfs zo goed dat Hilde Crevits er nog iets van zou kunnen leren, ondanks het extremere klimaat zijn er toch minder gaten in de weg.

De rit van Syrië naar Gaziantep is niet al te lang en ik bereik vlot  de stad, volgens de Lonely Planet het Barcelona van Turkije, dus dat belooft. Ik zoek een niet al te duur hotel, maar na 2 weken uitgenodigd te zijn geweest heb ik even tijd voor mezelf nodig en wil ik een paar dagen onderduiken in de anonimiteit van een hotelkamer. Ik vind een hotel in het centrum van Gaziantep dat volledig aan mijn verwachtingen voldoet. De volgende uitdaging die ik me heb opgelegd is het aanschaffen van een netbook. Bij mijn vertrek heb ik gezworen om zo licht mogelijk te reizen en zo weinig mogelijk elektronica mee te slepen ... maar het schrijven van mijn blog neemt zodanig veel tijd in beslag en die tijd wil ik niet langer in een internetcafé doorbrengen, en ik heb ontdekt dat er heel goedkope en kleine netbooks op de markt zijn, die uitgerust zijn met WIFI en die een normaal klavier hebben, meer heb ik niet nodig... Dus in Turkije op zoek naar een netbook. In eerste instantie heb ik geleerd dat je minstens drie prijzen moet opvragen om dan de marktprijs te kennen. Een dergelijke zoektocht maakt al meteen duidelijk dat er in Turkije vooral Turks wordt gesproken en computerverdelers maken hierop geen uitzondering. Met de nodige gebaren, Google-translator, wat Turks en een woordenboek, ... slaag ik erin mijn drie prijzen te verzamelen. De prijs geeft de doorslag en ik schaf me een Turkse computer aan ... alles werkt zoals een andere computer, behalve de besturing is in het Turks. Omzetten naar het Engels blijkt niet mogelijk ... Thuis gekomen begin ik aan het schrijven van mijn blog. De volgende ochtend kom ik tot de vaststelling, terug na gebruik van de Google-translator, dat de batterij niet deugt ... Verdomme, mijn nachtmerriescenario ... Hoe gaat dit aflopen. Ik dus terug naar de winkel en mijn probleem uitgelegd, ondertussen al wat Turks rijker ... Het probleem wordt snel duidelijk, maar al even snel wordt duidelijk dat de overige computers in voorraad aan hetzelfde euvel lijden. Met drie man sterk trachten ze alles te doen om mijn computer en de batterij op gang te helpen, maar tevergeefs. Uiteindelijk zou er een andere computer door de leverancier kunnen bezorgd worden binnen 2 dagen ... echter ik wil mijn blog schrijven, en ik heb niet de tijd, dus ik besluit voet bij stuk te houden en ik wil de dag zelf nog een oplossing ... Ze begrijpen mijn standpunt en zoeken verder, totdat de winkeleigenaar me mee vraagt naar een grote elektronicazaak, iets verder en me een andere computer koopt ... Mijn verbazing over de service en de vriendelijkheid zijn groot en ik moet terugdenken aan ervaringen die ik in België ooit gehad heb met garantiegevallen ... discussies gegarandeerd en vriendelijkheid is dikwijls het laatste wat je dan mag verwachten ... Dus mijn nachtmerriescenario in Turkije draait uit op een geweldige aangename kennismaking met de Turkse natuur en hun wil en hun slagen in het geven van een prima service ... bedankt aan het team van Kalender Elektronik!

De bedoeling van mijn verblijf in Gaziantep is het schrijven van mijn blog, de meeste tijd aldaar breng ik dan ook door op terrasjes, baklava zaakjes, in mijn hotelkamer, computer en een kop thee of koffie en soms een baklava ... Ik wil mijn verslag van de laatste dagen in Jordanië maken en van mijn reis doorheen Syrie en voorts wil ik alles ook nog vertalen in het Engels, ... maar de stad, de zon, de sfeer, ... alles maakt dat het werk best aangenaam is en een fijne afwisseling met het fietsen.


Gaziantep is bekend om zijn museum met werelds mooiste mozaïek collectie ... deze kunstvorm heeft me nooit echt kunnen overtuigen, maar ik heb mijn mening ondertussen moeten herzien. De collectie blijkt verhuisd naar een nieuw museum. Als ik daar aankom blijkt dat de inrichting nog volop bezig is ... als ik naar binnen wil en ik gevraagd wordt naar mijn beroep blijkt dat het antwoord 'engineer' de deur toch opent, later wordt me duidelijk dat ze waarschijnlijk verstonden dat ik als ingenieur betrokken zou zijn in de bouw van het museum ... maakt niet uit, ik heb een primeur kunnen meepikken van het nieuwe mozaïek museum in Gaziantep is het is gewoon prachtig ... Voorst is Gaziantep bekend om zijn Baklava ... het typisch zoete gebak dat je vindt in het Midden Oosten en Turkije ... dikwijls een combinatie van bladerdeeg, noten, en suiker ... een ware energiebom en ik heb het tot nu toe zoveel mogelijk vermeden, ... ik Gaziantep heb ik het een paar keer geprobeerd en het is echt wel lekker, maar het blijft een bom energie ...

Mijn blog is aangevuld en de benen zijn uitgerust ... ik vertrek voor mijn doortocht doorheen Turkije ... Als je de kaart bekijkt en het Midden Oosten verbindt met België over land, dan kom je automatisch door Turkije en dit is ook meteen het grootste land van het traject.  Deze werkwijze lijkt simpel, maar is de manier waarop ik mijn reis uitgestippeld heb ... een belangrijk nadeel van deze manier van werken is dat een kaart vlak is ... Er staan wel wat reliëf lijnen op de kaart, maar die achtte ik niet zozeer van belang. Ik wou Capadocia zien en de Zwarte zee ... Dus ruwweg vanuit Gaziantep eerst naar het Noordwesten om dan van Capadocia naar het Noorden te gaan en eenmaal de Zwarte zee bereikt, naar het Westen langsheen de kust ... Dat zou wel vlak zijn was mijn idee ...


Ik volg de richting Karhamanmaras ... De verwachting en de wens was dat ik in de zon kon fietsen ... dat was ook het opzet van mijn reisplanning. Turkije beantwoordt duidelijk niet aan die verwachtingen. Het is fris, winderig en bewolkt ... het belooft allemaal niet veel goeds. Zolang het niet regent fiets ik me wel warm en ik geniet er van om terug op de fiets te zitten. Ik geniet ook van Turkije ... overal om je heen zie ik rustige plekken voor een picknick, een kampplaats, ... wat ik een beetje gemist heb in het Midden Oosten ga ik hier zonder problemen kunnen doen ... wild kamperen, wasbeurt in een bergrivier, picknicken in alle rust ... het is er allemaal. Zalig. Ik passeer ondertussen Karhamanmaras, de hemel ziet zwart, en geeft een paar prachtige, onheilspellende uitzichten op de stad, en het omliggende gebergte ... Ik ontmoet een Canadese lange afstandsfietser, Jeremy, die de andere kant opgaat. Ik heb geluk in zijn ogen, want het weer in Turkije zou de komende dagen verbeteren, hij is lovend over Turkije, maar het weer was de afgelopen weken blijkbaar vooral koud en nat.

Ik begin aan mijn eerste beklimming in Turkije ... tegen de avond zoek ik een kampplaats langs de weg en zet ik mijn tent voor de eerste keer op, op Turkse bodem. De dag erna gaat de ingezette beklimming verder ... de wolken blijven het uitzicht bepalen, en het blijft bergop gaan voor de rest van de dag ... In de namiddag, wanneer ik nog altijd naar boven aan het rijden ben, beginnen de eerste druppels te vallen. Ik heb het koud en een regenbui kan ik wel missen, dus ik besluit mijn tent op te zetten, in de bergen ... een riviertje dondert langs mijn tent naar beneden ... Tijd om stof en zweet van me af te wassen, tent op te zetten en een paar kleren te wassen ... Tegen 16 uur lig ik in de tent over de geschiedenis van Jordanie te lezen: 'King Hoessein, Lion of Jordan' terwijl buiten een onweer losbarst. Het riviertje verdubbelt tijdelijk in debiet ...

De volgende dag wordt de rit verder gezet ... de dagen die volgen zal het richting Capadocia gaan. Ik zie de eerste sneeuwvelden, eerst nog boven mij, verder en hoger komen de sneeuwvelden meer en meer op mijn hoogte ... Hoe verder is kom, hoe meer ik omringd wordt door bergen. Elke bergop wordt gelukkig ook gevolgd door een bergaf, ... maar wordt ook elke keer gevolgd door een nieuwe bergop. De vlakke stukken zijn eerder uitzondering, evenals de zon ... Ik ben vooral blij met de mijn wollen trui die ik bij heb, en ook mijn regenjas bewijst zijn diensten.

Ik rij nu echt door het landelijke Turkije ... Engels wordt hier niet verstaan, en ik ben blij met het Engels/Turks woordenboekje dat ik me voor anderhalve euro heb kunnen aanschaffen. Het resulteert niet in vlotte communicatie, maar ten minste kan ik de noodzakelijk zaken duidelijk maken. Als ik in Hosgeldiniz aankom en duidelijk maak dat ik op zoek ben naar een 'Ekmek', krijg ik het heerlijkste brood dat ik al ooit heb gegeten, aangeboden ... Ervoor betalen is uitgesloten, in plaats daarvan krijg ik er nog een thee bovenop ... De vriendelijkheid en gastvrijheid van de bevolking compenseert alleszins voor het gebrek aan warmte die de zon me geeft. Al die bergen om me heen ... er staat me een pas te wachten van 2000 meter, een beklimming van 700 meter ... de benen even opwarmen ... Verdomme, ... ge zoudt denken dat de benen eraan gewend geraken na een dikke drie maand op de fiets, niks daarvan ... het is elke keer opnieuw een strijd om die 50 kg fiets en bagage meter voor meter naar boven te krijgen. Dus ook hier ... Ik wordt wel beloond op een prachtig uitzicht onderweg en zeker eenmaal boven.

De afgelopen dagen heb ik vooral potentiële energie gewonnen, met andere woorden, het is vooral bergop gegaan ... en nu eenmaal boven, zal het bergaf gaan om dan terecht te komen in een vlakte die ik kan volgen tot in Capadocia. Van Jeremy had ik gehoord dat er in de vlakte een strakke wind staat, maar dat die in zijn nadeel speelde. Dus dat is goed nieuws voor mij. Alle remmen los en naar beneden. De eerste 5 km is het nog laveren tussen de gaten en putten in de weg. (inderdaad, hier is de weg ook van mindere kwaliteit, maar hier ligt de weg wel op 2000 meter, toch licht andere condities dan in Vlaanderen zou ik zeggen) Eenmaal een paar honderd meter lager wordt de weg weer beter en raas ik verder de vlakte in. Onderweg krijg ik in Develi nog een thee aangeboden bij Erdal thuis. Een maaltijd en een overnachting sla ik echter af, ik wil verder om de dag erop zeker in Capadocia te kunnen zijn. Ik rij door de stad en zet het laatste uur dat voor zonsondergang leg ik er nog even de pees op om zoveel mogelijk te vorderen. Het is vlak met hier en daar een korte helling en ik kan er het tempo goed inhouden. De kaart geeft aan dat ik door wetlands rij, en even voor de zon ondergaat zet ik mijn tent op tussen een aantal populieren in het midden van deze wetlands. Ik wordt vergezeld door een plaatselijke visser. Als hij op de motor komt aangereden met een vrachtwagenband om zijn middel kan ik me niet voorstellen wat de bedoeling is ... als hij even later rechtopstaand op de band en een plank op het water staat te balanceren en met een stok een visnet ophaalt wordt het me duidelijk. Als hij door het riet waadt en plots naar beneden duikt en me vervolgens een kronkelende en sissende slang toont, ben ik wel verrast. Mijn Turks is nog altijd niet perfect, maar ik versta wel dat je best niet gebeten wordt door zo'n beest ... de dag ervoor heb ik me nog staan wassen tussen het riet een dikke 100 km verder ... geluk gehad zeker.

's Nachts regent het voor de verandering nog eens, ik hoor achteraf dat ik aan het ergste onweer ontsnapt ben, dat zich een vallei verder heeft afgespeeld. De ochtend is voor de verandering koud, en het regent het eerste uur van de dag nog ... van de eerste opklaring en tijdelijke regenpauze maak ik gebruik om mijn tent op te bergen en terug op de fiets te stappen. Capadocia is mijn doel. De benen zijn net opgewarmd als ik een Frans/Zwitsers koppel ontmoet ... ze komen van Goreme, een klein plaatje in het midden van Capadocia. Het moet de moeite waard zijn, en ze raden me aan om in het pensionnetje 'Anatolia Cave' te verblijven, een fijne sfeer en een fantastisch ontbijtbuffet, je mag zelf raden wat me het meest overtuigt ... Ik pas mijn oorspronkelijk geplande route aan en trotseer de weerelementen richting Goreme.

De verwachtingen zijn hoog gespannen. Verhalen en foto's die ik eerder gezien heb zijn fantastisch. Mijn Capadocia ervaring is zo'n beetje als met een feestje waar je met hoge verwachtingen naartoe gaat. De verwachtingen worden niet helemaal ingevuld en dat geeft achteraf een lichte teleurstelling. De streek zelf is zeker niet de oorzaak van deze teleurstelling, echter het weer strooit nog maar eens roet in het eten. Het landschap is Capadocia is zo uniek doordat het land zich gevormd heeft door de erosie van het lavagesteente daar aanwezig. Dit gesteente is erg zacht en dus heel gevoelig voor erosie van wind en regen. Dit geeft spectaculaire vormen in kleuren in het landschap. Tevens is de streek gekend van de vele dorpjes en steden die volledig in de rotsen zijn uitgehouwen. Eén van de meest spectaculaire tot op heden gekende voorbeelden hiervan is Derinkuyu, een hele stad in de rotsen uitgehouwen, 5 verdiepingen en 60 meter diep, voorzien van een heel netwerk voor watervoorziening, riolering, verluchting ...

'Anatolia Cave' vult alle verwachtingen in. De 3 nachten die ik er verblijf zijn zalig ... even voor een paar dagen een droge en warme plaats voor tot rust te komen. Een zalig ontbijt en fijne mensen. Het ontbreken van de zon, en de koude maken dat het landschap en de kleuren niet helemaal tot hun recht komen ... Desalniettemin heb ik me goed geamuseerd. Ik maak gebruik van de gelegenheid om de streek al lopend te verkennen ... de meest zalige trainingssessies die ik al ooit gehad heb. Geweldig. Ik bezoek ook het nabijgelegen openluchtmuseum waar een aantal oude kerken te bezoeken zijn, die volledig in de rosten zijn uitgehouwen en voorzien van prachtige fresco's die nog in behoorlijke staat zijn. Gezien het weer het uitzicht toch niet positief beïnvloedt besluit ik om een toeristische rondtrip langsheen de ondergrondse steden niet te doen. Ik spendeer het uitgespaarde geld liever een culinaire ontdekkingstocht doorheen Goreme. Tijdens mijn verblijf daar ontmoet ik een paar keer een Franse groep mountainbikers die de streek per mountainbike ontdekken ... lijkt me een dikke aanrader.

Na de rust zet ik mijn tocht verder richting Kayseri. Mijn kilometerteller heeft het in de regen begeven. Dus in Kayseri schaf ik me een nieuw, chinees exemplaar aan. Het kost me bijna niets, en meer functies ... dus dubbel gewonnen. Al gauw blijkt dat het ook wel chinese makelij is, met hier en daar een storing die typisch het gevolg is van een gebrekkige kwaliteitscontrole ... maar niet geklaagd, ik kan terug mijn snelheid aflezen en het afgelegde aantal kilometers, toch wel fijn als je de hele dag op de fiets zit.

Vanuit Kayseri rij ik richting noorden, richting Sinop, een kleine 600 kilometer doorheen de bergen. Ik rij een paar dagen doorheen de bergen, kleine dorpjes, een heerlijke maaltijd in een klein restaurant, gratis brood bij de bakker, Turkse gastvrijheid, ... en veel bergop en ook wel hier en daar bergaf. Koude en regen zijn natuurlijk ook geregeld van de partij. Onderweg naar Amasya komt een camionette van de Turkse televisie langsrijden en wordt ik gevraagd voor een interview. Twee camera's en een microfoon onder mijn neus en een interview in het Duits. Ik weet niet of en wanneer het wordt uitgezonden, maar het is wel een interessante ervaring. Ik raas Zile in, en tegen drie uur in de namiddag vat ik mijn laatste beklimming aan voor die dag, richting Amasya. Eventueel ben ik van plan om de tent op te zetten, als het kan rij ik door tot Amasya. Al klimmend zie ik de zon stilaan verdwijnen achter dikke wolken. Een uur later ziet het zwart en mijn zin om te kamperen verdwijnt samen met de zon, ondanks het prachtige berglandschap waarin ik me nu bevind. Tegen dat ik de pas bereikt heb beginnen de eerste druppels te vallen, en even later ben ik doornat en laveer ik tussen de bliksemschichten door naar beneden ... Ik probeer zo snel mogelijk tussen de bergen te verdwijnen, een tweede keer dat ik me als het hoogste punt van het landschap zie, in een hels onweer ... Ik raas bergaf, zo snel als gaat over de met modder overspoelde wegen. Regelmatig schuift mijn voorwiel weg, en dan is het tijd om even in de remmen te gaan ... Ik passeer in de helse regen een aantal dorpen, maar de enkeling die nog op straat is staart me aan alsof ze een spook zien voorbijflitsen. Doorweekt en onder de modder berg ik de hoop op voor een uitnodiging om ergens te schuilen ... Voor ik de laatste 20 vlakke kilometers aanvat schuil ik even om het zwaarste onweer te laten doortrekken. Ik maak er gebruik van om me even te drogen, wat te eten en mijn blauwe handen terug warm te krijgen. Ik bereik Amasya in het donker. Ik zit onder de modder en het verbaast me dan ook niet dat de eerste hotels waar ik een kamer vraag 'zogezegd' volzet zijn. Ik vind toch een hotel waar ik met open handen wordt ontvangen ... Als eerste mijn tassen en kleren even afspoelen, mezelf wassen en opwarmen ... en dan stilaan mijn bed in ... uitgeteld.

Amasya is een idyllisch stadje dat verborgen ligt tussen de bergen op de oevers van een indrukwekkende bergrivier. Ik blijf 2 dagen om even mijn spullen te wassen en te drogen, en even tot rust te komen. Ik struin wat rond in het stadje, en geniet van het stadje. In mijn hotel maak ik kennis met Chris en Donna een Canadees koppel. We eten samen en blijven hangen tot de avond valt ... ondertussen is het weer serieus aan het regenen.

De dagen erna gaat het verder richting Catalzeytin, ik laat Sinop links (eigenlijk rechts) liggen. De benen worden in de bergen nog eens op de proef gesteld ... maar uiteindelijk bereik ik Catalzytin en zie ik voor het eerst de zwarte zee ... Ik ben vrij vroeg en heb de namiddag om het kuststadje te verkennen en op een terrasje te genieten van een baklava en een thee. Ik slaap in een pensionneke en kan dus nog eens wat kleren wassen en te drogen hangen.

Mijn idee dat ik vanaf nu eenvoudig de kust kan volgen richting Istanbul en dat ik gevrijwaard zou zijn van lastige bergen blijkt al gauw een verkeerde inschatting ... ik heb de bal serieus misgeslagen. De volgende dagen rij ik over een kronkelend kustpad, dat ook vooral in de verticale richting kronkelt. Stijle beklimmingen, gevolgd door stijle afdalingen, een vallei met daarin het dorp en terug bergop ... De hellingen zijn zodanig stijl dat het telkens bergop zwoegen is, en in de afdalingen gaat alle energie verloren in de remmen ... SLOPEND.

Ik heb ondertussen nog contact met Najah uit Jordanië gehad, en mijn belofte om haar te bezoeken van zodra ze het ziekenhuis heeft verlaten kan in omzetten in actie. Ik ben alleszins blij met het nieuws dat het ergste achter de rug is. Ik bestel een returnticket Istanboel-Amman voor 24 mei. Najah, Jordanië en zon ...  een mooi vooruitzicht als ik langs de kust van de zwarte zee zwoeg ... De zee zelf heeft zich aan het zicht onttrokken als gevolg van een dikke mist ... al de tijd dat ik langs de kust rijd zie ik hooguit een meter of 10 van de zee ... pppfffff.

Een dikke 650 km te gaan ... al gauw blijkt dat ik 24 mei zelfs niet ga halen. Als ik Eregli doornat bereik is voor mij de maat vol. Ik boek een hotelletje om terug te kunnen drogen en ik boek een bus naar Istanbul. De laatste 250 km leg ik met de bus af. De benen willen gewoon niet meer ...

Ik heb ondertussen via Couch surfing kennis gemaakt met Tugba. Ze woont in het Aziatisch gedeelte van Istanbul en ik kan mijn fiets bij haar achterlaten zolang ik in Jordanië ben. Alleszins een zorg minder. Aankomen in Instanbul is aankomen in een andere wereld, na wekenlang doorheen het landelijke Turkije gefietst te hebben. Een immense miljoenen stad, een stad op de grens van twee continenten, opgedeeld door de Bosporus, modern, sexy geklede vrouwen, terrasjes overal, ... Ik boek voor de eerste twee nachten een hotel. Tot op heden mijn duurste hotel, maar het kan me op dit moment gewoon niet veel schelen, ik heb behoefte aan rust. De eerste nachten van mijn fietsstop slaap ik amper ... benen voelen zwaar. De eerste dag in Istanbul maak ik kennis met Tugba in het echte leven, en ze neemt me op sleeptouw doorheen het Aziatisch gedeelte van Istanbul. Het wordt vooral een rustige dag, genieten van een maaltijd, rusten in het park, en in de avond een filmke. De dag erna bezoek ik de highlights van het Europese gedeelte. De blue mosque, de grand bazaar, de cisternen ... Tugba komt in de namiddag ook naar het Europese gedeelte. We ontmoeten Donna en Chris, een aangenaam weerzien.

Istanbul is zeker een stad waar ik nog eens moet naar terugkeren, er is veel meer te zien dan de paar plaatsen die ik bezocht heb, maar ik heb gewoon niet zoveel zin in een slopende toeristische uitstap ... ik geniet vooral van het stadsleven en de rust. De dag erop zal ik mijn vlucht naar Amman nemen. Over een week keer ik terug naar Istanbul, maar als ik half juli in België wil zijn, rest er me geen tijd om nog langer in deze fantastische stad te blijven hangen.