Picton - Alexandra

Hi,
Tijd om nog eens een verslag te doen ... en voor mezelf om eens terug te graven in de herinneringen aan de afgelopen 2 weken. Iedere keer als ik achter een PC zit om een verslag te doen, kom ik tot de vaststelling dat de weken wel erg rap voorbij gaan ... :-)
Mijn vorig verslag is gestopt in Picton ... 4 dagen vakantie samen met Ilse. De dag erop had ik het plan om terug een goede 100 km te doen richting zuiden. De benen waren uitgerust (dat had ik mezelf toch wijsgemaakt) ... de nodige calorien waren opgenomen, enzovoort ... Dus richting Blenheim. Natuurlijk niet via de eerder saaie route rechttoe rechtaan, maar via de 'scenic road' ... met de fiets wil dat dus vooral zeggen 'afzien'. In Picton de wegwijzer Waikawa gevolgd (no exit, wil dus zeggen dat het overgaat in gravel road). Deze weg volgt de kustlijn in het noorden van het zuideiland. Prachtig zicht over de sounds en de oostkust. En ontzettend zwaar klimwerk ... Na zo'n 45 km zat het er voor mij echt wel al op. Daarvan 22,5 km op de trappers staan en naar boven en de overige in de remmen naar beneden ... op gravel met een geladen fiets naar beneden is niet hetzelfde als met een volgeveerde mountainbike ... Tent opgeslagen in Whites Bay ... Verdomd aan deze kant van het zuid eiland is het water ijskoud ... ik begreep meteen waarom de andere zwemmers een wet suit droegen ... bbrrr
De hellingen zaten nog goed in de benen de dag erna ... dus noodgedwongen ook een iets rustiger dag. 75 km naar Seddon, waar ik de tent heb opgeslagen naast het zwembad. Een beetje zwemmen en veel langs de kant liggen naast de plaatselijke schonen :-) ... 's avonds dacht ik nog even naar de pub te wandelen ... dat is ook gelukt ... alleen de deur was toe :-( Op dat gebied hebben we het in Belgie toch beter getroffen.
Met de wind in de rug richting Kaikoura ... de stad van de dolfijnen, whale watching, zeehonden en -leeuwen.  Een prachtige en snelle tocht langs de kustlijn ... wow! Op aanraden van zowat iedereen heb ik me laten verleiden om langs de weg een kreeft te bestellen ... Het is trouwens niet zo moeilijk me te verleiden als het op eten aankomt. Trouwens 'eten' is zowat mijn grootste kostenpost hier in Nieuw Zeeland. Ik hou me niet bezig met het tellen van de calorien, maar het zijn er een hoop ... Toen ik laatst een dubbele fish en chips in mijn handen had, dacht ik even dat ik me toch iets teveel door het honger gevoel had laten leiden, maar ook die dubbele portie ging vlot naar binnen ;-) ... om terug te komen op die kreeft. Viel wat mij betreft nogal tegen. Ik vond het niet speciaal lekker en al helemaal niet genoeg ... zeker geen aanrader voor diegene die NZ op de fiets doet.

Kaikoura zelf ... een fijne kampplaats met een jacuzzi, fijn om weten voor na het avondeten :-) Op weg naar Kaikoura al de zeehonden op de kust zien liggen. Voor de rest is het er nogal toeristisch en dien je voor alles te betalen alvorens je enige vorm van zeefauna wilt zien ... Ik hou het dan maar een op gratis koffie aan de kust ... leve de vouchers ;-)
Van Kaikoura gaat mijn tocht gespreid over een aantal dagen richting Christchurch, met een omweg via het binnenland. Ik heb nog eens mogen vechten tegen de wind hier ... een uur voluit op de trappers op het vlakke of toch bijna voor een dikke 6 (zes) km ... gelukkig draait de weg daarna de andere kant uit de bergen in ... niet dat het daarna veel sneller gaat, maar dan is het te wijten aan een steile beklimming. Trouwens even de handen los van het stuur om iets te drinken en ik lag met de fiets en alles in de gracht ... :-) ...
Ik ga het niet elke keer herhalen ... maar ik geniet nog steeds van elke kilometer op de fiets ... uitzichten, zon op mijn vel, wind in mijn gezicht, geur van vers gemaaid gras, zeelucht, korte gesprekken onderweg, geur van lavendel, picnic, ...
Het centrum van Christchurch wordt al van zo'n 20 km op voorhand aangeduid ... net voor het centrum nog even een ijscreme, met verse bessen ... mmhhh
In Christchurch ga ik op zoek naar Rebecca, zij had ook meegelopen in Blackball en had me uitgenodigd om een paar dagen in Christchurch te blijven. Ik had aangedrongen op een relax weekend ... na een maand NZ en eigenlijk altijd bezig konden mijn benen dat wel gebruiken. 'Relax' is een woord wat in het Kiwis blijkbaar niet bestaat ... ofwel trek ik de foute mensen aan :-)
's Avonds tref ik Rebecca en haar huisgenoten ... ik mag de tent ingepakt laten en krijg een plaats in huis om mijn matras uit te rollen. Na een lekker avondmaal nog even de benen strekken in de omringende heuvels van Christchurch ... Op de vraag of ik dat kon doen op flipflops kreeg ik een volmondig 'ja' te horen. Dus op weg. Een goede raad: wanneer een kiwi zegt dat je iets kan doen op flip flops, doe dan toch maar een goede wandelschoen aan ... ik denk dat ze bedoelde dat het mogelijk is de tocht te doen met de flip flops in je handen ... alleszins zo heb ik toch de tocht voor een groot stuk afgelegd.
De dag erna zouden we een korte loop gaan doen, samen met Rebecca, Jackie, en een aantal vrienden van hen... herinner u 'relax' ... zo'n 10 - 15 km om 8 uur 's morgens ... Vroeg opstaan is nog altijd niet mijn sterkste punt, dus om kwart voor 8 kroop ik uit de slaapzak. Twee toasts zouden me wel redden voor 15 km ... 4 uur later, een dikke 30 km verder en ik weet niet hoeveel hoogtemeters zat de ochtendrun erop ... HONGER, dat was toen nog het enige waaraan ik dacht ... Eerst zouden we toch nog een duik in het water doen ... daarna mocht ik eindelijk mijn brunch klaarmaken. Het na;iddagprogramma voor Jackie, Rebecca en mezelf bestond erin dat we gingen rotsklimmen. Van ver lijkt het allemaal simpel, eenmaal als je aan die rotsen hangt is het dat een pak minder. Een dikke merci aan Rebecca om dit te willen doen. Het was een geweldige ervaring ... volledig anders als tegen een muur. Je voelt je ook veel kwetsbaarder, en het is verdomd hoog als je bovent hangt te bengelen ... en zo'n rots voelt alles behalve zacht aan ... hhmmm, smaakt naar nog. Ik had me alleen niet vrolijk mogen maken over de mountainbikers die naar boven kwamen 'gewandeld' ... Van boven af leek hun route er nogal vlak bij te liggen, en toch gingen ze verassend langszaam naar boven, dus ik kon mijn grote mond niet houden ... de volgende morgen werd er meteen een fietstocht speciaal voor mij georganiseerd ... 'Relax' weet je wel ... Dus ook zondag om iets voor acht uit de slaapzak gesukkeld ... Nu de fiets op, maar dan zonder bepakking. Dat is helemaal anders ... Ik was wel blij dat ik de dag ervoor gelijk had ... ze gingen echt wel traag naar boven :-) of laten we zeggen dat de laatste weken op de fiets wel hun effect hebben :-) ... de carrotcake en smoothie halverwege waren meer dan welkom. De rest van de middag heb ik uiteindelijk wel relax doorgebracht in het centrum van Christchurch.
Een mooie stad, onringd door een vulkaan, bergen en de zee ... nog in herstelling van de laatste aardbeving eind vorig jaar, was toen ook bij ons in het nieuws. Op voorhand hadden mensen me al verteld dat als je een aantal weken in Christchurch zou zijn, dat de kans groot is dat je een aardbeving voelt, het gebeurt daar zowat om de haverklap. Ik zat net een half uur aan tafel en het hele huis beefde ... dat was dus mijn eerste aardbeving ... tot nu toe ook de laatste :-)

Na een rustig weekend in Christchurch vat ik mijn fietstocht verder aan richting Dunedin, richting zuiden. Ik volg een tweetal dagen de gids van Peter Seed ... een uitgestippelde route via de kleinere wegen naar Dunedin. Al snel heb ik er genoeg van om een wegbeschrijving te volgen, en neem ik terug gewoon de kaart en volg ik mijn eigen gevoel. De eerste dag na Christchurch was mijn eerste regendag op de fiets ... koud en nat. De zon is toch een bepalende factor voor wat betreft het plezier in het fietsen :-)

Fijn hier in NZ is dat de kiwis eigen groenten, fruit of eieren langs de weg verkopen. Ze plaatsen dan een 'honesty box' en je wordt verwacht het aangeduide bedrag voor hetgeen je wilt meenemen in de box te doen. Een alternatieve, biologische boerderij 'Tree huggers' had zelfs een hele winkel met allemaal spullen ... naast de 'honesty box' stond een hele schaal mijn munten waaruit je het nodige wisselgeld kon nemen ... een toppunt van vertrouwen. De kans ook om verse dingen te kopen tegen een redelijke prijs ... ik maak er alleszins graag gebruik van :-)

In Waianakarua verblijf ik bij Kim en zijn familie in 'Olive Grove' een super gezellige en mooie lodge nabij de rievier waar je voor een peulschil je tent kan plaatsen en gebruik kan maken van huis, keuken, douches, ... een aanrader voor als je daar in de buurt bent. Ik was net bezig met de voorbereidingen voor mijn avondmaal ... belangrijke gebeurtenis in de dag ... toen Mathias, een van de andere gasten me vroeg of ik geen zin had om even mee te gaan zien naar de pinguins die tegen 18 uur vanuit de zee aan land komen. Uiteraard wou ik dat niet missen :-) ... En ik heb een paar pinguins gezien ... en ik struikelde letterlijk bijna over een zeehond, als Mathias me niet had gewaarschuwd, en de zeehond niet zijn tanden liet zien ...

Op de terugweg van de pinguins zijn we nog even gestopt aan de boulder beach ... een vreemd fenomeen. In zandwanden aan het strand zitten bijna perfect ronde rotsen, en als de zee weer eens hevig tekeer gaat en er weer een stuk land 'verloren' gaat, vallen deze rotsballen op het strand ... knap om te zien deze perfect ronde rotsen verspreid over het strand. Trouwens ook de kustweg moet onderdoen voor de grillen van de zee ... links van de weg blijven leek me in dit geval niet zo'n goed idee ...

Verder gaat het naar Palmerston om daar de grote weg te verlaten en richting Dunback te gaan ... en af te slaan naar Macraes Flat ... ppfff ... een van de meest bedriegelijke richtingaanwijzers ooit ... die flat, waar die vandaan komt weet ik niet. Het gaat stijl omhoog en het blijft ook omhoog gaan. Eenmaal boven en een stuk verder wordt het landschap verstoord door een imense put, omringd door grote hopen rotspuin ... Ik ben aangekomen bij de Macraes goudmijn. Vergeet het idylische beeld van de goedzoeker met zijn pan in de rivier en de oude installaties om rotsen tot puin te verbruizelen om het goud vrij te maken ...

Op dit moment gaat het er lichtelijk anders aan toe ... hele bergen worden gesloopt om het beetje goud wat erin verstopt zit eruit te halen. Dit gebeurt met enorme trucks die elke keer zo'n 40 ton puin naar boven brengen, een tocht van ongeveer een uur. Op 9 trucks worden er 8 gewoon op een berg gestort, in een ervan zit er ongeveer een teelepel goud. Dus die truck wordt in een verbruizelaar gestort, en die wordt vervolgens opgelost in een mengeling van zuren en cyanides om het goud eruit te halen ... Het landschappelijke resultaat ziet er ongeveer zo uit ...

Het plan was om die dag door te fietsen tot Middlemarch ... na de helse beklimming kwam ik toch niet langs een pub ... ik had wel een verfrissende pint verdient voor de tocht verder te zetten. Dat was buiten de drie 'sheepfarmers' gerekend ... de eerste pint was voor hen, zo ook de tweede, ... Middlemarch was te ver voor die dag, ik moest maar bij Raymond blijven slapen ... Gelukkig ben ik flexibel in mijn plannen :-) Een paar uur later ben ik met Ray naar huis gegaan ... hij al iets wankelder als ik. Bij hun thuis een erg hartelijk welkom door zijn vrouw Marie ... fish en chips en rode wijn op tafel. Na het avondeten en een douche stond er een zalig bed klaar voor de nacht ... Een dikke merci. Toen hun 4 single dochters ter sprake kwamen werd het tijd om het bed ook daadwerkelijk op te zoeken ... :-)

De ochtend kroop ik fris uit bed ... wat een luxe, een bed ipv een matras in een tent. Een heerlijk ontbijt ... Afscheid van Ray. Die dag zou hij 's morgens de schapen verzorgen en in de namiddag gaan golfen ... boeren in NZ, ik begin het als een optie te zien voor de toekomst :-)
Marie geeft me nog een rondrit doorheen Macraes en laat me de ieteressante rondom de goudmijn zien. Als afscheid krijg ik nog een lunchpakket mee ... verse boterhammen, met vlees, kaas, groenten, ... ertussen ... wow, hoelang is dat al geleden dat iemand nog boterhammen voor me heeft klaargemaakt ... een paar uur later en een beklimming verder zal ik ervan genieten ...

Van Macraes ging het die dag richting Hyde, om vandaar uit de Otage railway te doen ... een oude spoorwegbedding die nu gebruikt wordt als fietspad. Het pad loopt bijna vlak doorheen het land, hier en daar een tunnel, een viaduct, een verhoogde bedding ... en als fietser blijf je gedurende zo'n 150 km bespaard van beklimmingen ... Erg populair bij Kiwis en toeristen om dit stuk met de fiets te doen ... er bestaan dus ook georganiseerde tochten over dit traject :-) ... Grappig om te horen van andere fietsers dat het pad wel zwaar is, en nogal op en neer gaat (opmerking afkomstig van Nederlanders ... :-) ) ... voor mij was dit een feest en een uitermate snel pad ... zo zie je maar hoe meningen kunnen verschillen. Over een ding is iedereen het wel eens ... het is prachtig. Ik had het traject graag in een dag gedaan ... maar net voordat ik aan de laaste 30 km stak er een geweldige storm op ... en als het hier waait, dan waait het echt ... weg plan om het traject in een dag te doen ... gelukkig was er een kampplaats direct in de buurt ...
Gisteren de laatste 30 km van de railtrack gereden ... en dan twee nachten geboekt in Marji's place in Alexandra ... Er is hier niet zoveel te doen, maar het enige wat ik echt nodig heb is rust ... dus dat heb ik gisteren namiddag en ook vandaag gedaan ... een uitgebreid ontbijt met alles erop er eraan... zalig.
Ik ga seffens ook nog even in het zonneke zitten en genieten van een koffie of ...
Hou jullie warm daar in Europa en tot ...
Moker